Αναζητώντας τη νέα Ελλάδα

Κάθε χώρα στηρίζεται σε ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων για τη διακυβέρνησή της. Αυτοί αποκτούν συνήθως μέσω της εκλογικής διαδικασίας την ισχύ να κατευθύνουν τις τύχες των πολιτών της. Τα τελευταία χρόνια ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια μας το ένα μετά το άλλο περιστατικά στα οποία τα πρόσωπα αυτά έχουν καταχραστεί την εμπιστοσύνη των πολιτών και έχουν αξιοποιήσει τη δύναμη της θέσης τους πολλάκις ενάντια και στο ευρέως εννοούμενο δημόσιο συμφέρον.

Όλοι έχουν κουραστεί να ακούν πολιτικούς και δημοσιογράφους να ισχυρίζονται ότι το πρόβλημα είναι τα άτομα και το γεγονός ότι οι πολιτικοί εκλέγονται,  άρα υφίστανται τις πιέσεις των ψηφοφόρων τους και οι τεχνοκράτες χωρίς το άγχος της επανεκλογής απλά είναι προσκολλημένοι στους αριθμούς. Η δημοκρατική διαδικασία όμως είναι αυτή την οποία μας κληροδότησαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι και η οποία απαιτείται ακόμη και σήμερα για την εκλογή των «αρίστων» στη διακυβέρνηση της χώρας.

Ο διορισμός των υπουργών αποτελεί προνόμιο του εκάστοτε Πρωθυπουργού της χώρας και ασκείται ανελλιπώς τα τελευταία χρόνια. Δυστυχώς η «θεωρία του κηπουρού» εξακολουθεί να υφίσταται και στις μέρες μας καθώς οι πολιτικές παρατάξεις στην Ελλάδα είναι αμιγώς αρχηγικές. Άρα η επιλογή των «αρίστων» να κυβερνήσουν είναι αποκλειστική ευθύνη και αρμοδιότητα του εκάστοτε αρχηγού του κόμματος το οποίο διαθέτει την πλειοψηφία στη Βουλή ή έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από αυτήν.

Ο αρχηγός του πλειοψηφούντος κόμματος στην πράξη είναι υποχρεωμένος να επιλέξει τα «άριστα στελέχη» της διακυβέρνησης από την πολιτική παράταξη στην οποία ηγείται. Αν και φαινομενικά η εξουσία αυτή του ανήκει είναι υποχρεωμένος να λάβει υπόψη του τις όποιες κομματικές ισορροπίες και φιλοδοξίες των βουλευτών του να υπουργοποιηθούν. Αυτό και μόνο το γεγονός από μόνο του ακυρώνει την όποια επιλογή του Πρωθυπουργού να επιλέξει τους καλύτερους ακόμη και από το κόμμα στο οποίο ηγείται.

Χωρίς αμφιβολία υπάρχουν επιχειρήματα ότι οι διατελέσαντες υπουργοί ή ότι ο αριθμός των ψήφων αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες. Από την άλλη πλευρά υποστηρίζεται ότι οι τεχνοκράτες μη πολιτικοί είναι περισσότερο προσηλωμένοι στους στόχους που έχουν τεθεί. Κατά κάποιο τρόπο τίποτε από τα παραπάνω δεν έχει πρωτεύουσα σημασία. Η αξία του κάθε επιλεγέντος προσώπου εξουσίας ξεκινά βασικά από τις γνώσεις και την εμπειρία του, αλλά ουσιαστικά καταλήγει στο αποτέλεσμα του έργου του για τη θέση του.

Η Ελλάδα διάγει μία από τις μαύρες εποχές της ιστορίας της. Φτάσαμε σε σημείο όπου τα λάθη των «αρίστων» του παρελθόντος να έχουν οδηγήσει σχεδόν έναν ολόκληρο λαό στην πενία, την απόγνωση και στην απώλεια βασικών αγαθών. Οι σημερινοί διαχειριστές της εξουσίας οφείλουν και πρέπει να είναι άριστοι. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός σε προχθεσινή του δήλωση είπε σε επιφανή στελέχη της Κυβέρνησης: «δεν επιτρέπεται καμία χαλάρωση και κανένας εφησυχασμός» όπως επίσης και ότι «δεν υπάρχει καμία ημέρα για χάσιμο».

