Αποφασίζουν για το μέλλον μας, χωρίς εμάς….

 

Στη Σύνοδο Κορυφής ή στη Σύνοδο των  G20 τον Νοέμβριο του 2011 θα αποφασιστεί το μέλλον της Ελλάδας. Η πολιτική ηγεσία μάχεται για τη δόση του μήνα , οι λοιπές πολιτικές δυνάμεις για να ισχυροποιήσουν την πολιτική  θέση τους την επόμενη ημέρα και οι ηγεσίες των κοινωνικών εταίρων και συνδικαλιστικών φορέων για να κρατήσουν   τα προνόμια του παρελθόντος.  Ουδείς τους  έχει αντιληφθεί ότι  το γενικότερο περιβάλλον έχει αλλάξει, πολύ λίγοι έχουν σχεδιασμούς με μακροπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα και ακόμη λιγότεροι μάχονται για το μέλλον και τη θέση της Ελλάδος στην Ευρωζώνη.

Η Ελλάδα ήταν ουσιαστικά χρεωκοπημένη από τη στιγμή που οι αγορές με  υψηλά επιτόκια κατέστησαν ανέφικτο τον δανεισμό της χώρας. Η συμφωνία της 21^ης Ιουνίου έγινε για την επιβίωση των ευρωπαϊκών τραπεζών παρά της  Ελλάδος. Τα γεγονότα που ακολούθησαν μέχρι σήμερα  απέδειξαν ότι οι αγορές απαιτούν μια ολοκληρωμένη λύση για το ελληνικό χρέος, με την αποφυγή ενός πιστωτικού γεγονότος ώστε οι  ευρωπαϊκές τράπεζες να μην αναγκαστούν να εγγράψουν ζημίες  στους ισολογισμούς τους.

Το περίφημο «κούρεμα»  του 21% υπολογίζεται με επιτόκιο 9% (με αποτίμηση η σημερινή τους αξία στο 79%) στα ομόλογα τριακονταετούς λήξης και έχει γίνει αποδεκτό από το ΙΙF (Dalara) για τη διαπραγμάτευση με τις τράπεζες. Μεγαλύτερη απομείωση της τάξης του 36 έως 50% αναμένεται να μην είναι εθελοντικά αποδεκτή. Επισημαίνεται ότι ακόμη και σε μια επιτυχημένη ανταλλαγή η Ελλάδα θα χρειαστεί περί τα 6 δις ευρώ (αρχική συμφωνία) για να εξυπηρετήσει τους τόκους των νέων ομολόγων, ποσό που απαιτεί την επίτευξη  πρωτογενούς πλεονάσματος 3%, γεγονός που είναι εντελώς ανέφικτο με τις υπάρχουσες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες της χώρας.

Το εφιαλτικό σενάριο του πιστωτικού γεγονότος θα αναγκάσει τις ευρωπαϊκές τράπεζες και την ΕΚΤ να εγγράψουν ζημίες. Τα ελληνικά κρατικά ομόλογα δεν θα αποτελούν αποδεκτές εμπράγματες  εγγυήσεις  και οι τράπεζες θα πρέπει να τα αντικαταστήσουν για να μπορούν να αντλήσουν ρευστότητα. Υπάρχει κίνδυνος επέκτασης της κρίσης και η ΕΕ θα πρέπει να αποφασίσει για τον τρόπο επανακεφαλοποίησης των τραπεζών της. Όλα τα συμβόλαια πιστωτικής  ασφάλειας  (CDS) θα πρέπει να πληρωθούν χωρίς κανείς να είναι σήμερα σε θέση να εξηγήσει τι και που το γεγονός αυτό  θα επιφέρει ζημίες παγκοσμίως.

Οι Ελληνικές τράπεζες θα οδηγηθούν σε αυξήσεις του μετοχικού τους κεφαλαίου ή στον μηχανισμό Επείγουσας Αρωγής Ρευστότητας (ΕΑΡ ή ΕLA αγγλιστί) τον οποίο όμως εγγυάται το ελληνικό κράτος και πιθανόν να υπάρξουν αμφισβητήσεις. Σήμερα η πλειονότητα των ελληνικών ομολόγων διέπεται από το ελληνικό δίκαιο το οποίο δεν προβλέπει τις  Ρήτρες Συλλογικής Δράσης (CAC). Ο διακανονισμός  με τους δανειστές μπορεί να διαρκέσει και πάνω από έξη μήνες, χρονικό διάστημα κατά το οποίο το ελληνικό κράτος θα πρέπει να πληρώνει μισθούς και συντάξεις και παράλληλα να διαθέτει χρηματικά ποσά για εισαγωγές  των αναγκαίων αγαθών.

