Οι φαύλοι κύκλοι της ύφεσης και των φόρων…

Η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε στάδιο συρρίκνωσης και ελλειμμάτων τα οποία επιδεινώνουν η έλλειψη ρευστότητας, η συνεχιζόμενη υψηλή φορολόγηση της περιουσίας και των εισοδημάτων, ενώ παράλληλα τα χρέη των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων συντηρούνται σε υψηλά επίπεδα σε σχέση με το ΑΕΠ(118%).

Σύμφωνα με στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος, τα συνολικά δάνεια επιχειρήσεων και νοικοκυριών υποχώρησαν από  257,8 δις ευρώ τον Δεκέμβριο του 2010 στα 251,1 δις ευρώ τον Οκτώβριο του 2011, αντίστοιχα οι καταθέσεις συρρικνώθηκαν από τα 209,6 δις ευρώ στα 176,4 δις ευρώ. Αν συγκρίνουμε τους ρυθμούς μείωσης θα διαπιστώσουμε 116,6% στις καταθέσεις και -2,2% στα δάνεια.

Το ΚΕΠΕ προβλέπει την ύφεση στο 6,25% το 2011 και αντίστοιχα 3,6% για το 2012. Τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ κατά το 3^ο τρίμηνο του 2011, αναφέρουν μειώσεις  -15,2% στις επενδύσεις παγίου κεφαλαίου και -5,1% στη συνολική καταναλωτική δαπάνη. Η μείωση του ΑΕΠ αντισταθμίστηκε εν μέρει από τη συρρίκνωση του ελλείμματος του ισοζυγίου αγαθών και υπηρεσιών κατά -71,4% και την αύξηση των εξαγωγών κατά 9,3% σε ετήσια βάση.

Το τελευταίο τρίμηνο του 2011 παρατηρούνται μαζικές πωλήσεις μεταχειρισμένων κατοικιών, αυτοκινήτων κυρίως μεγάλου κυβισμού, σκαφών αναψυχής και λοιπών περιουσιακών στοιχείων από Έλληνες και οικονομικούς μετανάστες, που πωλούν την περιουσία τους. Οι μεν Έλληνες εγκαταλείπουν κυρίως τα μεγάλα αστικά κέντρα και μετακομίζουν στην επαρχία, οι δε οικονομικοί μετανάστες επιστρέφουν στις χώρες καταγωγής τους, για καλύτερες συνθήκες ζωής.

Το οικονομικό επιτελείο της Κυβέρνησης σχεδιάζει για το 2012 σαρωτικές αλλαγές στη φορολογία της ακίνητης και κινητής περιουσίας, αλλά και του εισοδήματος με στόχο την αύξηση των εσόδων του προϋπολογισμού, ώστε να καλυφθούν οι αποκλίσεις του 2011 που οδηγούν ήδη το δημόσιο έλλειμμα πάνω από το 10% του ΑΕΠ και παράλληλα να αποφευχθούν νέες αναντιστοιχίες του επόμενου έτους.

Το οξύμωρο είναι ότι αρκετοί εργαζόμενοι θα φορολογηθούν για μισθούς που τους οφείλουν ακόμη οι εργοδότες τους και αρκετοί ιδιοκτήτες ακινήτων για ενοίκια που δεν έχουν καταβάλλει οι ενοικιαστές λόγω αδυναμίας. Παράλληλα επιχειρήσεις και επαγγελματίες θα κληθούν να καταβάλλουν ΦΠΑ τιμολογίων, που έχει καταβληθεί με μεταχρονολογημένες επιταγές που δεν πληρώνονται, Τέλος αρκετοί Έλληνες θα πρέπει να καταβάλλουν επί πλέον φόρους, με βάση τα αντικειμενικά κριτήρια κατοχής περιουσιακών τους στοιχείων.

Είναι γεγονός ότι ο οικονομικός – φορολογικός -χρηματοπιστωτικός τομέας της οικονομίας τα τελευταία χρόνια προσέλκυε, λόγω αμοιβών, τα καλύτερα «μυαλά» των αντιστοίχων επιστημών. Αναρωτιέται λοιπόν κάθε λογικός έλληνας πολίτης, πώς είναι δυνατόν τόσο ορθολογικά στελέχη να δημιουργούν τις μεγάλες φούσκες του ελλείμματος και της ύφεσης. Δεν αντιλαμβάνονται ότι έχουμε συρθεί μέσα σε ένα σπιράλ (οικονομικών κύκλων) επαναλαμβανόμενης λιτότητας και ύφεσης και αν ναι, γιατί επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη.

