Το ευρωπαϊκό όνειρο…

Είχαν δίκιο, τελικά, οι ευρωσκεπτικιστές; Το όνειρο των ιδρυτών της, για μια ενωμένη Ευρώπη - εμπνευσμένο κυρίως από φόβους για την αποφυγή ενός ευρωπαϊκού πολέμου, και στηριγμένο στην ιδεαλιστική άποψη ότι τα εθνικά κράτη είχαν ξεπεραστεί και θα έδιναν τη θέση τους σε ενωμένους, αλληλέγγυους  Ευρωπαίους πολίτες – είναι ένα ουτοπικό αδιέξοδο;

Φαινομενικά, η σημερινή κρίση της Ευρώπης, η οποία κάποιοι προβλέπουν ότι θα διαλύσει την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι χρηματοπιστωτική. Οι αρχιτέκτονες του ευρώ, ισχυρίζονται ότι η ιδέα τους για ένα κοινό νόμισμα ήταν σωστή, αλλά η «εφαρμογή» της ήταν ελαττωματική, επειδή επέτρεψε στις πιο αδύναμες οικονομικά χώρες να δανείζονται εύκολα και υπερβολικά.

Στα θεμέλιά της όμως, η κρίση είναι πολιτική. Όταν κυρίαρχα κράτη έχουν το δικό τους εθνικό νόμισμα, οι κυβερνήσεις έχουν τη δυνατότητα να ασκούν την εθνική οικονομική πολιτική σύμφωνα με το κατά περίπτωση συμφέρον των πολιτών και της χώρας. Η συμμετοχή τους σε μία οικονομική ένωση, πολύ δε περισσότερο σε μία νομισματική τα στερεί αυτό το δικαίωμα.

Από την στιγμή που η ΕΕ δεν αποτελεί εθνικό κράτος, λειτουργεί δε απλά ως οικονομική και νομισματική ένωση δεν υπάρχει «ευρωπαϊκός λαός» για να συνδράμει την ΕΕ στις δύσκολες στιγμές της. Οι οικονομικές ανισότητες μεταξύ βορρά και νότου, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση έχουν εξαφανίσει την αρχή της αλληλεγγύης, βασικό συστατικό μιας ένωσης κρατών.

Αντί για έκφραση αλληλεγγύης, οι ηγέτες του πλούσιου βορρά ηθικολογούν, επισημαίνοντας ότι τα όποια προβλήματα της νότιας Ευρώπης είναι αποτέλεσμα της τεμπελιάς των λαών της, ή της διεφθαρμένης φύσης, των πολιτικών της. Έτσι διακινδυνεύουν την υπόσταση της Ευρώπης, με υπαρκτούς τους εθνικιστικούς κινδύνους, για την αποτροπή των οποίων δημιουργήθηκε η ΕΕ.

Η Ευρώπη οφείλει να επιδιορθωθεί τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά. Είναι εμφανές, ότι η ΕΕ υποφέρει σήμερα από «δημοκρατικό έλλειμμα». Το πρόβλημα είναι, ότι η δημοκρατία συνήθως αναπτύσσεται  μέσα σε εθνικά κράτη, όπου οι πολίτες τους έχουν την αίσθηση ότι ανήκουν σε μία εθνότητα και είναι δύσκολο, η αίσθηση αυτή, να μεταφερθεί αντίστοιχα σε ένωση κρατών.

Είναι αυτό δυνατόν σε μια υπερεθνική οντότητα όπως η ΕΕ; Αν η απάντηση είναι όχι, ίσως είναι προτιμότερο να επιστρέψουμε στην «εθνική κυριαρχία» του κάθε ευρωπαϊκού κράτους μέλους, να εγκαταλείψουμε το κοινό νόμισμα και να ξεχάσουμε ένα όνειρο που απειλεί να γίνει τελικά εφιάλτης. Έτσι όμως θα δικαιώσουμε πλήρως και όλους τους εθνικιστές της Ευρώπης.

Η διάλυση της ΕΕ  αν ήταν δυνατή, θα είχε ένα τεράστιο κόστος. Η εγκατάλειψη του ευρώ,  θα τραυμάτιζε το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης, με συνέπειες και για τον πλούσιο βορρά, αλλά και τον προβληματικό νότο. Αν η ανάκαμψη των κρατών είναι δύσκολη εντός της ευρωζώνης, σκεφτείτε πως θα ήταν να αποπληρώσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένο εθνικό νόμισμα.