Είναι βέβαιο ότι η απόφαση που θα ληφθεί θα έχει σοβαρότατες επιπτώσεις για την Ελλάδα τα επόμενα 30 χρόνια. Αποτελεί σοβαρή απώλεια εθνικής κυριαρχίας διότι η όποια ανταλλαγή θα σημαίνει ότι όλο σχεδόν το ελληνικό χρέος θα περάσει στο αγγλοσαξονικό δίκαιο. Η ελληνική πλευρά θα πρέπει να επιδιώξει την μετατροπή του σε ελληνικό ή έστω σε ευρωπαϊκό, εφόσον εκπληρώσει ορισμένες προϋποθέσεις και δεσμεύσεις,  ώστε να το μετατρέψει σε «εξωτερικό» χρέος. Αυτό σήμερα έχει μεγαλύτερη σημασία από οιανδήποτε εκλογική αναμέτρηση ή πολιτική ιδεολογία για όλους τους Έλληνες.

Και όμως υπάρχει λύση….

Είναι  γεγονός η χώρα μας έχει «πτωχεύσει» και οι εταίροι – δανειστές αναμένεται να συμφωνήσουν κάποια στιγμή ποιο θα είναι το τελικό «κούρεμα» του ελληνικού χρέους το οποίο τους συμφέρει. Διότι όλα γίνονται για το συμφέρον των χωρών τους, των οικονομιών τους και φυσικά για την επιβίωση του ευρώ επειδή είναι το κοινό νόμισμα τόσο για τις πλούσιες όσο και για τις ελλειμματικές χώρες της ευρωζώνης.

Η χώρα μας έφθασε σ’ αυτή την κατάσταση επειδή το πολιτικό προσωπικό δεν ήταν και εξακολουθεί να μην είναι ικανό να αντιμετωπίσει την όλη κατάσταση η οποία έχει διαμορφωθεί στη χώρα μετά την μεταπολίτευση. Συγχρόνως έχει διαμορφώσει και διαπλάσει την ελληνική κοινωνία σε τέτοιο σημείο ώστε μεγάλο τμήμα της να αντιτίθεται σθεναρά σε κάθε αλλαγή  των κεκτημένων δικαιωμάτων του δικαίων και αδίκων και πολλές φορές σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.

Η διαπίστωση στην οποία καταλήγει οιαδήποτε αντικειμενικός ερευνητής σήμερα είναι ότι το ελληνικό κράτος δεν δύναται να ανταποκριθεί έστω και στα πιο απλά καθήκοντά του. Η προστασία των πολιτών, η υγεία, η παιδεία, η απασχόληση, η οικονομία και άλλοι τομείς βρίσκονται σε διάφορες κρίσιμες φάσεις, τις οποίες επιτείνουν οι άμεσες απαιτήσεις των δανειστών  μας για τη συνεχή λήψη μέτρων δημοσιονομικής λιτότητας, τα οποία μειώνουν τα οικογενειακά εισοδήματα και την κατανάλωση, δημιουργώντας αντίστοιχα ένα φαύλο κύκλο ύφεσης.

Οι φιλελεύθερες πολιτικές ελίτ της ευρωζώνης και όχι μόνο κατάφεραν να μειώσουν τους μισθούς, να απεμπολήσουν κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα δεκαετιών και να απαξιώσουν τα περιουσιακά στοιχεία των περισσοτέρων ελληνικών επιχειρήσεων και του δημοσίου. Έτσι θα εμφανιστούν αύριο ως σωτήρες επενδυτές και θα αγοράσουν σε εξευτελιστικές τιμές ιδιωτικές και δημόσιες επιχειρήσεις και εκτάσεις και φυσικά μετά θα απασχολήσουν και τον ελληνικό λαό ο οποίος θα εκλιπαρεί για μια θέση εργασίας με το φθηνό «μεροκάματο».