Η αληθινή ζωή αποδεικνύει ότι η εφαρμοζόμενη οικονομική θεωρία είναι εκτός της πραγματικότητας. Οι καταναλωτές με την ανορθολογική συμπεριφορά στην αγορά είναι ο κανόνας και όχι μια ειδική περίπτωση. Αντίστοιχα ο υπερφορολογούμενος έλληνας πολίτης λειτουργεί ανορθολογικά προκειμένου να αποφύγει την πληρωμή των φόρων. Ακινητοποιεί αυτοκίνητα και σκάφη, μεταβιβάζει περιουσιακά στοιχεία και πραγματοποιεί και άλλες οικονομικές πράξεις προκειμένου να μειώσει τους φόρους του.

Το εφαρμοζόμενο οικονομικό μίγμα πολιτικής στη χώρα έχει αποτύχει παταγωδώς και αποδεικνύεται από τα στοιχεία που προαναφέρονται κυρίως για το έλλειμμα και την ύφεση. Είναι αναμφισβήτητο γεγονός, ότι θα πρέπει να εφαρμοστεί μια άλλη οικονομική πολιτική η οποία θα πατάξει την φοροδιαφυγή και θα εδραιώσει την εμπιστοσύνη των πολιτών στο Κράτος με αναπτυξιακή βεβαίως κατεύθυνση.

Το πολιτικό σύστημα της χώρας δείχνει ανίκανο και ουδόλως πρόθυμο στο να προχωρήσει σε βαθιές διαθρωτικές αλλαγές, που θα οδηγήσουν στην ανάπτυξη και στην πρόοδο. Η ελληνική ιδιωτική παραγωγική οικονομία προσπαθεί να συντηρηθεί πίσω από ένα κρατικοδίαιτο οικονομικό σύστημα που έχει καταρρεύσει και αδυνατεί να ανταποκριθεί στο σημερινό περιβάλλον.

Όλοι εμείς οι Έλληνες πολίτες, πρέπει επιτέλους να αντιληφθούμε ότι το οικονομικό γίγνεσθαι στη χώρα έχει διαφοροποιηθεί δραματικά. Θα πρέπει όλοι, να μάθουμε να ζούμε με τα εισοδήματα που κερδίζουμε και δυστυχώς όλοι, να ξεχάσουμε τον υπερκαταναλωτισμό στον οποίο μας οδήγησε τελικά το εφαρμοζόμενο οικονομικό σύστημα των τελευταίων ετών στη χώρα.

Η επιτυχία της χώρας θα εξαρτηθεί από την κατανόηση της σημερινής κατάστασης, του περιβάλλοντος και των στόχων που θα θέσουμε για το μέλλον. Αν όλα αυτά γίνουν «κοινά» σε Κυβέρνηση, Δημόσιους και Ιδιωτικούς Φορείς,  Επιχειρηματίες και Πολίτες τότε η προσπάθεια εξόδου από την κρίση θα επιτύχει. Διαφορετικά το μέλλον της χώρας θα είναι αβέβαιο και οι όποιες θυσίες των πολιτών θα χαθούν στο φαύλο κύκλο των φόρων, της ύφεσης και των ελλειμμάτων.

Η επιλογή ανήκει σε εμάς, και αυτό μας το φωνάζουν και κατά πρόσωπο οι ξένοι «φίλοι» και δανειστές μας. Εμείς πρέπει να αποφασίσουμε με καθαρό μυαλό για το αύριο το δικό μας αλλά και των παιδιών μας. Η ευθύνη είναι μεγάλη, αλλά πλέον δεν μπορεί κανείς από όλους εμάς να την αποποιηθεί στο βαθμό που του ανήκει. Το μέλλον θα δείξει, αν οι αποφάσεις μας θα είναι σωστές ή λαθεμένες, αλλά πρέπει να τις λάβουμε και χωρίς καμιά καθυστέρηση.