Υπάρχουν όμως και οι πολιτικές επιπτώσεις. Με τη διάλυση, θα υπήρχε  μεγάλος κίνδυνος να χαθούν εντελώς τα κέρδη που έχει καταφέρει η ΕΕ, ιδίως στο ζήτημα της θέσης της ίδιας της Ευρώπης στον κόσμο. Σε εθνική απομόνωση, οι ευρωπαϊκές χώρες θα είχαν περιορισμένη παγκόσμια σημασία. Ενώ, ως ένωση κρατών, η Ευρώπη είναι σήμερα παγκόσμια δύναμη.

Η ανταπάντηση στη διάλυση της ΕΕ είναι η ενίσχυσή της και η συσσώρευση του χρέους, με τη δημιουργία Ευρωπαϊκού Υπουργείου Οικονομικών. Για να γίνει όμως αποδεκτό   από τους Ευρωπαίους  πολίτες, χρειάζεται περισσότερη «δημοκρατία» στην ΕΕ. Απαιτείται συναίσθηση  της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, με ενίσχυση θεσμών, αντιπροσώπευσης, και του Κοινοβουλίου.

Οι πλούσιες χώρες του Βορρά πρέπει να αντιληφθούν ότι είναι προς το συμφέρον τους να ενισχύσουν την ΕΕ. Είναι γεγονός, ότι αυτές κέρδισαν τα περισσότερα από το ενιαίο νόμισμα, με τις φτηνές εξαγωγές στους Ευρωπαίους του νότου. Οι ίδιες επίσης ωφελήθηκαν από τα χαμηλά επιτόκια δανεισμού και τις ισοτιμίες ευρώ-δολαρίου, λόγω των φτωχών οικονομιών του Νότου.

Η δημοκρατία είναι δυνατόν να φαντάζει σαν όνειρο σε μια κοινότητα 27 εθνικών κρατών, και ίσως είναι αληθές. Αλλά αν όντως επιθυμούμε να οικοδομήσουμε μια «ουσιαστικά» ενωμένη Ευρώπη, σαφώς και αξίζει να το σχεδιάσουμε. Ήδη κάποια δειλά βήματα έχουν γίνει με την αύξηση του ρόλου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και την εκλογή οργάνων, αλλά δεν αρκούν.

Η κρίση στις χώρες του Νότου έχει δημιουργήσει σήμερα ένα μεγάλο κύμα μετανάστευσης ιδιαίτερα των νέων προς τις χώρες του Βορρά. Η ζήτηση αυτή αφορά εξειδικευμένα νεαρά άτομα τα οποία αναζητούν ευκαιρίες εργασίας. Οι μετακινήσεις αυτές πιθανόν να είναι το πρώτο σημείο αναγκαστικής επαφής της κουλτούρας των λαών της Ευρώπης, στην καθημερινότητά τους.

Το «ευρωπαϊκό όνειρο» είναι δυνατόν να υπάρξει, εάν οι χώρες μέλη αποφασίσουν να θέσουν το ευρωπαϊκό συμφέρον, πάνω από το αντίστοιχο εθνικό. Αυτό απαιτεί πολιτική βούληση, αλλά και αλλαγή νοοτροπίας, τόσο των Κυβερνήσεων όσο και των λαών τους. Η σημερινή κρίση  το καθιστά περισσότερο δύσκολο, όσο όμως και αναγκαίο για να επιτευχθεί.

Και ποιος μπορεί να πει τί είναι δυνατόν να γίνει; Είναι γεγονός ότι σήμερα η ΕΕ λειτουργεί μέσα από ένα δαιδαλώδες σύστημα εξουσίας, συμβιμβασμών και συμφερόντων. Και ενώ οι  γραφειοκράτες των Βρυξελλών έχουν εξαντλήσει τα αποθέματά τους σε προτάσεις και λύσεις, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί  έχουν ακόμη στα χέρια τους  εναλλακτικές λύσεις και δυνατότητες.