Κάπως έτσι έχουν σχεδιαστεί τα γεγονότα και δυστυχώς η μέχρι σήμερα πορεία τους δικαιώνει όλους όσους πιστεύουν ότι όλα γίνονται σύμφωνα με ένα σχέδιο όπου όλοι εμείς οι έλληνες πολίτες είμαστε απλά μαριονέτες. Στο σημείο αυτό έχει τεράστια ευθύνη όλο το πολιτικό σύστημα που ανέχτηκε, αποδέχτηκε, υποστήριξε και τελικά παραδόθηκε σχεδόν αμαχητί, σε μία κερδοσκοπική οικονομική ελίτ.

Το ελληνικό κράτος αντιμετωπίζει δύο βασικά προβλήματα, πρώτο είναι το μεγάλο χρέος που αδυνατεί να εξυπηρετήσει και δεύτερο ότι είναι τόσο αναποτελεσματικό ώστε εξακολουθεί να δημιουργεί πρωτογενή ελλείμματα, ακόμη και σ’ αυτή την περίοδο εφαρμογής μέτρων πρωτοφανούς για τη χώρα λιτότητας.

Θα πρέπει έστω και αυτή την έσχατη ώρα να ειπωθεί η πλήρης αλήθεια της κατάστασης που αντιμετωπίζει η χώρα και των τυχόν εναλλακτικών λύσεων και ο λαός ν’ αποφασίσει για το μέλλον του. Σαφώς το μέλλον της χώρας στο σημερινό ασύμμετρο παγκόσμιο οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον είναι ενταγμένο στην ευρωζώνη διότι διαφορετικά η χώρα θα πρέπει να αποφασίσει ότι θα οδηγηθεί οικονομικά δεκαετίες πίσω από το σήμερα.

Έχουν ακουστεί εκ μέρους των δανειστών – εταίρων μας πολλά σχέδια για τη διάσωση των οκνηρών ελλήνων που ζουν σε βάρος τους και όλα επιζητούν να αξιοποιηθεί μέσω αποκρατικοποιήσεων η δημόσια περιουσία για να εξοφληθούν οι υποχρεώσεις μας.  Αν γίνει αυτό με τους τρόπους που παρουσιάζονται ο ελληνικός φυσικός πλούτος και οι δημόσιες επιχειρήσεις που έχουν δυστυχώς χρυσοπληρώσει οι έλληνες φορολογούμενοι θα αποκτηθεί από «ξένους» με χαμηλό τίμημα και θα αφελληνιστεί η κληρονομιά των επόμενων γενεών.

Η εποχή είναι ρευστή και απαιτεί δύσκολες και επώδυνες αποφάσεις. Θα πρέπει βεβαίως να αξιοποιηθεί άμεσα η κρατική περιουσία, όμως με τη μέθοδο της ενοικίασης για 49-99 έτη, όπως πολύ σωστά μας έχουν πράξει επί χρόνια οι διαχειριστές  των μοναστηριακών περιουσιών. Με τον τρόπο αυτό και η δημόσια περιουσία αξιοποιείται αλλά και το περιουσιακό στοιχείο παραμένει στο κράτος. Επίσης θα πρέπει να αποκρατικοποιηθεί όποια δημόσια επιχείρηση και ΔΕΚΟ δεν έχει άμεση σχέση με το στενό δημόσιο κοινωνικό τομέα αγαθών και υπηρεσιών. Τα ακίνητα περιουσιακά στοιχεία των επιχειρήσεων αυτών δεν θα μεταβιβαστούν, αλλά θα ενοικιαστούν αντίστοιχα από το κράτος για τη χρήση τους, με τον τρόπο αυτό ακόμη και αν μια επιχείρηση αποκτηθεί από αλλοδαπά κεφάλαια δεν θα αφελληνιστεί.

Εάν συμβούν όλα τα παραπάνω η χώρα θα μπορέσει σε εύλογο χρονικό διάστημα να χρηματοδοτήσει άνετα την αγορά σημαντικού μέρους του χρέους της από τη δευτερογενή αγορά με σημαντική έκπτωση και ανάλογο όφελος. Το κράτος θα πρέπει επίσης να φροντίσει για την πλήρη εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της χώρας με διαφανείς συμφωνίες – συνεργασίες  και καθορισμό επιτέλους της ΑΟΖ σε όλη την ελληνική επικράτεια, η Κύπρος έχει ανοίξει το δρόμο στο σημείο αυτό.

