ΚΕΦΑΛΑΙΟ VS ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ (ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ-ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ)

Οι χώρες της νοτίου Ευρώπης εδώ και δύο χρόνια μετά την οικονομική κρίση στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν όλες δημοσιονομικά προβλήματα. Οι λόγοι διαφέρουν από χώρα σε χώρα, αλλά τα αποτελέσματα της ύφεσης γίνονται αισθητά καθημερινά ολοένα και περισσότερο στους κατοίκους των χωρών αυτών. Η Ευρώπη της σύγκλισης  και του κοινού νομίσματος, των κοινωνικών και τα εργασιακών δικαιωμάτων των ευρωπαίων πολιτών, όλα όσα είχαν  κερδηθεί με πολύχρονους αγώνες, καθημερινά δυστυχώς κατακρημνίζονται στο όνομα μιας αδυσώπητης δημοσιονομικής πειθαρχίας. Βεβαίως σε αυτό έχουν σημαντικά βοηθήσει και οι πολιτικοί οι οποίοι στην προσπάθειά τους να παραμείνουν στην εξουσία δεν άσκησαν με τη δέουσα φρόνηση τις Εθνικές και Ευρωπαϊκές οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές.

Η άρχουσα Ευρωπαϊκή οικονομική και πολιτική ελίτ προσπαθεί μέσω της κρίσης να ενισχύσει τη θέση της και δυστυχώς υπάρχουν σήμερα πολιτικοί οι οποίοι την στηρίζουν, αλλά και εκείνοι οι οποίοι αδυνατούν να στυλώσουν το ανάστημά τους στις υπερβολικές απαιτήσεις της. Ουσιαστικά με καθαρά οικονομικούς όρους το Ευρωπαϊκό Κεφάλαιο συνεπικουρούμενο και από το Διεθνές, έχει πετύχει τη μείωση των άλλων δύο συντελεστών της παραγωγής, δηλαδή του κόστους της εργασίας και των ακινήτων περιουσιακών στοιχείων επιχειρήσεων αλλά και ιδιωτών. Αυτό δεν αφορά μόνο την Ευρώπη αλλά αγγίζει και ολόκληρο την υφήλιο, τις περισσότερες φορές έντονα αν και σε αρκετές περιπτώσεις δημιουργούνται και εξαιρέσεις ορισμένων χωρών με εξαγωγικό προσανατολισμό.

Ο στόχος είναι προφανής. Υπάρχει αφθονία κεφαλαίων στην Ευρωπαϊκή και  Διεθνή Αγορά τα οποία καιροφυλακτούν για να προβούν σε επιθετικές αγορές ακινήτων, επιχειρήσεων και πλουτοπαραγωγικών πηγών στα κράτη που πλήττονται από τη δημοσιονομική τους κρίση και την ύφεση. Το διεθνές χρηματοπιστωτικό κύκλωμα κατόρθωσε να μετατρέψει την τραπεζική κρίση σε κρίση της οικονομίας των αδυνάτων οικονομικά κρατών της Ευρώπης με την ανοχή των διαφόρων κυβερνήσεων των πλουσίων αντίστοιχα κρατών της Ευρωζώνης. Δυστυχώς το αποτέλεσμα αυτού το γεγονότος είναι ότι αρχίσαμε να σκεφτόμαστε οι περισσότεροι ευρωπαίοι πολίτες περισσότερο εθνικά και λιγότερο ευρωπαϊκά.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε απαιτείται η σύμπραξη των λαών της Ευρώπης και ιδιαίτερα του Μεσογειακού Νότου, ώστε να αναχαιτίσουν αυτή τη λαίλαπα των μη ελεγχόμενων κερδοσκοπικών κεφαλαίων, γνωστών στους περισσότερους ως Αγορές. Είναι γεγονός ότι το Κεφάλαιο έχει δύναμη, αλλά και οι λαοί μέσω των σωστών Κυβερνήσεων τους αποκτούν τη δύναμη να αντισταθούν στις παράλογες απαιτήσεις του. Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από το φόβο των Αγορών για τα αποτελέσματα των εκλογών σε Γαλλία και Ελλάδα, που αποδεικνύεται από ποικίλες δημοσιεύσεις στα διεθνή ΜΜΕ και το Διαδίκτυο. Η Γερμανία ίσως σε αυτή τη συγκυρία να είναι από τις χώρες που ευνοούνται λόγω της βιομηχανικής παραγωγής και των εξαγωγών, αλλά σύντομα η κρίση θα την αγγίξει, όταν η κατανάλωση των άλλων κρατών αρχίσει να μειώνεται δραματικά λόγω της κρίσης.