Ο χρόνος περνά αδυσώπητα. Και εμείς, οι απλοί πολίτες αυτής της χώρας είμαστε ακόμη εδώ, αναμένοντες με υπομονή η οποία συνεχώς συρρικνώνεται, την ελπίδα για την Ελλάδα του αύριο!

Ο εφιάλτης του 2013 και η παραγωγή πολιτικής

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Με ύφεση που θα αγγίξει το 4,5%, με μείωση των επενδύσεων της τάξης του 3,7%, με καθίζηση της δημόσιας και ιδιωτικής κατανάλωσης (μείωση 7%)  και με ανεργία που μπορεί να ξεπεράσει, σύμφωνα με προβλέψεις ξένων Ινστιτούτων Ερευνών, όπως και της ΓΣΕΕ το 30% (ή από το 22% έως το 23,7% σύμφωνα με τα στοιχεία του προϋπολογισμού του 2013), φαίνεται ότι θα κυλήσει το 2013. Όποια επιχείρηση κατορθώσει να προσπεράσει αλώβητη την επόμενη χρονιά, τότε εικάζεται ότι θα επιβιώσει στο άμεσο μέλλον.

Κύριο στοιχείο επιτυχίας της οικονομικής πολιτικής παραμένει ο ανθρώπινος παράγοντας και πιο συγκεκριμένα οι δεξιότητες των κυβερνώντων. Το Παγκόσμιο Φόρουμ της Ανταγωνιστικότητας θεωρεί ότι ο πρώτος παράγοντας μη δημιουργίας ενός φιλικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος είναι η αναποτελεσματικότητα των κυβερνώντων. Αντίθετα το επίπεδο των φορολογικών συντελεστών και οι δεσμεύσεις που διέπουν το εργασιακό καθεστώς καταλαμβάνουν την έκτη και έβδομή θέση αντίστοιχα στη συγκεκριμένη ταξινόμηση.

Άρα, όλα αρχίζουν από τα ποιοτικά στοιχεία των κυβερνώντων, που είναι, σε τελική ανάλυση, η πηγή της δημιουργίας πολιτικής. 

Οι πολιτικές εξελίξεις που βιώνει η χώρα προβληματίζουν εύλογα όλον τον κόσμο. Η χώρα βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, ενώ η δειλία ή η άγνοια εξακολουθεί να διακρίνει τους κυρίαρχους παίχτες του πολιτικού μας συστήματος. Έτσι δεν αγγίζεται τη φοροδιαφυγή, το παρεμπόριο καλπάζει, το λαθρεμπόριο των καυσίμων καλά κρατεί, η διαφθορά εξακολουθεί να παράγει μαύρο χρήμα που αγγίζει τα 15 δις ευρώ ετησίως σύμφωνα με τη Διεθνή Διαφάνεια, το θεσμικό καθεστώς που διέπει τις επενδύσεις εξακολουθεί να παραμένει γραφειοκρατικό κ.ά.

 Η αιτία της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί, φαίνεται απλή: Η χώρα εξακολουθεί να στηρίζεται στους πολιτικούς εκείνους, που με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους, την έχουν οδηγήσει στην κατάσταση που βρίσκεται. Η λεγόμενη αρχηγική ομάδα, των δυο μεγάλων κομμάτων –και όχι μόνο– στη συντριπτική της πλειοψηφία, είναι αυτή που κυβερνά τη χώρα από το 1990. Πράγματι, ο κεντρικός κορμός της ομάδας αυτής, ήταν υπουργοί και υφυπουργοί από το 1990 έως σήμερα.  Σε αυτούς ανήκει η ευθύνη που οδήγησε τη Ελλάδα στην υπερχρέωση και στην αποσάθρωση του βιομηχανικού της ιστού. Αυτή η ομάδα ευθύνεται για την 80^η αξιοζήλευτη βαθμολογία που αποκτήσαμε στο χάρτη της παγκόσμιας διαφθοράς και για οτιδήποτε σχετικό.