Το στοίχημα για το «ευρωπαϊκό όνειρο» τώρα ξεκινά ξανά. Η κατάληξή του θα εξαρτηθεί από την ικανότητα αντίδρασης της σημερινής οικονομικής και πολιτικής ελίτ της Ευρώπης. Αν επιλέξει λύσεις με κριτήριο τις ευρωπαϊκές θέσεις ή θα παραμείνει προσδεδεμένη στο στενό εθνικό της συμφέρον. Το παγκόσμιο περιβάλλον σήμερα, πιέζει για άμεσες λύσεις.

Οι πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης, αν τελικώς δεν μπορούν να λάβουν αποφάσεις οφείλουν να ενημερώσουν άμεσα τους λαούς στα εθνικά κράτη μέλη. Μετά από μία πλήρη ενημέρωση, ο κάθε ευρωπαϊκός λαός θα είναι σε θέση, να αποφασίσει για το μέλλον της Ευρώπης και της χώρας του. Η ευθύνες για τη μετέπειτα πορεία της Ευρώπης θα ανήκει στους λαούς της.

Το ελληνικό «πείραμα»…

Έχει υποστηριχτεί πολλές φορές και αντίστοιχα ισάριθμα έχει διαψευσθεί, ότι στην Ελλάδα η ευρωπαϊκή φιλελεύθερη οικονομική και πολιτική ελίτ βρήκε το ιδανικό πειραματόζωο. Για να έχουμε μία όσο το δυνατόν αντικειμενική γνώμη, θα πρέπει να εξετάσουμε τα γεγονότα, όπως αυτά έχουν δημοσιευθεί από τα διάφορα επίσημα όργανα.

Τα γεγονότα…

Τα στοιχεία της Eurostat αναφέρουν ότι έχουμε απολέσει το 25% του ΑΕΠ μας, ενώ από το 2007 η οικονομία μας για επτά συνεχόμενα χρόνια βρίσκεται σε ύφεση. Το γεγονός αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ στη σύγχρονη ιστορία, παρά μόνο σε εμπόλεμες καταστάσεις. Ακόμη και στην Αμερικανική ύφεση του 1929, η οικονομία είχε μεν συρρικνωθεί 20% μέσα σε  διάστημα πέντε χρόνων χρόνια, ενώ από το πέμπτο έτος ξεκινούσε η ανάκαμψή της. 

Σύμφωνα με τη Συνθήκη για τη δημιουργία της Ευρωζώνης, οι χώρες προστατεύονται από την υποχρέωση να αναλάβουν τα χρέη των άλλων. Όταν τον Απρίλιο του 2010, η Ελλάδα ανακοίνωσε ότι δεν μπορούσε πλέον να χρηματοδοτήσει το χρέος της, θέτοντας σε κίνδυνο το «κοινό νόμισμα» και την ΕΕ η Συνθήκη στο σημείο αυτό παραβλέφθηκε. Έτσι, αγνοήθηκαν οι «κανόνες» της ΕΕ σε πολλά τους σημεία, με στόχο το «κοινό καλό». Στα επόμενα χρόνια η Ελλάδα βοηθήθηκε με πιστώσεις από την Ευρώπη (ΕΕ & ΕΚΤ) και το ΔΝΤ στο να διασωθεί από τη χρεοκοπία, λαμβάνοντας δάνεια ύψους 247 δις ευρώ.

Ο δανεισμός της χώρας από την ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ εκτός από το τυπικό χρέος (δανειζόμενα ποσά πλέον τόκων) είχε ακόμη ένα τίμημα τη σκληρή λιτότητα. Η Ελλάδα αναγκάστηκε να περικόψει μισθούς και συντάξεις, να «περιορίσει» το δημόσιο τομέα και τις κοινωνικές παροχές και να αυξήσει υπέρμετρα τη φορολογία προκειμένου, σύμφωνα με το εφαρμοζόμενο φιλελεύθερο μοντέλο, να καταστήσει την οικονομία της ανταγωνιστική, μέσα σε μια νομισματική ένωση με ανισότητες και στρεβλώσεις.

Ενώ οι ηγέτες της Ευρώπης (ΕΕ) ομιλούν υποστηρίζοντας ότι η κρίση είναι παρελθόν, μια σειρά από εκθέσεις επισήμων οργάνων παρουσιάζουν μία εντελώς διαφορετική εικόνα. Η έκθεση της Επιτροπής για το 2013 αναφέρει ότι το 24% των Ελλήνων είχαν εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχειας. Η ανεργία στη χώρα παραμένει πεισματικά κοντά στο 28% και πλήττει ιδιαίτερα τους νέους, ενώ για την περίοδο 2008-2013 το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 14,8%.

