Η αξιοπρέπεια ενός λαού…

Το γεγονός ότι η χώρα μας βρίσκεται σε τρομερά δύσκολη οικονομική κατάσταση είναι αδιαμφισβήτητο. Ουσιαστικά για να αποφύγουμε τη στάση πληρωμών θα πρέπει να αποδεχτούμε την οικονομική βοήθεια από τους εταίρους μας και το ΔΝΤ και σε αντάλλαγμα, να εφαρμόσουμε ένα αυστηρό δημοσιονομικό πρόγραμμα περικοπών και μεταρρυθμίσεων στο δημόσιο, αλλά και στον ιδιωτικό τομέα.

Η υπογραφή των συμφωνιών για το πρόγραμμα, τα δύο προηγούμενα χρόνια παρά και την νομοθετική τους κατοχύρωση, δεν έτυχε ουσιαστικής εφαρμογής λόγω των αστοχιών της ελληνικής πλευράς. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι δανειστές εταίροι να αναγκαστούν να μας δανείσουν ακόμη μεγαλύτερα ποσά, να πιέσουν τους ιδιώτες δανειστές μας να διαγράψουν μέρος του χρέους τους, αλλά και να αυξήσουν τις απαιτήσεις τους για την τήρηση των συμφωνιών που εμείς αποδεχθήκαμε.

Δυστυχώς το περιεχόμενο των απαιτήσεων που προβάλλουν οι εταίροι – δανειστές και το ΔΝΤ από τη χώρα μας έχει ξεφύγει από κάθε όριο εννοούμενου δανεισμού  και αγγίζει τα όρια της υποτέλειας. Προφανώς δεν αναλογίζονται ότι ο ελληνικός λαός έχει φθάσει στα όρια της αντοχής του, όπου και θα αρχίσει να υπολογίζει, αν πραγματικά είναι προς το συμφέρον του ο προτεινόμενος τρόπος σωτηρίας του.

Παράλληλα ο τρόπος με τον οποίο διατυπώνονται οι απαιτήσεις των ανώτατων αυτών στελεχών που αποτελούν την τρόικα, προς εκλεγμένους εκπροσώπους της χώρας, είναι κυνικός, ωμός, χωρίς ίχνος αλληλεγγύης και μάλιστα τις περισσότερες φορές περιφρονητικός. Δεν αντιλαμβάνονται ότι με την προσβλητική συμπεριφορά τους προς υπουργούς, στελέχη ή φορείς, προσβάλλουν το ίδιο τον ελληνικό λαό.

Συνεχώς και προπαντός άκομψα προσπαθούν να μας υπενθυμίσουν ότι ήδη έχουμε εκχωρήσει σημαντικό μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας, χωρίς μάλιστα να υπάρχει «κανονιστικό δίκαιο», για να αναστρέψουμε αυτή την πορεία των πραγμάτων. Και πολλές φορές προχωρούν ακόμη περισσότερα με προτάσεις οι οποίες καταργούν την ισχύ εκλεγμένων εκπροσώπων του ελληνικού λαού.

Η Ιστορία έχει διδάξει ότι κάθε φορά που ένας λαός αισθάνεται ότι προσβάλλεται η αξιοπρέπειά του αντιδρά και πολλές φορές η αντίδρασή του αυτή είναι ανάλογη της όποιας συμπεριφοράς έχει εισπράξει. Ο ελληνικός λαός έχει δυναμικά αντιδράσει στο παρελθόν, σε τέτοιες αψυχολόγητες συμπεριφορές με ομοψυχία και επιτυχία.

Η Ελλάδα σήμερα δεν απέχει πολύ από μια αντίστοιχη κατάσταση. Ο Έλληνας  έχει και αξιοπρέπεια αλλά και «φιλότιμο» που παρόλο ότι δεν επιδέχεται μετάφρασης υφίσταται. Αν δεν το αντιλαμβάνονται οι δανειστές – εταίροι μας και οι εκπρόσωποί τους,  και προσπαθήσουν να τα «τσαλαπατήσουν», τότε θα πρέπει να διαβάσουν άμεσα την ελληνική ιστορία, ώστε να είναι υποψιασμένοι για το τι θα συμβεί αύριο…   

Η «τελευταία ευκαιρία», γιατί…

Η χώρα  βιώνει ένα μείζον δημοσιονομικό, οικονομικό αλλά και επιπέδου ζωής σοκ. Εκτός από την αποτυχία του δημοσίου τομέα και των πολιτικών που είχαν επιλεχθεί στο παρελθόν, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε και τις απαιτήσεις των αγορών. Η ελληνική οικονομία αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της εποχής, με τα φθηνά προϊόντα της Άπω Ανατολής, τα προηγμένα αγαθά του Δυτικού Κόσμου και την οικονομική κυριαρχία της Γερμανίας στην Ευρώπη.