Η λύση του ελληνικού προβλήματος …

Η άποψη της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ είναι μια επιλογή, η οποία πριν από δύο χρόνια θεωρείτο αδιανόητη ενώ σήμερα συζητείται μέσα στην ελληνική Βουλή. Πρέπει κάποια στιγμή να σοβαρευτούμε, κυρίως οι πολιτικοί, ώστε τελικά  να παραμείνουμε στη ευρωζώνη (παρά τα προβλήματά της), εφόσον είναι επιλογή μας και το πρώτο βήμα είναι να αντιληφθούμε πού ακριβώς βρισκόμαστε σήμερα. Δυστυχώς, ακόμη και αυτή τη κρίσιμη χρονική περίοδο ένα μεγάλο τμήμα της δημόσιας συζήτησης κινείται γύρω από εικασίες, σενάρια φαντασίας, αναβολές και θεωρίες συνωμοσίας.

Αποτελεί κοινή πεποίθηση στην Ε.Ε. ότι η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη δεν έπρεπε να πραγματοποιηθεί. Η αιτίαση δεν οφείλεται, στο  τότε έλλειμμα,  που ήταν 3,3% κι όχι 2,9%, όπως απαιτούσαν οι συνθήκες, αλλά στο γεγονός ότι η ελληνική οικονομία δεν ήταν σχεδιασμένη ώστε να επιβιώσει στις οικονομικές συνθήκες ανοιχτού ανταγωνισμού. Μετά την ένταξη το κυβερνών πολιτικό προσωπικό  δεν εκμεταλλεύτηκε τη νομισματική σταθερότητα και τα χαμηλά επιτόκια δανεισμού, για να βελτιώσει τις δομές του κράτους και να προσελκύσει γενικώς επενδύσεις σε επιλεγμένους τομείς, αντιθέτως αύξησε υπέρμετρα το δημόσιο και τον ιδιωτικό δανεισμό, δημιούργησε την υπερπροσφορά των ακινήτων και επέτρεψε τη αυτό-απασχόληση με τη δημιουργία μικρών οικογενειακών επιχειρήσεων, οι οποίες εξυπηρετούσαν κυρίως την κατανάλωση, κατά βάση με εισαγόμενα προϊόντα.

Το 2010 με το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών συνεχώς ελλειμματικό, το δημόσιο χρέος στο 120%, το έλλειμμα στο 15% και με αδυναμία δανεισμού από τις αγορές, οι υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης, για να αποφύγουν ένα τεράστιο ντόμινο χρεοκοπίας που θα έπληττε καίρια τις τράπεζές τους, συμφώνησαν να μας δανείσουν αυτές αλλά και το ΔΝΤ (και με τη δική μας συνδρομή). Η συμφωνία προέβλεπε τρεις όρους: ότι θα επιτύχουμε να βάλουμε σε τάξη τα δημοσιονομικά, θα προχωρήσουμε σε εσωτερική υποτίμηση και θα προβούμε σε αλλαγή των βασικών δομών της οικονομίας, ώστε να γίνουμε ανταγωνιστικοί και να μην είμαστε συνεχώς υποχρεωμένοι σε εξωτερικό δανεισμό. Εμείς, αντί να σχεδιάσουμε τις ενέργειες που έπρεπε να κάνουμε, εξακολουθήσαμε να ενεργούμε  με την αφελή πεποίθηση ότι ο δανεισμός μας θα ήταν διαρκής  (γιατί συνεχίζουμε να έχουμε ελλείμματα ακόμη και σήμερα) και μάλιστα χωρίς ουσιαστικές επιπτώσεις για τη χώρα. Αντί λοιπόν η ελληνική πολιτική ηγεσία και η ελληνικές κοινωνικές αρχές  (εκπρόσωποι) να σχεδιάσουν τους κανόνες για δίκαιη κατανομή των φόρων, ώστε να μην πληρώνουν πάντα τα ίδια πρόσωπα, άρχισαν μια προσχηματική συζήτηση: «μνημόνιο» ή «αντιμνημόνιο» και «ποιοί πρέπει να είναι οι όροι για το τέλειο μνημόνιο», λες και να μπορούσαμε ή να μπορούμε να επιλέξουμε τον τρόπο διαβίωσής μας, σε μια οικονομία που εξακολουθεί να επιβιώνει με δανεικά από τρίτους.