Είναι δυνατό λοιπόν, και βάσει ποιων κανόνων ή πρακτικών ή λογικής, η εν λόγω αιωνόβια ομάδα να αναστρέψει την πορεία της χώρας; Φυσικά όχι. Ο νόμος της φθοράς στην πολιτική, αποδεικνύεται και στην περίπτωση μας, ότι έχει πλήρη ισχύ. Ως εκ τούτου η λύση για να αποκολληθεί η χώρα από το τέλμα που βρίσκεται είναι μια: Η ολική και χωρίς όρους απομάκρυνση από την πολιτική, όλων εκείνων των ιστορικών στελεχών, που κυβερνούν αδιαλείπτως τη χώρα από το 1990. Θα προσφέρουν λοιπόν υπέρτατες υπηρεσίες στην Ελλάδα, όσοι υπουργοί και υφυπουργοί που κυβερνούν από τότε, παύσουν να συμμετέχουν ενεργά στην πολιτική και ασχοληθούν με οτιδήποτε άλλο επιθυμούν.

Παρόμοιες υπηρεσίες θα προσφέρουν και όσοι αξιωματούχοι των εκάστοτε κυβερνήσεων της πρόσφατης 20ετίας, κυβέρνησαν σποραδικά κατά την συγκεκριμένη περίοδο, μη παρουσιάζοντας όμως κάποιο χειροπιαστό έργο, πλην του γνωστού επικοινωνιακού.   Παρόμοια τέλος συμβολή θα έχουν και όσοι «εγκάθετοι» των γραφείων των βαρόνων της πολιτικής ή όσα κομματικά στελέχη, εγκαταλείψουν τις διοικήσεις των ΔΕΚΟ, στις οποίες εναλλάσσονται εδώ και χρόνια οδηγώντας τις τελευταίες στην απαξίωσή τους.

Όταν ακούγεται, ακόμη και από  αρχηγό Κόμματος, ότι το μέλλον του πολιτικού μας συστήματος ανήκει στους τριαναπεντάριδες, τότε αυτό πρέπει να έχει άμεση ισχύ. Δε χρειάζεται οι τωρινοί εξηντάριδες σε όλα τα κόμματα, να φθάσουν στα ογδόντα για να γίνει η προαναφερθείσα αλλαγή. Βέβαια, για να γίνουν όλα τα ανωτέρω, χρειάζεται καταρχάς, οι βαρόνοι των κομμάτων να ξεπεράσουν τον ευατόν τους και να απαλλαγούν από το σύνδρομο του πολιτικού αυτοχαριεντισμού που τους διακρίνει.

Η λύση για το ελληνικό χρέος είναι …

Με την πίεση ιδιαίτερα της Γερμανίας  στο Eurogroup αναβλήθηκε η οριστική απόφαση για την επίλυση  του χρέους της Ελλάδας, μέχρι της γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2013. Από τη μελλοντική θέση της Κυβέρνησης του Βερολίνου, η οποία θα προκύψει μετά την εκλογική διαδικασία, θα εξαρτηθεί η συμμετοχή του κρατικού τομέα (το ονομαζόμενο OSI) στην αναδιάρθρωση του χρέους. Αυτό σημαίνει ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις των χωρών της Ευρωζώνης και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα αναλάβουν να περικόψουν μέρος της αξίας των ελληνικών ομολόγων τα οποία διακατέχουν. Αν αυτό συμβεί τότε θα υπάρξει λύση στο ελληνικό πρόγραμμα, διαφορετικά ο κίνδυνος ακούσιας χρεοκοπίας θα συνεχίζει να πλανάται πάνω από την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη.