Η εφαρμογή ενός τίμιου και καθολικού «πόθεν έσχες» για όλους από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι τον τελευταίο πολίτη θα ενισχύσει την φορολογική συνείδηση όλων των πολιτών. Φυσικά το ίδιο θα πρέπει να ισχύσει και για όλα τα πολιτικά κόμματα και όλες τις επιχειρήσεις δημόσιες και ιδιωτικές. Η χώρα πρέπει να βρει την αξιοπρέπειά της και τον βηματισμό της σε ένα δύσκολο και ιδιαίτερα ανταγωνιστικό περιβάλλον και οι πολίτες τη χαμένη εμπιστοσύνη τους στο κράτος.

Η χώρα πρέπει να αποκτήσει άμεσα ένα νέο σύγχρονο Σύνταγμα και παράλληλα νέους κώδικες φορολογίας, πολεοδομίας, αστικό, εμπορικό, δημοσιοϋπαλληλικό και άλλους ώστε να κωδικοποιηθεί, να απλοποιηθεί και να εκσυγχρονιστεί η νομοθεσία και παράλληλα η απονομή δικαιοσύνης η οποία ταλανίζει όλους τους έλληνες. Το ρητό ίση αμοιβή για τα ίδια προσόντα πρέπει να ισχύσει σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα αλλά με τους μισθούς και τις συντάξεις που πρέπει να συγκλίνουν στον αντίστοιχο μέσο όρο της ευρωζώνης τουλάχιστον.

Η σταθεροποίηση της άμεσης και έμμεσης φορολογίας θα επιτρέψει επιχειρήσεις και νοικοκυριά να καταστρώσουν τους προϋπολογισμούς τους και να σχεδιάσουν με εμπιστοσύνη τα σχέδια για το μέλλον. Το κράτος πρέπει να είναι αρωγός αυτής της προσπάθειας και όχι να θέτει συνεχώς φραγμούς και εμπόδια, ενώ παράλληλα να επιβραβεύει όσους φοροδιαφεύγουν.

Η διαφάνεια σε όλους στους τομείς της κοινωνικής, οικονομικής, επιχειρηματικής,  δημόσιας ζωής της χώρας θα αποτρέψει τη δημιουργία συντεχνιών, καρτέλ και κυκλωμάτων που λυμαίνονται τη χώρα και τους πολίτες της. Στο σημείο αυτό το κράτος θα πρέπει να υλοποιήσει ένα από τους πιο σοβαρούς ρόλους του στην καταπολέμηση της διαφθοράς, της αισχροκέρδειας, των αδικιών και της ανισότητας στην αντιμετώπιση όλων των πολιτών του.

Κάποιοι θα αναφέρουν ότι όλα αυτά είναι πολύ θεωρητικά ή και ίσως αριστερίστικα για να εφαρμοστούν στη χώρα μας. Αν και αυτοί, οι όποιο αμφισβητίες, κοιτάξουν βαθιά και αντικειμενικά μέσα τους θα ανακαλύψουν ότι όλα όσα προαναφέρονται είναι ίσως η μοναδική ευκαιρία να προχωρήσουμε συντεταγμένα ως λαός και ως κρατική οντότητα έξω από το σημερινό τέλμα. Σε διαφορετική περίπτωση θα αποτελέσουμε βορά των διαφόρων κερδοσκόπων που αναμένουν την ευκαιρία να αρπάξουν ένα κομμάτι από τον πλούτο της χώρας, πετώντας ένα ξεροκόμματο στο λαό της.

Δυστυχώς μέχρι σήμερα υπάρχουν μόνο φωνές που προτείνουν διάφορες λύσεις στο αδιέξοδο της χώρας μας. Η λύση είναι στα ελληνικά χέρια και θα πρέπει να αναληφθεί από δυνάμεις αμόλυντες από τη γάγγραινα του σημερινού πολιτικού συστήματος και των επαγγελματιών συνδικαλιστών. Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο γιατί ο ελληνικός λαός άρχισε να ωριμάζει και να σκέπτεται ορθά και αντικειμενικά και αυτό είναι που φοβούνται όλοι εκείνοι οι «Μαυρογιαλούροι» του παρελθόντος. Το γεγονός ότι ο λαός θα τους τοποθετήσει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Η κρίση…

Βιώνουμε στις μέρες μας μια πρωτοφανή κρίση. Δυστυχώς η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά παράλληλα κοινωνική και πολιτισμική. Δεν είναι κρίση ελληνική, αλλά ούτε και ευρωπαϊκή αλλά μια κρίση παγκόσμια. Απλά η ελληνική κρίση είναι μεγάλος συστημικός κίνδυνος για την Ευρωζώνη και πρέπει να αντιμετωπισθεί πριν δημιουργήσει ένα Ευρωπαϊκό αλλά και παγκόσμιο ντόμινο.