Όποιος πολιτικός ή οικονομολόγος εξακολουθεί σήμερα να υποστηρίζει ότι η εσωτερική υποτίμηση θα μπορούσε να γίνει δίχως ύφεση, χωρίς ανεργία και περικοπές εισοδημάτων πλανάται οικτρά. Όμως θα ήταν δυνατόν να εκτιμηθούν ασφαλέστερα οι πραγματικές συνθήκες της ελληνικής οικονομίας και ο βαθμός της ύφεσης, ώστε να προβλεφθούν και να αμβλυνθούν οι αρνητικές επιπτώσεις. Στην Ε.Ε. και στο ΔΝΤ  έκαναν τους σχετικούς σχεδιασμούς τους, με βάση την ευρωπαϊκή εμπειρία (χώρες κεντρικής Ευρώπης). ΟΙ δανειστές μας  (τρόικα),  ίσως πίστευαν αρχικά  ότι οι διαρθρωτικές αλλαγές, θα είχαν άμεσα αποτελέσματα και οι στόχοι που έθεταν θα ήταν δυνατόν να υλοποιηθούν και να αποδώσουν σε  σύντομο χρονικό διάστημα. Γνώριζαν φυσικά ότι απαιτούσαν  μεγάλο κοινωνικό κόστος, αλλά δεν είχαν διανοηθεί ότι το τελευταίο αποτελούσε την αχίλλειο πτέρνα του ελληνικού πολιτικού συστήματος, το οποίο είχε στηριχθεί επί σειρά δεκαετιών σε πελατειακές σχέσεις.

Η ελληνική πολιτική ηγεσία, αντί να σχεδιάσει ένα αξιόπιστο σχέδιο, με βασικό στόχο να αλλάξει τη χώρα και τις δομές της,  ώστε να την οδηγήσει στην ανάπτυξη  ακολούθησε το λανθασμένο σχεδιασμό  της τρόικας (αποποίηση ευθυνών για τα μέτρα),  ενώ σε κάθε ευκαιρία έδειχνε ότι προσπαθεί να εξαπατήσει τους δανειστές μας (με τη μη εφαρμογή των συμφωνηθέντων και ψηφισθέντων). Στο μεταξύ, η φοροκαταιγίδα εξαγρίωνε όλα τα κοινωνικά στρώματα και σε συνδυασμό με την ανεργία οδηγούσε σε μια έκρυθμη κατάσταση την οποία το ελληνικό πολιτικό σύστημα αδυνατούσε να τιθασεύσει. Τα αποτελέσματα αυτής της λανθασμένης  πολιτικής, ήταν ακόμα και σωστά ελληνικά οικονομικά αιτήματα προς την τρόικα, όπως το να δοθεί μεγαλύτερος χρόνος προσαρμογής στη χώρα, ή η έκδοση του ευρωομόλογου ή ακόμη η ανάγκη να αυξηθεί η ρευστότητα της οικονομίας με άλλους τρόπους (Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, Ευρωπαϊκό σχέδιο Ανάπτυξης Περιφερειών, Επενδύσεις επιχειρήσεων άλλων κρατών στη χώρα, κ.α.), υπονομεύονταν. Η πολιτική αυτή ήταν η αιτία που μας οδήγησε στη σημερινή κατάσταση, να θεωρούμαστε δηλαδή «ειδική περίπτωση» προς αποφυγή, να εφαρμόζουν σε βάρος μας πλήθος περιορισμών της εθνικής μας κυριαρχίας, προς παραδειγματισμό των υπολοίπων κρατών μελών της περιφέρειας με ελλείμματα και να κινδυνεύουμε με έξοδο από το ευρώ.

Σήμερα είναι γεγονός ότι δεν είναι εύκολο να μείνουμε στην ευρωζώνη, όντως σε αυτή την κατάσταση, ιδιαίτερα βέβαια με τις τελευταίες πολιτικές και στόχους δημοσιονομικής σταθερότητας (πειθαρχία - κυρώσεις) που έχουν αποδεχθεί σχεδόν όλα τα κράτη μέλη (και η χώρα μας), εκτός της Βρετανίας. Η παγκόσμια οικονομική κρίση είναι συστημική και απαιτεί από τα κράτη, να κάνουν επώδυνες προσαρμογές σε όλους τους τομείς  και εφόσον θεωρούν αδύνατον να νικήσουν σε έναν κατά μέτωπο πόλεμο τις Αγορές, αναγκαστικά υποτάσσονται αργά ή γρήγορα στις επιταγές τους. Η Ευρώπη αλλάζει και οδηγείται σε μια πιο σφικτή δημοσιονομική καταρχάς ένωση με στόχο σε βάθος χρόνου την ομοσπονδοποίηση της. Εμείς πρέπει να αποφασίσουμε αν θα ακολουθήσουμε τις επώδυνες αλλαγές που πρέπει να γίνουν  ή θα  ακολουθήσουμε ένα δικό μας μοναχικό δρόμο πλήρους αβεβαιότητας με ότι ήθελε προκύψει, όπως επιθυμούν κάποιες ελληνικές πολιτικές δυνάμεις. Βεβαίως το βασικό ερώτημα σήμερα είναι αν το υπάρχον πολιτικό προσωπικό και οι σημερινές δομές του ελληνικού κράτους είναι ικανά να μας οδηγήσουν από το τέλμα και την ύφεση στην ανάπτυξη και την πρόοδο.