Το 2013 αναμένεται η Ελλάδα να εμφανίσει ισοσκελισμένο πρωτογενή προϋπολογισμό, οι τόκοι όμως  του ιδίου έτους θα επιφέρουν επιβάρυνση σε δημοσιονομικό έλλειμμα κατά 5% με αποτέλεσμα τη διόγκωση του χρέους. Σήμερα το χρέος της Ελλάδος κινείται στα επίπεδα του 177% του ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν) και μετά από τη συμφωνία με το ΔΝΤ (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) και τους συμβιβασμούς στο Eurogroup, αναμένεται να μειωθεί στο 124% του ΑΕΠ το 2020. Το παράλογο όμως είναι, ότι το 2009 με χρέος στο 120% του ΑΕΠ, οδηγηθήκαμε από την τότε Κυβέρνηση στο αρχικό πρόγραμμα στήριξης (Μνημόνιο Ι) με οδυνηρές συνέπειες για τη χώρα και τους πολίτες της, γιατί το χρέος δεν ήταν βιώσιμο και οι Αγορές χρήματος έπαυσαν να μας χρηματοδοτούν.

Βασικές παράμετροι επιτυχίας του νέου προγράμματος στήριξης (Μνημόνιο ΙΙΙ), εκτός από τη μείωση των δαπανών και την αύξηση των εσόδων του Κράτους, είναι και η παραδοχή, ότι το ΑΕΠ της χώρας θα αυξάνεται με ονομαστικό ρυθμό περίπου 4% το χρόνο από το 2015 και μετά και ότι οι αποκρατικοποιήσεις θα επιφέρουν έσοδα ύψους  25δις ευρώ μέχρι το 2020. Ακόμη και αν η Ελλάδα πετύχει τη μείωση του χρέους σε αυτό το ποσοστό επί του ΑΕΠ της και πάλι αυτό θα εξακολουθήσει να μην είναι βιώσιμο. Σύμφωνα με την κρατούσα οικονομική άποψη και την εμπειρία από άλλες χώρες θα πρέπει αυτό να είναι σε ποσοστό κάτω από το 90% του ΑΕΠ, ενώ κατά τη Συνθήκη της Λισαβόνας το ποσοστό έπρεπε να είναι ή να πλησιάσει στο 60% του ΑΕΠ.

Ως μόνη λύση η οποία θα έχει ως αποτέλεσμα τη μεγάλη μείωση του χρέους σε επιθυμητά επίπεδα εμφανίζεται η διαγραφή του. Η ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) δεν επιθυμεί την απομείωση της αξίας του ελληνικού χρέους που διακατέχει καθώς εκτός από την ζημία την οποία θα υποστεί θα αναμείξει τον καθαρά νομισματικό  της ρόλο στη δημοσιονομική πολιτική της Ευρωζώνης. Οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης δεν επιθυμούν  να ανακοινώσουν στους πολίτες (ψηφοφόρους) τους ότι έχασαν χρήματα, επειδή αγόρασαν χρέος  μέσω του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕFSF). Αναμφισβήτητα ο επίσημος τομέας που κατέχει τον κύριο όγκο του ελληνικού χρέους, οφείλει να αναλάβει τη ζημία αν το ζητούμενο είναι η μείωση του ελληνικού χρέους, ώστε να καταστεί βιώσιμο.

Το ζητούμενο είναι πότε ο επίσημος ευρωπαϊκός τομέας (τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης) θα αποφασίσει να αποδεχτεί την απομείωση του ελληνικού χρέους (το γνωστό ΟSI) και ιδιαίτερα η Γερμανία, η οποία αντιδρά σε κάθε τέτοια συζήτηση πριν από τις εθνικές  γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2013. Δυστυχώς όμως, μέχρι να υπάρξει κινητικότητα στο θέμα της διαγραφής σημαντικού ποσοστού του ελληνικού χρέους από τον επίσημο ευρωπαϊκό τομέα ώστε αυτό να καταστεί βιώσιμο, η Ελλάδα αλλά και η ευρωζώνη είναι καταδικασμένες να υφίστανται συνεχώς τον κίνδυνο μιας επικείμενης ακούσιας ελληνικής χρεοκοπίας με ασύμμετρες επιπτώσεις άμεσα για την ευρωζώνη  και ενδεχομένως για όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