Η συνεχής λήψη όλων αυτών των μέτρων, δημοσιονομικού χαρακτήρα, μειώνουν το διαθέσιμο εισόδημα και οδηγούν στη φτώχεια μεγάλα στρώματα του πληθυσμού. Η συναίνεση των τριών κομμάτων απεδείχθη στην πράξη ένα προπέτασμα καπνού στα μάτια των δανειστών μας. Οι απαιτήσεις των μνημονίων λειτουργούν ως όργανο χειραγώγησης ενός λαού και σε λογικές «κατάστασης ανάγκης» που οδηγούν στην ικανοποίηση  των δανειστών με υποθήκη το μέλλον των πολιτών και την περιουσία του κράτους, η οποία θα υποθηκευτεί για την εξόφληση του χρέους.

Τα μνημόνια πέτυχαν να μειώσουν την αμοιβή της εργασίας, να εξαλείψουν τις κοινωνικές παροχές που κατακτήθηκαν με αγώνες και να απομειώσουν τα περιουσιακά στοιχεία πολιτών, αλλά και επιχειρήσεων. Αρκετοί συμπολίτες μας βιώνουν ήδη τη μείωση του βιοτικού τους επιπέδου σε αυτό της φτώχειας και ευτυχώς, ο ισχυρός θεσμός της ελληνικής οικογένειας, δεν τους επιτρέπει να βουλιάξουν στην εξαθλίωση.

Η αντίληψη ότι η χώρα έχει ήδη πτωχεύσει έχει γίνει σαφώς κατανοητή από τους περισσότερους Έλληνες. Τα μνημόνια δεν μπορούν από μόνα τους να αποτρέψουν τη στάση πληρωμών της χώρας, απλώς δίνουν στην αρρωστημένη οικονομία της παράταση ζωής με παράλληλη εξασφάλιση του χρέους των πιστωτών. Η αδράνεια του Δημοσίου Τομέα, στην επίτευξη των συμπεφωνημένων, οδηγεί τους δανειστές να επινοούν πολιτικά συνεχώς εκβιαστικές επιταγές με νέα μέτρα για την αγορά εργασίας και της ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων.

Η χώρα έχει εγκλωβιστεί σε ένα φαύλο κύκλο δανεισμού και ύφεσης. Ο δανεισμός δεν είναι δυνατόν να καλύπτει τις νέες «μαύρες τρύπες» που ανακαλύπτει διαρκώς ο δημόσιος τομέας γενικότερα. Η μείωση των αποδοχών και η υψηλή φορολόγηση δημιουργούν το φαινόμενο της κυκλικής ύφεσης η οποία μειώνει την κατανάλωση, αυξάνει την ανεργία και δεν επιτρέπει την επίτευξη των δημοσιονομιών στόχων.

Η παραμονή μας στην ευρωζώνη, ως πολιτική μας επιλογή, προϋποθέτει να μας χορηγήσουν το τελευταίο τους «μεγάλο δάνειο» οι πιστωτές μας, αλλά ακόμη και αυτοί απαιτούν ως βασική προϋπόθεση, να σταματήσουμε επιτέλους να παράγουμε ελλείμματα και να δημιουργήσουμε πλεονάσματα, ώστε να είναι δυνατή η αποπληρωμή των νέων δόσεων. Παράλληλα όμως δεν είναι δυνατή η συνέχιση της άκρατης φορολόγησης και μείωσης των εισοδημάτων μισθωτών και συνταξιούχων, με ένα αναποτελεσματικό κράτος που έχει οδηγήσει την πάταξη της φοροδιαφυγής και τη μείωση του δημοσίου τομέα, σε αδιέξοδο, λόγω της αδυναμίας των πολιτικών να εφαρμόσουν τους σχεδιασμούς και τα αναγκαία μέτρα που έχουν ήδη συμφωνήσει με συμβούλους τους, από άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ και άλλων χωρών.

Αυτή είναι και η «τελευταία ευκαιρία» μας, ως ευρωπαϊκή χώρα, γιατί διαφορετικά θα οδηγηθούμε σε άτακτη χρεοκοπία, και εκτός ευρωζώνης, η οποία θα εξαθλιώσει ακόμη μεγαλύτερα τμήματα του ελληνικού πληθυσμού. 