 Όλοι μας πρέπει να αντιληφθούμε, όμως, ότι είτε με το ευρώ, ή τη δραχμή ή με οποιοδήποτε άλλο νόμισμα αποφασίσουμε να πορευτούμε ως κράτος θα πρέπει  να απαντήσουμε στα ίδια ερωτήματα: Πώς η ελληνική οικονομία θα αποκτήσει μια θέση στην παγκόσμια οικονομία; Και πως το ελληνικό κράτος θα αναδημιουργηθεί στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα με ένα νέο μοντέλο παραγωγικής ανάπτυξης ώστε να μας οδηγήσει στην ευημερία; Αυτά τα δύο ερωτήματα είναι σαφώς περισσότερο επωφελές για τους έλληνες πολίτες να προσπαθήσουμε να τα απαντήσουμε εντός της ευρωζώνης και όχι εντελώς ξεκομμένοι από την ευρωπαϊκή οικογένεια. Και αυτό γιατί θα είμαστε μέλη της ευρωζώνης ( με ότι αυτό σημαίνει σήμερα) και θα έχουμε ένα ισχυρό παγκόσμιο νόμισμα στα χέρια μας και μια κοινοτική αλληλεγγύη (με τα όποια προβλήματά της). Διαφορετικά με όποιο νόμισμα, και αν αποφασίσουμε να πορευτούμε σε μια μοναχική ανεξάρτητη πορεία, οι απαντήσεις θα πρέπει να δοθούν σ’ ένα περιβάλλον με έντονα προβλήματα στην καθημερινότητά μας. Είναι γνωστό ότι σήμερα εισάγουμε πρώτες ύλες (πετρέλαιο, φυσικό αέριο) αλλά και βασικά καταναλωτικά αγαθά για τις ανάγκες μας και αυτό θα είναι προβληματικό με ένα εθνικό νόμισμα τα οποίο οι αγορές δεν θα το αποδέχονται. Οι βασικές ερωτήσεις τότε δεν είναι καθόλου διαφορετικές, από εκείνες που οφείλουμε να απαντήσουμε και σήμερα. Αν δηλαδή μπορούμε με το υπάρχον πολιτικό δυναμικό, τις κοινωνικές , συνδικαλιστικές  και λοιπές αρχές και την υπάρχουσα νοοτροπία, να αλλάξουμε  τη χώρα και τις δομές της ώστε να είναι «ισότιμη» με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες μέλη της ΕΕ. Και τέλος αν ως έλληνες πολίτες είμαστε διατεθειμένοι να αποδεχτούμε το σοβαρό κόστος αυτής της αλλαγής.