‘Τουριστικά ομόλογα’ και κρίση ρευστότητας

του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών, ΑΠΘ                                                       www.mardas.gr

Η Αργεντινή δεν κατέρρευσε γιατί είχε υπέρογκο δημόσιο χρέος (αυτό ήταν κάτω του 60% ως ποσοστό του ΑΕΠ στις αρχές του 2001) αλλά γιατί αντιμετώπισε μια κρίση ρευστότητας. Το ίδιο και η Τουρκία, που σώθηκε την τελευταία στιγμή με τη μεταβίβαση 45 δις δολαρίων από το ΔΝΤ κατά την ίδια περίοδο. Εμείς αντιμετωπίζουμε ταυτόχρονα δύο δεινά. Μια σε μοναδική έκταση κρίση χρέους και μια κρίση ρευστότητας.

Ως προς το δεύτερο σκέλος του προβλήματος μας, ένας κεντρικός μηχανισμός εποπτείας των τραπεζών της Ευρωζώνης, μια Νομισματική Ένωση λοιπόν, συνοδευόμενος από ένα κεντρικό μηχανισμό στήριξης των τελευταίων, θα έδινε ικανοποιητικές απαντήσεις στο πρόβλημα. Από την άλλη όμως είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί το ζήτημα της ρευστότητας και με άλλα μέσα, που εστιάζονται στις  εγχώριες σχετικές προσπάθειες.

Πιο συγκεκριμένα, η δημιουργία ενός συνόλου ομολόγων με αναπτυξιακό χαρακτήρα, μπορεί να δώσει επαρκείς απαντήσεις στο υπό εξέταση θέμα. Ειδικότερα, κύριο συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας, είναι η αξιοποίηση της γης, ιδίως σε τουριστικές περιοχές μέσω της δημιουργίας και εκμετάλλευσης υπερπολυτελών τουριστικο-οικιστικών σχεδίων.

Η δημιουργία ενός νέου τύπου ομολόγων, που θα έχει ως διασφάλιση (collateral) πολυτελή τουριστικά ακίνητα, μπορεί να εξυπηρετήσει, εκτός των άλλων, ταυτόχρονα δύο στόχους: Βελτίωση της ρευστότητας και αύξηση των επενδύσεων. (βλ. αναλυτικότερα www.dimiourgikoipolites.gr).

Αναλυτικότερα, τα νέα αυτά ομόλογα, (ονομαζόμενα «τουριστικά ομόλογα») που θα εκδοθούν σε διάφορες μικρές αξίες, θα χρησιμοποιούνται στην αγορά όπως τα ευρώ (ως υποκατάστατο του ευρώ). Το κράτος μέσω των  υποχρεώσεών του (π.χ. πληρωμές των εφάπαξ, ή προμηθευτών του Δημοσίου) μπορεί να εισάγει τα ομόλογα αυτά στην αγορά. Ο πολίτης από την άλλη, θα μπορεί και ο ίδιος να τα χρησιμοποιεί επίσης για την αποπληρωμή των υποχρεώσεών του απέναντι στο κράτος, όπως και για οποιεσδήποτε αγοροπωλησίες. Αυτά τα ομόλογα, πολυετούς διάρκειας θα είναι μετατρέψιμα στους προαναφερθέντες τύπους τουριστικών ακινήτων. Τα ακίνητα αυτά θα κατασκευαστούν μέσω συγχρηματοδοτούμενων σχεδίων κράτους-ιδιωτών (ΣΔΙΤ). Η συμμετοχή του κράτους εντοπίζεται κυρίως στη γη που θα προσφέρει. Κύριοι εταίροι αυτών των κατασκευαστικών σχεδίων θα είναι οι τράπεζες ή ομάδες κατασκευαστών.