Πριν τις αναθεωρήσεις του ελλείμματος, το Ελληνικό χρέος το 2009 έφθανε το 110% του ΑΕΠ , ένα ποσοστό το οποίο χρησιμοποιήθηκε κυρίως για την επίκληση των δανειστών μας,  ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος χρεοκοπίας και η μη-βιωσιμότητά του. Στο αυτό ποσοστό το οποίο έπειτα έγινε 129%, στηρίχτηκε η «αναγκαιότητα» για τα «μνημόνια». Έκτοτε οι δανειστές προσπαθούν να μας πείσουν, ότι θα επιτευχθεί το επιλεγόμενο σενάριο για χρέος 124% επί του ΑΕΠ το 2020, αφού πρώτα φτάσει στο προβλεπόμενο 175% το 2016, και ότι τελικά θα είναι βιώσιμο χωρίς την ανάγκη κάποιο «κουρέματος». 

Η ανάλυση…

Είναι γεγονός, ότι ολόκληρο το σύστημα των δανειακών συμβάσεων, γνωστών και ως «μνημονίων» είναι εκτός του δικαίου της ΕΕ, και σε πλήρη αντίθεση προς τις βασικές αρχές της, όπως  η αρχή της αλληλεγγύης η οποία θεωρείται πρωτεύουσα για μία ένωση κρατών. Επισημαίνω δύο παραβιάσεις του δικαίου τις οποίες περιέχουν οι όροι των «μνημονίων», συναφείς μεταξύ τους. Η  πρώτη ορίζει ότι η Ελλάδα παραιτείται «αμετάκλητα και άνευ όρων» από κάθε ένσταση λόγω εθνικής κυριαρχίας του ιδίου του κράτους  ή της περιουσίας του ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο κατά οποιασδήποτε πράξης των Δανειστών της σε σχέση με τις δανειακές συμβάσεις -μνημόνια (συντηρητική και αναγκαστική κατάσχεση, αναγκαστική εκτέλεση, πλειστηριασμό κ.τ.λ.). Η δεύτερη ορίζει ότι οι Δανειστές μπορούν να συμφωνήσουν να μεταβιβάσουν τα δικαιώματά τους από τις Συμφωνίες Δανεισμού σε τρίτο κράτος. Με αυτούς τους δύο όρους εκτός των άλλων, η κυριαρχία της Ελλάδας είναι εγκλωβισμένη όχι μόνο οικονομικά, αλλά και πολιτικά.

Οι δανειστές μας με δηλώσεις του Υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας και του Προέδρου του Eurogroup, αναφέρθηκαν επίσης στο ενδεχόμενο και τρίτου πακέτου στήριξης για την Ελλάδα. Επιβεβαίωσαν την εξέταση της αναγκαιότητας για νέα «βοήθεια», η οποία θα καθοριστεί μετά το καλοκαίρι. Συγκεκριμένα, τόνισαν ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας παραμένει σε υψηλά επίπεδα.«Αν η Ελλάδα κληθεί να το χρηματοδοτήσει από τις Αγορές τότε το επιτόκιο θα κυμαίνεται γύρω στο 6% με 7%, γεγονός που καθιστά την εξυπηρέτησή του σχεδόν αδύνατη,..» όπως  δήλωσε ο Ολλανδός Υπουργός Οικονομικών. Φυσικά ένα νέο δανειακό πακέτο αναμένεται ακόμη και αν δεν συνοδεύεται από νέα μέτρα λιτότητας, να επιμείνει στην πιστή τήρηση των παλαιοτέρων συμφωνιών.

Από την  αρχή της κρίσης οι πολίτες της Ελλάδας διαπιστώνουν  μια μακρόχρονη και συνεχή απαξίωσης κάθε μορφής περιουσιακού τους στοιχείου, κινητού και ακινήτου. Οι τιμές των νέων ομολόγων, που εξέδωσε η Ελλάδα, μετά το κούρεμα του δημοσίου χρέους, δηλαδή των παλαιών ομολόγων, διαπραγματεύονται στη δευτερογενή αγορά στο 15-22% της ονομαστικής τους τιμής, ανάλογα με την ημερομηνία λήξης τους. Οι συνεχείς φόροι στην ακίνητη περιουσία, σε συνδυασμό με τη μείωση των διαθεσίμων εισοδημάτων, την απουσία ρευστότητας, τη διακοπή των δανειοδοτήσεων και την υποτιμητική προσδοκία, έχουν οδηγήσει σε ανυπαρξία την αγορά ακινήτων και σε καταβαράθρωση των τιμών τους.