Η κρίση στη χώρα μας δεν είναι παρά το πρώτο ρήγμα  μέσου του πλέον αδύναμου κρίκου της Ευρωζώνης. Η παγκοσμιοποίηση απελευθέρωσε πλήρως τις δυνάμεις των αγορών και οι πολυεθνικές εταιρίες, για να επιτύχουν χαμηλό κόστος εργασίας, μετέφεραν τις παραγωγικές δραστηριότητές τους εκτός των ανεπτυγμένων χωρών. Δυστυχώς το γεγονός ενθαρρύνθηκε σχεδόν από το σύνολο της άρχουσας πολιτικής τάξης των ανεπτυγμένων χωρών της «Δύσης», η οποία είχε και έχει την τάση να ταυτίζει τα συμφέροντα των κρατών με εκείνα των εταιριών.

Το αποτέλεσμα ήταν να μειωθούν οι θέσεις εργασίας στις ανεπτυγμένες χώρες, τα νοικοκυριά να απολέσουν εισοδήματα και τα κράτη αντίστοιχα έσοδα από φόρους. Το γεγονός ότι οι μεγαλομέτοχοι των πολυεθνικών είναι Αμερικανοί ή Ευρωπαίοι ουδόλως σημαίνει ότι τα κέρδη επαναπατρίζονται στις αναπτυγμένες χώρες και αναπληρώνουν το αντίστοιχο κενό.

Η μείωση των εσόδων για τα κράτη και η πίεση του εκλογικού σώματος, ανάγκασε τις κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων «δυτικών» χωρών να καταφύγουν στο δανεισμό προκειμένου να καλύψουν το μέσο βιοτικό επίπεδο και τις  υπάρχουσες κοινωνικές υποδομές στις χώρες τους. Στην Ευρωζώνη, αυτό ήταν σχετικά εύκολο λόγω της προσφοράς των κεφαλαίων, αλλά και των χαμηλών επιτοκίων, με αποτέλεσμα τα χρέη των κρατών να ακολουθήσουν ανοδική πορεία. Ιδιαίτερα το «πλεονέκτημα» αυτό αξιοποιήθηκε από τις νέες Μεσογειακές χώρες της Ευρωζώνης, οι οποίες δανείζονταν με υψηλά επιτόκια μέχρι τότε  λόγω των εθνικών τους νομισμάτων,  με πρώτη και καλύτερη τη χώρα μας.

Το 2007-8 η πρώτη κρίση  χρέους του καπιταλισμού ξεκίνησε από την Αμερική, με τα τοξικά χρηματοοικονομικά παράγωγα τα οποία μόλυναν τις τράπεζες σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες. Για να αποτραπεί η οικονομική κρίση τα κράτη έσπευσαν να διασώσουν τις τράπεζες με αποτέλεσμα την δυσανάλογη αύξηση του αντίστοιχου δημοσίου τους χρέους σε υψηλά επίπεδα. Στο σημείο αυτό άρχισε και η διαφοροποίηση μεταξύ  Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρωζώνης ως προς τη χρήση και ποιών νομισματικών όπλων ενάντια στην οικονομική κρίση.

Στην Ευρωζώνη οι άρχουσες πολιτικές τάξεις χρησιμοποιούν μέσω των διαφόρων μηχανισμών πληροφόρησης που διαθέτουν την πολύ βολική για τις ίδιες θεώρηση, ότι οι πολίτες διαβιούν σε επίπεδο πάνω από αυτό που επιτρέπουν οι πραγματικές δυνατότητές τους. Με τον τρόπο αυτό επιχειρούν να επιρρίψουν την όποια μείωση του υψηλού δημοσίου χρέους τους σε βάρος των απλών φορολογουμένων πολιτών και έτσι δημιουργούνται οι πολιτικές δημοσιονομικής λιτότητας.