Η συνεχής ύφεση και η ανεργία απαιτούν τη λήψη μέτρων ώστε να υπάρξει ανάπτυξη η οποία και θα αντιστρέψει το αρνητικό κλίμα ιδιαίτερα στις χώρες της Νοτίου Ευρώπης. Είναι γεγονός ότι υπήρξε δημοσιονομικός εκτροχιασμός, αλλά για αυτόν πρώτα ευθύνονται οι πολιτικοί των Κυβερνήσεων εξουσίας οι οποίοι και δεν τον απέτρεψαν έγκαιρα με τους πολίτες να υφίστανται τις συνέπειες της ύφεσης. Αν η επιδίωξη των χωρών με «δυνατές» οικονομίες είναι να εξυπηρετήσουν την οικονομική ελίτ τους και να καταστήσουν τις χώρες με αντίστοιχες «προβληματικές» εύκολα θηράματα πλανώνται οικτρά. Ο κοινωνικός αντίκτυπος θα είναι πολύ μεγάλος που θα είναι αδύνατον οποιοδήποτε πολιτικό σύστημα εξουσίας να τον αντέξει και όλοι γνωρίζουν τη ρήση «οργή λαού = οργή θεού».

Οι λαοί της Ευρώπης οφείλουν να κάνουν τις επιλογές τους με φρόνηση και ορθολογιστική σκέψη. Σήμερα το Διεθνές αλλά και το Ευρωπαϊκό περιβάλλον απαιτεί την επιλογή πολιτικών και Κυβερνήσεων με όραμα και προοπτική. Οι προσεχείς εκλογές στη Γαλλία και την Ελλάδα με τα αποτελέσματά τους θα αποδείξουν αν οι λαοί εκλέγουν με σοφία και αν οι πολιτικοί σχηματισμοί που θα επιλεγούν για να κυβερνήσουν θα είναι ικανοί να κάνουν την αναμενόμενη υπέρβαση για την ευημερία των πολιτών τους, των κρατών τους, αλλά και της Ευρώπης γενικότερα.

Οικονομία & Εκλογές

Η προκήρυξη των εκλογών του Μαΐου βρίσκει τη χώρα σε μια πρωτοφανή οικονομική συγκυρία. Το ελληνικό δημόσιο βρίσκεται ουσιαστικά σε ‘’πτώχευση’’ και διατηρείται στη ζωή αποκλειστικά από τα χρήματα των δανειστώ ν μας. Η ελληνική διοίκηση δεν κατάφερε στο διετές  χρονικό διάστημα της κρίσης να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του κράτους παρά τις σημαντικές περικοπές μισθών, συντάξεων, κοινωνικών παροχών και δικαιωμάτων. Οι δανειστές επιμένουν στη συνέχιση της δημοσιονομικής λιτότητας, η οποία αναμένεται να επιφέρει και νέα μέτρα περικοπών σε εισοδήματα και παροχές, επιτείνοντας τις συνθήκες κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας.

Οι έλληνες πολίτες καλούνται να μεταβούν στις κάλπες απογοητευμένοι και με το φοβικό σύνδρομο της περεταίρω μείωσης των αποδοχών, των εργασιακών δικαιωμάτων και της αύξησης της φορολογίας. Από τους υποστηρικτές του ‘’μνημονίου’’ κανείς δεν τους παρουσιάζει σχέδιο εξόδου από την ‘’ύφεση’’. Αντιθέτως όλοι αναφέρουν ότι αυτή θα βαθύνει περισσότερο τη φετινή χρονιά και ότι η συρρίκνωση θα συνεχιστεί και την επόμενη. Οι πολέμιοι του ‘’μνημονίου’’ κερδίζουν τις εντυπώσεις, χωρίς όμως κανένας  τους να αναφέρει τις επιπτώσεις στην καθημερινότητά μας, αν η χώρα προχωρήσει σε αυτή την κατεύθυνση. Αυτό είναι βεβαίως φυσικό, γιατί κανείς δεν γνωρίζει τη στάση που τελικά θα λάβουν οι δανειστές μας και το διεθνές οικονομικό περιβάλλον.