Αυτά είναι μερικά από τα κύρια γεγονότα της κρίσης, καθώς και των συνεπειών τους  η άντληση των οποίων έγινε με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία τα οποία έχουν αναρτηθεί κυρίως στο διαδίκτυο. Η παράθεση όμως των όποιων στοιχείων απαιτεί και την εξαγωγή συμπερασμάτων συνεπικουρημένων και από τυχόν άλλα διαθέσιμα στοιχεία τα οποία δεν αναφέρονται, ώστε να διαπιστώσουμε σε τι συνίσταται επακριβώς το ελληνικό «πείραμα».

Όλα αυτά τα δεδομένα (στοιχεία και στατιστικά) μας τα αποκαλύπτουν τα όργανα της ίδιας της  ΕΕ. Και οι περισσότεροι από εμάς πιστεύουμε σε αυτά, ίσως να είναι τα μόνα τα οποία μπορούμε να εμπιστευόμαστε. Ένα λογικό συμπέρασμα το οποίο προκύπτει από τη συνολική στάση των εταίρων μας είναι, ότι μετά τη σωτηρία των χρηματοπιστωτικών τους ιδρυμάτων, με τη μετατροπή του ιδιωτικού χρέους με ελληνικό δίκαιο, κυρίως  σε χρέος μεταξύ κρατών και με αγγλοσαξονικό δίκαιο, επιδιώκουν περεταίρω τη λεηλασία της χώρας. Οι συνέπειες της στρατηγικής τους αυτής είναι οδήγησαν στη σημαντική απομείωση της αξίας όλων των μορφών παγίων και κινητών περιουσιακών στοιχείων ιδιωτικών αλλά και δημοσίων. Για τον ίδιο λόγο έχουν μειωθεί οι αμοιβές της εργασίας, των υπηρεσιών, οι εργοδοτικές εισφορές, τα εργασιακά και τα κοινωνικά δικαιώματα. Όλα αυτά με βασικό αίτιο τη δήθεν  ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, της Ελληνικής Οικονομίας,  η οποία όμως θα εμφανιστεί, σύμφωνα με τους εμπνευστές της, στο απώτερο μέλλον.

 Οι Έλληνες πολιτικοί βαδίζουν ένα δικό τους ιδιόμορφο στεγανοποιημένο νομικά δρόμο με βάση μικροκομματικές σκοπιμότητες αλλά και προστασίας από διώξεις για πράξεις και παραλήψεις λόγω των «μνημονίων». Καταρχήν αυτοί έδωσαν τον απαραίτητο χρόνο  να μετατραπεί το ελληνικό χρέος σε κρατικό και ενέπλεξαν στο Ελληνικό  χρέος και το ΔΝΤ. Στη συνέχεια συνέχισαν να ενεργούν με βάση τη γνωστή προσφιλή τους κομματικοποιημένη παραδοσιακή πολιτική, η οποία έφερε τη χώρα σε αυτή την κατάσταση. Αυτή η ίδια πολιτική νοοτροπία δεν τους επέτρεψε να εκπονήσουν ένα βασικό σχέδιο εξόδου της χώρας από την κρίση και αρκέστηκαν απλά να εφαρμόζουν τις ταμειακές απαιτήσεις των δανειστών. Το «πείραμα» βέβαια, εκτελέστηκε σε βάρος κυρίως των συνηθισμένων φορολογικών υποζυγίων της Ελλάδας, τα οποία είναι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι αλλά και οι ιδιοκτήτες κινητής και ακίνητης περιουσίας.