Η άρχουσα τάξη πολιτική και οικονομική κάθε χώρας η οποία ευθύνεται για την ανεξέλικτη παγκοσμιοποίηση, για την μετατροπή της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης σε κρίση δημοσίου χρέους και οδηγεί τις οικονομίες της Ευρωζώνης σε μια παρακμή  τελικά επωμίζεται πολύ μικρότερο μερίδιο κοινωνικής ευθύνης και φόρων από όσο την αναλογεί στην πραγματικότητα.

Οι κερδοσκόποι από την άλλη πλευρά βρίσκουν έδαφος για να συνεχίσουν τα καταστροφικά τους παιχνίδια σε βάρος  κρατών αλλά και ολόκληρων κοινωνιών. Η ευθύνη των Κυβερνήσεων είναι μεγάλη διότι εξακολουθούν να επιτρέπουν στις αγορές την ονομαζόμενη  αυτορρύθμιση, αντί να λάβουν ουσιαστικά μέτρα ελέγχου των  αγορών χρήματος  και γιατί όχι της φορολόγησης των υψηλών κερδών τους.

Η προσκόλληση των πολιτικών ελίτ στις Ευρωπαϊκές χώρες και στον υπόλοιπο «Δυτικό» γενικότερα κόσμο, σε ξεπερασμένους θεσμούς και σε ακατάλληλα χρηματοοικονομικά εργαλεία, αποδεικνύει την ανεπάρκειά τους σε σημείο, που να αδιαφορούν για τις ίδιες τις κοινωνίες στις οποίες κυβερνούν. Αν όμως όντως αυτό πραγματικά συμβαίνει τότε έχουμε μείζον πρόβλημα αφού ακυρώνεται κάθε έννοια του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Η κρίση σήμερα οφείλεται στο χρηματιστηριακό και εν γένει διεθνές κεφάλαιο το οποίο με τους μηχανισμούς που διαθέτει τόσο στα ΜΜΕ αλλά και στο πολιτικό σύστημα επηρεάζει σημαντικά τις όποιες αποφάσεις των Κυβερνήσεων. Οι δυνάμεις αυτές εξακολουθούν να  επιτρέπουν την ασυδοσία των αγορών και το επιτυγχάνουν με τον έλεγχο σχεδόν των περισσότερων «διαμορφωτών» της  κοινής γνώμης παγκοσμίως.

Η αντίθετη πλευρά  μέχρι σήμερα δεν έχει καταφέρει να παρουσιάσει ένα κοινό πρόσωπο. Αποτελείται από ποικίλες και διάσπαρτες δυνάμεις οι οποίες πιέζουν για την αυτονομία της πολιτικής εξουσίας κυρίως με δημοκρατικές διαδικασίες, αν και σε αρκετές περιπτώσεις τα γεγονότα ξεφεύγουν από τον έλεγχό τους. Τα όσα συμβαίνουν σήμερα δικαιώνουν αυτές τις δυνάμεις, αλλά η πίεσή τους για την επιβολή κανόνων στην ασύδοτη αγορά είναι μέχρι σήμερα ανεπιτυχής.

Στην Ευρωζώνη η σύγκρουση δεν βρίσκεται σήμερα ανάμεσα στις αγορές και τα κράτη – μέλη. Το αντικείμενό της είναι ποια κρατική ελίτ θα επικρατήσει στον αγώνα για τον έλεγχο της κρατικής εξουσίας σε κάθε κράτος – μέλος της Ευρωζώνης, αλλά και σε κάθε πολιτικό κομματικό εθνικό σχηματισμό. Η έκβαση της μάχης αυτής, ιδιαίτερα σε χώρες με ειδικό οικονομικό βάρος για την Ευρωζώνη, θα κρίνει αν τις τύχες των κοινωνιών της Ευρώπης θα καθορίζουν οι κερδοσκόποι των αγορών ή οι δημοκρατικά εκλεγμένοι εκπρόσωποι  των πολιτών και οι Κυβερνήσεις που αυτοί θα σχηματίσουν.

Ενεργοποιηθείτε!