Οι αποδοκιμασίες πολιτικών…

Αποτελεί σύνηθες φαινόμενο τα τελευταία χρόνια οι «πολιτικοί παράγοντες» της χώρας, να δέχονται φραστικές αλλά και περισσότερο έντονες αποδοκιμασίες από πολίτες, που έχουν υποστεί άμεσα τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, που μαστίζει την Ελλάδα. Αρκετές έγιναν γνωστές, λόγω της παρουσίας των τηλεοπτικών συνεργείων αλλά οι περισσότερες παραμένουν άγνωστες στο ευρύ κοινό.

Αρκετοί υποστηρίζουν ότι οφείλονται σε αυθόρμητες ενέργειες των πολιτών και άλλοι ότι αποτελούν σχεδιασμό συγκεκριμένων πολιτικών παρατάξεων. Η αλήθεια είναι ταυτόσημη και με την ύπαρξη επί τόπου, εντελώς τυχαία, τηλεοπτικών συνεργείων τα οποία αποθανατίζουν το συμβάν. Και αυτό είναι δυνατόν να συμβεί σε μια δημόσια εκδήλωση, αλλά σε περιπτώσεις συμβάντων σε ιδιωτικές στιγμές είναι φανερό το τι συμβαίνει στην πραγματικότητα.

Οι αποδοκιμασίες αυτές έχουν ένα κοινό γνώρισμα, εκφράζουν την αγανάκτηση των πολιτών για την εφαρμοζόμενη από την Κυβέρνηση οικονομική πολιτική. Στο σημείο αυτό στηρίζεται η αγανάκτηση των πολιτών αλλά και η αδυναμία του πολιτικού συστήματος να δικαιολογήσει την εφαρμοζόμενη δημοσιονομική πολιτική.

Οι πολιτικοί μας πιθανόν να θεωρούν ότι ο λαός δεν είναι αρκετά ώριμος, ώστε να αποδεχθεί και να κατανοήσει την πραγματική κατάσταση που βιώνει σήμερα η χώρα. Αρκετοί πολιτικοί επίσης πιστεύουν ότι η δημοσιοποίηση της πραγματικής εικόνας να οδηγήσει και σε καταλογισμό ευθυνών τις οποίες θέλουν να αποφύγουν. Οι περισσότεροι πολιτικοί πιστεύουν ότι με την εκλογική τους αποδοκιμασία αναβαπτίζονται στην «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» και όλα τα πολιτικά τους ανομήματα διαγράφονται ως δια μαγείας.

Η πραγματικότητα όμως αναδεικνύει το γεγονός ότι οι πολίτες όσο ίσως εύκολα συγχωρούν σε περίοδο ευημερίας, τόσο δύσκολα ξεχνούν σε περίοδο λιτότητας και οικονομικής δυσπραγίας. Οι σημερινές συνθήκες διαβίωσης των περισσότερων πολιτών είναι μακράν της εικόνας που έχουν στο μυαλό τους οι Έλληνες Πολιτικοί. Αυτό δε που εκνευρίζει περισσότερο είναι να τους δηλώνουν οι πολιτικοί, ότι παρόλο που θεωρούν τα μέτρα άδικα τα ψηφίζουν για τη σωτηρία της πατρίδας.  Τελικά αυτή η πατρίδα δεν αποτελείται από πολίτες, οι οποίοι και βιώνουν την πρωτοφανή κατάντια της χώρας και της προσωπικής τους ζωής εξ αιτίας των πολιτικών που υιοθετήθηκαν στο παρελθόν. Επειδή κανείς από τους πολιτικούς οι οποίοι σχεδίασαν και στήριξαν αυτές τις πολιτικές δεν απολογήθηκε ή και δεν  παραιτήθηκε αποτελεί το γενεσιουργό αίτιο της αποδοκιμασίας. Συντελεί βέβαια τα μέγιστα, το γεγονός της ατιμωρησίας αρκετών πολιτευτών, πολιτικών και υπουργών που υπέπεσαν σε αδικήματα αλλά αυτά παραγράφηκαν με βάση τη νομοθεσία που ψήφισαν οι ίδιοι οι πολιτικοί και την οποία δεν αναιρούν μέχρι σήμερα.

Οι αποδοκιμασίες, θα υπάρχουν και πιθανόν να αυξάνονται, καθώς το πολιτικό σύστημα της χώρας δεν αναλαμβάνει την αυτοκάθαρσή του από όλα τα πολιτικά πρόσωπα, που το μολύνουν και δηλητηριάζουν την πολιτική ζωή της χώρας.