Αποτέλεσμα της ασύμμετρης φορολογίας , την οποία επέλεξαν ως κοινή λύση δανειστές και οι κυβερνώντες,  ήταν να επιτύχουν την ολοσχερή διάλυση της μεσαίας  αστικής τάξης, αλλά και της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα. Οι βελτιωμένες οικονομικές στατιστικές (πρωτογενές πλεόνασμα κτλ.) σαφώς δεν πρέπει να αγνοηθούν ή να υποτιμηθούν, αλλά ούτε θα πρέπει να συμβεί το ίδιο με τα αποτελέσματά τους. Την νέα τάξη των νεόπτωχων, τις χαμένες γενιές τις κρίσης, τους χιλιάδες των Ελλήνων που έχουν μεταναστεύει για την Ευρώπη, την Αυστραλία και τον Καναδά. Και το μεγαλύτερο έγκλημα είναι  ότι αυτή η χώρα έχει απολέσει ένα μεγάλο μέρος του νεανικού επιστημονικού της δυναμικού, στο οποίο επένδυσε και το οποίο εκμεταλλεύονται άλλες οικονομίες.

Και καταλήγουμε…

Η Ελλάδα μας, μια χώρα του ύψους ή του βάθους, η οποία  συνεχίζει το δικό της μοναχικό δρόμο σε σχέση με αντίστοιχους σχεδόν των περισσοτέρων χωρών. Μια χώρα η οποία αρνείται να αποκτήσει σύγχρονη παραγωγική βάση και να διαρθρώσει ανταγωνιστική οικονομία.  Μια χώρα όπου η αξιοκρατία, η αξιολόγηση και η αριστεία θεωρούνται είδη προς εξαφάνιση και χρησιμοποιούνται μόνο για επικοινωνιακούς λόγους. Μια χώρα, η οποία, ενώ συμμετέχει σε μία μοναδική οικονομική ένωση κρατών, αρνείται να συζητήσει με τους εταίρους της σε ορθολογική βάση, με στοιχεία και προτάσεις. Δείχνει  ότι προτιμά να συμπεριφέρεται απρεπώς, να αυθαιρετεί, να υποκρύπτει, υιοθετώντας μη συμβατές προς την ευρωπαϊκή  κουλτούρα συμπεριφορές. Μια χώρα με δικούς της αυθαίρετους κώδικες. Μια χώρα η οποία  αντιστρατεύεται τη λογική. Μια χώρα η οποία αποδέχεται να είναι το «πείραμα» και να υιοθετήσει πλήρως τις απαιτήσεις των δανειστών της.

Αυτό, επίσης, είναι μέρος της ελληνικής ιστορίας. Η ιστορία θα καταδείξει τι ακριβώς συνέβη και η χώρα έφθασε στην κρίση, ποιοι ευθύνονται για τις επιλογές οι οποίες έγιναν, ποιες είναι οι σκοπιμότητες οι οποίες εξυπηρετήθηκαν. Δυστυχώς όμως αυτό θα είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί ίσως από τις επόμενες γενεές και οι υφιστάμενες απλώς θα έχουν υποστεί τις συνέπειες και θα αναρωτιούνται γιατί;

Μια τελευταία λύση θα ήταν να σταματήσουμε το «πείραμα». Αυτό όμως απαιτεί εθνικό σχέδιο σωτηρίας και ανάπτυξης, που θα περιέχει ρεαλιστικές λύσεις και θα υποστηριχθεί από το σύνολο του πολιτικού φάσματος στην Ελλάδα. Ένα σχέδιο με προοπτική και ελπίδα για τους Έλληνες Πολίτες, το οποίο θα επαναφέρει τη χαμένη αξιοπρέπεια στον Έλληνα και θα του αναπτερώσει το ηθικό. Λύσεις υπάρχουν, δεν είναι όλα μαύρα ή όλα άσπρα όπως συνηθίζουν να μας τα παρουσιάζουν οι πολιτικοί, απλώς δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κόμματος ή της οικονομικής ελίτ η οποία τους υποστηρίζει. Όσο αυτή η νοοτροπία και  κατάσταση διαιωνίζεται η χώρα θα αποτελεί πεδίο εφαρμογής «πειραμάτων» εκ μέρους των δανειστών μας και των συνοδοιπόρων τους. 

Η διέξοδος στο αδιέξοδο…

Η επικοινωνιακή πολιτική της συμπολίτευσης προσπαθεί να πείσει τον Έλληνα Πολίτη ότι η μόνη λύση για έξοδο από την κρίση είναι η εφαρμογή των απαιτήσεων των δανειστών μας. Από την άλλη πλευρά η αντιπολίτευση προτείνει κάποιες διαφορετικές λύσεις, ανάλογα με την πολιτική ιδεολογία της κάθε παράταξης, χωρίς όμως πειθώ, ότι αυτές είναι ρεαλιστικές.