Τα σχέδια αυτά μπορεί να είναι :

Α. Ακριβά τουριστικο-οικιστικά συγκροτήματα (βίλες) με δυνατότητα προσέγγισης από ξηρά και θάλασσα, μέσω τεχνιτών καναλιών. Τέτοιες περιοχές υπάρχουν πολλές με κατάλληλες προδιαγραφές, εκτός περιοχών Natura.

Β. Τουριστικο-οικιστικά χωριά, πυκνής δόμησης (π.χ. όπως στη Σαντορίνη), υπερπολυτελούς κατασκευής σε περιοχές χαμηλού κόστους κτίσης.

Κάθε ακίνητο θα διατίθεται έως 50 χρόνια σε περιορισμένο αριθμό ατόμων (1 έως 5 ιδιοκτήτες) που θα έχουν την πλήρη κυριότητά του (δικαίωμα μεταβίβασης, υποθήκευσης, κληρονομιάς κλπ).

Η μέθοδος αυτή, (επωνομαζόμενη ως Fractional), διάθεσης των ιδιοκτησιών, θα δημιουργήσει πολλαπλάσιες επισκέψεις καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, με συνέπεια τη δημιουργία χιλιάδων μόνιμων θέσεων εργασίας σε όλους τους τομείς επαγγελματικής δραστηριότητας( εστιατόρια, σκάφη κλπ. ),

Η ιδιωτική διαχείριση των εν λόγω σχεδίων θα δώσει τη δυνατότητα να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για τη μέγιστη δυνατή αγορά υλικών από εγχώριους παραγωγούς, έτσι ώστε να υπάρχει πολλαπλασιαστικό όφελος για την οικονομία.

Οι κάτοχοι των ονομαζόμενων ‘τουριστικών ομολόγων’ μπορούν να επιλέξουν μια από τις δυο εναλλακτικές λύσεις. Πρώτη: Μπορούν να τα ανταλλάξουν έναντι των ανωτέρω κατοικιών. Δεύτερο: Mε το περάς της δεκαετίας να πάρουν πίσω τα χρήματα τους. Τα κέρδη από την εκμετάλλευση των ακινήτων αυτών, που θα κατατίθενται σε ένα Ταμείο –το επωνομαζόμενο «Ταμείο των Επόμενων Γενεών»-  θα χρησιμοποιηθούν για την εξαγορά των εν λόγω ομολόγων.

Τα οφέλη είναι ευδιάκριτα : Με τα κυκλοφορήσιμα ομόλογα, βελτιώνεται η ρευστότητα στην αγορά,  αξιοποιείται η γη μέσω των τουριστικο-οικιστικών εγκαταστάσεων, αναπτύσσεται μια περιοχή και βοηθείται η εγχώρια βιομηχανία.

Η Ελλάδα χρειάζεται νέα δομή, κανόνες και ανθρώπους.

Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι, οι δανειακές συμφωνίες (μνημόνια) έχουν οδηγήσει τη χώρα σε πολύχρονη ύφεση και τον Ελληνικό λαό σε πλήρη απόγνωση. Οι δανειστές μας έχουν απαιτήσει την πλέον άμεση και βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή, η οποία έχει πραγματοποιηθεί  ποτέ σε ανεπτυγμένη χώρα του Δυτικού ονομαζόμενου κόσμου. Το κόστος για τους πολίτες υπερβαίνει τις δυνατότητές τους με αποτέλεσμα την αύξηση των επιπέδων φτώχειας στα ελληνικά νοικοκυριά.

Όλοι οι ασχολούμενοι ακόμη και ερασιτεχνικά με τα δημόσια οικονομικά αντιλαμβάνονται, ότι το ελληνικό χρέος ως προς το ΑΕΠ αυξάνει, διότι το τελευταίο συνεχώς συρρικνώνεται λόγω των μειώσεων των εισοδημάτων αλλά και της υψηλής φορολογίας. Η προσμονή για ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας τορπιλίζεται εσωτερικά από τα συμφέροντα της εγχώριας οικονομικής ελίτ και διεθνώς από τους κερδοσκόπους οι οποίοι εξακολουθούν να αισχροκερδούν ποντάροντας στην τυπική πτώχευση της χώρας.