Η συνέχιση της λιτότητας θα δημιουργήσει μεγάλη κοινωνική αναταραχή. Η μείωση των εισοδημάτων, των εργασιακών δικαιωμάτων και του κοινωνικού κράτους δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί. Η ανεργία και η έλλειψη προοπτικής για το αύριο αποτελούν το χειρότερο σύμβουλο για τον εκλογέα πολίτη. Αν δεν υπάρξει σαφή διαβεβαίωση από τους δανειστές μας ότι δεν θα επιβληθεί κανένα άλλο μέτρο λιτότητας και ότι η έμφαση θα δοθεί στην ‘’ανάπτυξη’’ τότε η ψήφος διαμαρτυρίας θα κορυφωθεί. Αυτό σημαίνει ότι θα υπάρξουν νέες επενδύσεις, δημόσια έργα, επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων, εκσυγχρονισμός του κράτους, αντιμετώπιση της εισφοροδιαφυγής και φοροδιαφυγής ώστε να μην είναι αναγκαία και νέα μέτρα λιτότητας. Είναι ίσως επίκαιρο κάποιος να ασχοληθεί σοβαρά και με την «ελληνική πρόταση» διεξόδου από την κρίση, από το να προσπαθούμε μάταια να αμβλύνουμε τις προτάσεις των δανειστών μας.

Η κατάργηση της πολιτικής του ‘’μνημονίου’’ θα πρέπει να αναφέρει και τα μέτρα για την άμβλυνση των όποιων επιπτώσεων. Βασικά ζητήματα είναι ο ισοσκελισμός του κρατικού προϋπολογισμού ώστε να μην απαιτείται επιπλέον δανεισμός και η παραμονή μας ή όχι στη ζώνη του ευρώ. Το πρώτο σημαίνει μείωση των δαπανών του κράτους, μεταρρυθμίσεις, εκσυγχρονισμός στη δημόσια διοίκηση και αύξηση των εσόδων με πάταξη επιτέλους της φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής. Το δεύτερο σημαίνει αμφίβολη παραμονή στο ευρώ ή επιστροφή στο εθνικό νόμισμα τη δραχμή. Όλα αυτά, με λεπτομέρειες και ρεαλιστικές προσεγγίσεις για τις συνέπειες,  θα πρέπει να γνωστοποιηθούν στους πολίτες καθώς και το χρονοδιάγραμμα εφαρμογής τους διαφορετικά η οικονομική  κατάσταση μπορεί να γίνει κρίσιμη και ίσως ανεξέλεγκτη.

Οι εκλογές θα πρέπει να γίνουν σε ένα πλαίσιο αισιοδοξίας. Ο έλληνας εκλογέας θα πρέπει να μεταβεί στις κάλπες όχι με το φόβο για το αύριο, αλλά με την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον δικό του και των παιδιών του. Αυτό πρέπει να υποσχεθούν οι πολιτικοί σχηματισμοί γιατί ο πολίτης θα ψηφίσει την προσδοκία και όχι ένα αβέβαιο αύριο. 

Η ώρα των αποφάσεων

Η χώρα συνεχώς την τελευταία διετία βρίσκεται σε σταυροδρόμια σημαντικών αποφάσεων. Οι διάφοροι αρθρογράφοι, αναλυτές και δημοσιογράφοι, έχουν αναλύσει ο καθένας από τη δική του οπτική γωνία το πώς φτάσαμε ως εδώ και το πως πρέπει να πορευτούμε στο μέλλον. Η πολυγνωμία τους ξεκινά από τη διαφορετική  πολιτική, κοινωνική και οικονομική αφετηρία που ο καθένας τους ξεκινά και συνεχίζει την ανάλυση. Διαπιστώνουμε  σε αυτές τις αναλύσεις, ευθύνες στο μεταπολιτικό σύστημα διακυβέρνησης από τη δεκαετία του 1980, την είσοδο της χώρα στην Ευρωζώνη και την τελευταία επταετία. Στο σύστημα αυτό αποδίδετε η ανικανότητα της δημόσιας διοίκησης, η φοροδιαφυγή, τα προβλήματα στην παιδεία, η ροπή προς κατανάλωση υπεράνω των δυνάμεών μας και τα σημερινά δεινά της ύφεσης , τα οποία είναι αποτέλεσμά τους.