Ο απλός πολίτης συγχυσμένος δε δύναται να αντιληφθεί τι ακριβώς συμβαίνει, ποια είναι τα πραγματικά οικονομικά στοιχεία της χώρας και να αξιολογήσει τις προτεινόμενες λύσεις. Οι πολιτικές δυνάμεις της χώρα σκοπίμως ενημερώνουν απομονώνοντας τα στοιχεία εκείνα τα οποία εξυπηρετούν τα όποια στενά πολιτικά παραταξιακά και προσωπικά συμφέροντα.

Θα πρέπει να αποδεχτούμε ορισμένα γεγονότα τα οποία είναι αναμφισβήτητα. Η Ελλάδα, ως μέλος ένωσης κρατών, έχει αποδεχτεί και μεταφέρει στα όργανα της αρκετά από τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Οι δανειακές συμβάσεις, τις οποίες έχει υπογράψει η χώρα, είναι δεσμευτικές γιατί το κράτος έχει συνέχεια ασχέτως των εναλλαγών στην Κυβέρνηση.

Οι όποιες λύσεις θα πρέπει να αναζητηθούν μέσα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και των δανειακών συμβάσεων με τα κράτη μέλη της ευρωζώνης, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Στη συνέχεια θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε τις δυνατότητες ελιγμών οι οποίες παρέχονται στην Ελληνική Κυβέρνηση, ώστε να διαπραγματευθεί με αξιοπρέπεια το χρέος.

Η Ελλάδα καλείται να πληρώσει μέχρι τα τέλη του 2014 στην ΕΚΤ και τις κεντρικές τράπεζες των κρατών της ΕΕ ομόλογα ύψους 30 δις ευρώ. Ακόμη και αν δεν εξοφληθούν στην τιμή κτήσης τους, η επιμήκυνση στη αποπληρωμή τους θα εξασφάλιζε τα απαραίτητα κεφάλαια για την επαναγορά τους, από τη δευτερογενή αγορά, με όφελος το 25% του ΑΕΠ του 2012.

Τα 48,8 δις ευρώ για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, είναι απαραίτητο να αφαιρεθούν από το ελληνικό χρέος και να μεταφερθούν στον EFSF, με όσο το δυνατό πιο πολυετές πρόγραμμα λήξης. Ο συνδυασμός των δύο θα αφαιρέσει από το ελληνικό χρέος μεταξύ 100 και 130 δις ευρώ, χωρίς οικονομικό και πολιτικό κόστος για οιονδήποτε.

Ενώ η μείωση στα επιτόκια των ελληνικών δανείων θα συναντήσει πολλές αντιδράσεις, η κεφαλαιοποίηση των τόκων των ελληνικών δανείων είναι δυνατή χωρίς αντιρρήσεις. Για τα πρώτα δύο χρόνια, θα απελευθερωθούν κεφάλαια ύψους 22 δις ευρώ, για την επαναγορά ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά, με πιθανή μείωση του χρέους ,ας κατά 40 δις ευρώ.

Η χρήση πολιτικά ουδέτερων λύσεων για τη μείωση του ελληνικού χρέους, θα οδηγούσε σε μείωσή του κατά 140 έως 192 δις ευρώ μέχρι το τέλος του 2014, δηλαδή κατά 72% έως 98% του ΑΕΠ του 2012. Τα σενάρια αυτά θα πρέπει να εκτελεστούν με μυστικότητα ώστε να μην απογειωθούν οι τιμές των ελληνικών ομολόγων και υπάρξουν τάσεις κερδοσκοπίας.

 Δεν υπάρχει κανένα προφανές νομικό, χρηματοοικονομικό, ηθικό ή πολιτικό κώλυμα για την άρνηση υλοποίησης οποιασδήποτε από τις συγκεκριμένες τρεις επιλογές. Αν υπάρξει πολιτική απόφαση, εθνική αλλά και ευρωπαϊκή, προς αυτήν την κατεύθυνση η ελληνική κρίση θα αποκλιμακωθεί άμεσα και θα τελειώσει το συντομότερο δυνατό.