Η ελληνική πολιτική ελίτ η οποία κυβερνά δεν έχει παρουσιάσει κάποιο σχέδιο ανόρθωσης της ελληνικής οικονομίας και αρκείται στο να ακολουθεί τους σχεδιασμούς των δανειστών. Η έλλειψη ενός εναλλακτικού ελληνικού σχεδίου, έχει οδηγήσει τα διεθνή οικονομικά συμφέροντα, συνεπικουρούμενα  και από τα αντίστοιχα ελληνικά να αυτοσχεδιάζουν για τη διανομή του ελληνικού πλούτου. Με όπλο τους δανειστές έχουν απαξιώσει σχεδόν τα πάντα στη χώρα, ώστε να τα αποκτήσουν έναντι χαμηλού τιμήματος.

Η υπάρχουσα δομή και η λειτουργία του ελληνικού κράτους αδυνατεί να στηρίξει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, ώστε αυτό να γίνει σύγχρονο αλλά και παραγωγικό. Δεν αρκεί ο σχεδιασμός και οι στόχοι οι οποίοι τίθενται χωρίς να υπάρχει δυνατότητας εφαρμογής των λόγω των αδυναμιών της δημόσιας διοίκησης. Είναι αναγκαίο η νέα δομή και ο τρόπος λειτουργίας του κράτους να γίνουν αποδεκτά από τους εργαζόμενους και αυτό είναι πολύ δύσκολο, γιατί απαιτεί να αλλάξει πλήρως η κουλτούρα των εργαζομένων σε αυτό.

Η πολυνομία και η μη εφαρμογή των νόμων είναι η δεύτερη πηγή των κακών στη χώρα. Είναι αναγκαίο να εκσυγχρονιστεί και να απλοποιηθεί το σύνολο των νόμων με αρχή από το Ελληνικό Σύνταγμα. Η αναθεώρηση των νόμων και η κωδικοποίησή τους θα επιτρέψουν τη σύντομη απονομή δικαιοσύνης σε όλους του τομείς και επίπεδα της ελληνικής κοινωνίας εδραιώνοντας το περί δικαίου αίσθημα των πολιτών. Επίσης οι νέοι κανόνες θα επιτρέψουν και την τιμωρία όλων όσων είναι υπεύθυνοι για την σημερινή κατάσταση της χώρας.

Τα ανωτέρω δεν αποτελούν σοφιστείες αλλά την ορθολογική σκέψη ενός μέσου πολίτη ο οποίος αγαπά και σέβεται τη χώρα του. Γιατί η Ελλάδα για να ξεφύγει από τη μέγγενη της κρίσης πρέπει να αλλάξει προσωπείο και αυτό δεν γίνεται με σχέδια επί χάρτου, αλλά με ριζικά μέτρα και αποφάσεις. Η νέα Ελλάδα θα πρέπει να είναι διαφορετική από αυτήν στην οποία έχουμε ζήσει μέχρι σήμερα αλλιώς δεν θα έχει μέλλον. Και οι Έλληνες γνωρίζουν, ίσως καλύτερα από όλους τι απαιτείται να γίνει αλλά και πως πρέπει να εφαρμοστεί. Θα πρέπει να αναλάβουμε όλοι επιτέλους τις ευθύνες μας και να επιλέξουμε την ομάδα η οποία θα οδηγήσει τη χώρα εμπρός, μακριά από τις όποιες κομματικές αλλά και τις οικονομικές σκοπιμότητες. Αν τα καταφέρουμε και πρέπει, θα είμαστε άξιοι απόγονοι εκείνων για τους οποίους μιλά με θαυμασμό ολόκληρη ή ανθρωπότητα.