Οπωσδήποτε η κριτική στο τι και ποιος πταίει και στο πως φτάσαμε ως εδώ,  πρέπει να γίνει για να εξαχθούν συμπεράσματα και να αποφύγουμε τα ίδια λάθη στο μέλλον. Αυτό όμως το οποίο ενδιαφέρει άμεσα την έλληνα και την ελληνίδα, είναι η καθημερινότητά τους και τι θα γίνει στο άμεσο μέλλον. Ακούγονται απόψεις για τα μνημόνια και τη συμβολή τους στην ύφεση, για την παραμονή μας ή όχι στη ζώνη του ευρώ και στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, αν και πότε θα πτωχεύσουμε ουσιαστικά (τυπικά έχει ήδη συμβεί) και αν ο δρόμος που οδηγούμεθα είναι ο σωστός ή λαθεμένος. Εκείνο όμως το οποίο είναι το μείζον θέμα, είναι η υγιής ανάπτυξη της χώρας γεγονός, το οποίο θα σημάνει τη δημιουργία θέσεων εργασίας, φορολογικά έσοδα για το κράτος και την ομαλή λειτουργία του και την επαναφορά της χαμένης αισιοδοξίας για ένα καλύτερο αύριο.

Η ανάπτυξη δεν είναι από μόνη της μια μαγική λέξη που λύνει τα προβλήματα. Απαιτεί την ύπαρξη εθνικού σχεδίου, το οποίο να υποστηριχθεί και να εφαρμοστεί από την πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων του τόπου. Αυτό σημαίνει συναίνεση και συμφωνία, σε ένα επιτέλους ελληνικό σχέδιο ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας, με γνώμονα το εθνικό συμφέρον σ’ ένα πολυσύνθετο παγκόσμιο περιβάλλον,  από το να εφαρμόζουμε τα σχέδια τα οποία μας επιβάλλουν οι δανειστές μας. Η επιτυχία ενός εθνικού σχεδίου, θέτει ως απλή απαραίτητη προϋπόθεση τη συνεργασία ευρύτερων πολιτικών δυνάμεων, ώστε η χώρα να αποκτήσει πολιτική σταθερότητα και τη φωνή που απαιτείται για το εξωτερικό.

Οι πολιτικές δυνάμεις οι οποίες μετά την προκήρυξη των εκλογών θα διεκδικήσουν την ψήφο του ελληνικού λαού, οφείλουν να παρουσιάσουν ένα ρεαλιστικό και εφαρμόσιμο σχέδιο εξόδου από την κρίση και την ύφεση. Το υπάρχον καταναλωτικό και κρατικοδίαιτο μοντέλο ανάπτυξης δεν είναι πλέον διατηρήσιμο, ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχουν ίδια μέσα και πόροι και η κοινωνία έχει αντιληφθεί ότι δεν είναι δυνατόν να συντηρείται με δανεικά, με ελλείμματα και πλείστες άλλες αλχημείες. Η ώρα των αποφάσεων έφτασε, αφενός για τις πολιτικές δυνάμεις, ώστε να εγκαταλείψουν την παροχολογία και να αντιμετωπίσουν με σαφήνεια το πρόβλημα, προτείνοντας ουσιαστικές λύσεις και αφετέρου οι έλληνες πολίτες οι οποίοι θα πρέπει να αποφασίσουν με την ψήφο τους τι πραγματικά επιλέγουν, τη συνέχιση μιας πολιτικής η οποία οδηγεί σε αδιέξοδα ή την ρεαλιστική και εφαρμόσιμη προσέγγιση ενός καλύτερου αύριο.