Η δραματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, μας οδηγεί στο να εκφράσουμε ανοικτά και δημόσια την αγωνία μας για την πορεία της. Σήμερα η υπόσταση της χώρας μας, ως σύγχρονο προηγμένο και ευημερούν κράτος μέλος της μεγάλης Ευρωπαϊκής Οικογένειας, δείχνει να απειλείται σοβαρά. Παράλληλα όλες οι μεγάλες εργασιακές, κοινωνικές , πολιτικές και κοινωνικές κατακτήσεις του λαού μας κινδυνεύουν να αποδομηθούν στο όνομα μιας χωρίς αποτέλεσμα οικονομικής πολιτικής. Ως στελέχη επιχειρήσεων του ιδιωτικού αλλά και του δημόσιου τομέα νοιώθουμε την ανάγκη να ορθώσουμε τη φωνή μας, καθώς η ανευθυνότητα και ο λαϊκισμός κυριαρχούν πλέον στο δημόσιο λόγο, ενώ προτείνονται λύσεις ανεδαφικές, καταστροφικές ή και εξωπραγματικές οι οποίες δεν οδηγούν στην επιθυμητή έξοδο από την κρίση, αλλά σε μια πιθανή ανακύκλωσή της. Απευθύνουμε έκκληση σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας μας να μιλήσουν στο λαό και να αναφέρουν ολόκληρη την αλήθεια για την κρισιμότητα της κατάστασης.

Κυβέρνηση, Αντιπολίτευση και οι λοιπές πολιτικές δυνάμεις πρέπει να αλλάξουν κουλτούρα, σχεδιασμούς, στόχους και οράματα. Οι ιδιοτέλειες του παρελθόντος, οι προσχηματικές εσωκομματικές και εξωκομματικές αντιμαχίες, οι συμψηφισμοί, οι κομματικοί υπολογισμοί και οι περιχαρακώσεις σε ιδεολογίες χωρίς νόημα έχουν παρέλθει και ο κάθε πολιτικός σχηματισμός πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Η κατάσταση έχει φτάσει σε τέτοιο κρίσιμο σημείο, που μόνο με ομοψυχία και συντονισμένες ενέργειες θα αποτρέψουμε την ολοκληρωτική καταστροφή.

Ο τόπος χρειάζεται ηγετική ομάδα έργων, ευθύνης και αποτελεσματικότητας. Η ηγεσία αυτή πρέπει να εξηγήσει με σαφήνεια στο λαό την πραγματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το Κράτος, χωρίς να αποκρύψει τίποτα. Στη συνέχεια θα ορίσει τους στόχους, τις ενέργειες και το χρονοδιάγραμμα υλοποίησής τους, σε συνεργασία με τους Ευρωπαίους Εταίρους μας, ώστε να οδηγηθούμε στη σωτηρία. Ο δρόμος θα είναι σαφώς δύσκολος, ανηφορικός και θα απαιτεί θυσίες από όλους αναλογικά, αλλά όλοι θα συμμετάσχουν γιατί θα γνωρίζουν ότι οδηγεί στο όραμα μιας σύγχρονης, ακμάζουσας, αξιοπρεπούς και κοινωνικά δίκαιης χώρας.

Οι πρόγονοί μας αγωνίστηκαν για να κληρονομήσουμε μια Ελλάδα δημοκρατική και ελεύθερη, ενώ σε εμάς σήμερα έλαχε το καθήκον να αγωνισθούμε για μια χώρα αξιοπρεπή, σύγχρονη και ευημερούσα. Μπορούμε να το καταφέρουμε όλοι μαζί, και ιδιαίτερα τα μέλη της Βουλής που σήμερα οφείλουν να ασκήσουν τα καθήκοντά τους με προσήλωση στο μέλλον αυτού του τόπου. Αν η Κυβέρνηση, η Αντιπολίτευση και όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς κάνουν σωστά το καθήκον τους τότε η σωτηρία της Ελλάδας από αυτή τη δύσκολη, τελματώδη κατάσταση θα είναι πραγματικά αναμφισβήτητη.

Η ύπαρξή μας σήμερα ως χώρας και ως έθνους η οποία προέρχεται από αγώνες και θυσίες προηγουμένων γενεών αποτελεί πολύτιμη κληρονομιά μας. Ως Έλληνες πολίτες δεν έχουμε το δικαίωμα να την εγκαταλείψουμε, να την καταστρέψουμε και να αδιαφορήσουμε γι’ αυτήν. Αποτελεί καθήκον αλλά και υποχρέωσή μας, για το μέλλον των γενεών που ακολουθούν, να αγωνισθούμε για ένα καλύτερο αύριο όλων μας.