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο σχεδιασμός της τρόικας οδηγεί την  Ελλάδα στο να γίνει μια χώρα με φθηνά προϊόντα και χαμηλούς μισθούς, και όχι στη χώρα η οποία θα παράγει ποιοτικά προϊόντα και θα παρέχει υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας με δυνατότητες εξαγωγής τους. Ήδη αναφέρουν ως χρονικό ορίζοντα ανάκαμψης την δεκαετία, με αμφίβολα βεβαίως αποτελέσματα (ήδη έχουν διαψευσθεί πολλές φορές), βασιζόμενη στην αποδεικνυόμενη αδυναμία να ακολουθηθούν από τον μηχανισμό του ελληνικού κράτους, με αξιοπιστία οι πολιτικές που μας ζητούν επίμονα να εφαρμόσουμε, αν και σε αρκετές η μη εφαρμογή προσκρούει και στη νομοθεσία. Είναι όμως καιρός και οι διάφοροι τεχνοκράτες να σταματήσουν να βλέπουν αριθμούς και αριθμοδείκτες, διότι πίσω από αυτούς κρύβεται ένας ολόκληρος λαός, ο οποίος σήμερα υφίσταται τα δεινά μιας κρίσης. Οι πολιτικές που έχουν εφαρμοστεί μέχρι σήμερα ανέδειξαν την ανικανότητα και την αδυναμία του κρατικού μηχανισμού, παρά την υψηλή φορολόγηση του ελληνικού λαού (μισθωτοί και συνταξιούχοι ως επί το πλείστον, να ισοσκελίσει έστω τον προϋπολογισμό (έσοδα = έξοδα).  Επιτέλους κάποιος πρέπει να αναλάβει να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό για το πώς φτάσαμε ως εδώ που ευθύνεται η μεθοδολογία και οι δομές και που ευθύνονται άτομα (σε κάθε επίπεδο της εξουσίας) τα οποία δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους και πολίτες οι οποίοι  φοροδιέφυγαν. Η απονομή της δικαιοσύνης πρέπει να γίνει άμεση χωρίς τις καθυστερήσεις του παρελθόντος και η δικαστική εξουσία, ως πόλος της δημοκρατίας οφείλει να καταδικάσει και να τιμωρήσει παραδειγματικά, όλους αυτούς που ευθύνονται  για την κατρακύλα της χώρας, ώστε να υπάρξει κάθαρση και κοινωνική δικαιοσύνη.

Ας σταματήσουμε λοιπόν να πιστεύουμε, ότι κάποιο τρίτοι θα μας σώσουν και να επιλέξουμε τις ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες λύσεις που αξίζουν στη χώρα, στην ιστορία της, στις νεότερες γενεές αλλά και στον εαυτό μας, τον Έλληνα πολίτη. Η χώρα χρειάζεται στόχους και σχέδια με βραχυπρόθεσμο αλλά και μακροπρόθεσμο ορίζοντα για να πετύχει. Στόχοι και  σχέδια θα πρέπει να υποστηριχθούν από μια ευρύτερη πλειοψηφία των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων της χώρας καθώς και από τον ελληνικό λαό για να επιτύχει. Αν οι πολιτικοί εξακολουθήσουν να σκέφτονται και να δρουν κομματικά τότε δεν έχουμε καμιά ελπίδα σαν λαός και σαν έθνος.  Εάν δεν διαφοροποιηθούμε από το παρελθόν και ενωμένοι όλοι μαζί δεν προτείνουμε το «ελληνικό σχέδιο σωτηρίας», θα είμαστε άξιοι της τύχης που θα επιλέξουν για μας, χωρίς εμάς, οι τρίτοι (πιστωτές – πολιτικοί άλλων χωρών), οι οποίοι πρωτίστως θα ενδιαφέρονται άμεσα για το δικό τους εθνικό συμφέρον (επιστροφή των δανεικών – επενδύσεις χαμηλού κόστους και υπεραξίας των επιχειρήσεών τους) και δευτερευόντως,  ίσως, για την πραγματική ανάπτυξη και την πρόοδο της χώρας και των πολιτών της.

Ο ελληνικός λαός οφείλει να γνωρίζει πως φτάσαμε μέχρι εδώ. Με τη χρήση ενός ακέραιου και αντικειμενικού καθολικού πόθεν έσχες, με το σύγχρονο άνοιγμα των λογαριασμών όλων των πολιτών, στις ελληνικές και συνεργαζόμενες ξένες τράπεζες από το 1974 μέχρι σήμερα θα διαπιστωθεί ποιοί έχουν υποπέσει στο παράπτωμα της φοροδιαφυγής. Αυτοί θα κληθούν να καταβάλουν τους αναλογούντες φόρους, τα πρόστιμα και τους τόκους με εκποίηση και περιουσιακών τους στοιχείων αν αυτό απαιτεί η είσπραξή τους. Στη συνέχεια θα πρέπει να υπάρξει σχεδιασμός για νέο Σύνταγμα (μοντέρνο και δημοκρατικό), νέους κώδικες Νόμων (αστικό, εμπορικό, πτωχευτικό κ.α.), νέο δίκαιο και σταθερό φορολογικό σύστημα με ποινολόγιο και νέο οργανόγραμμα της εκτελεστικής εξουσίας (κράτους) αλλά και της νομοθετικής εξουσίας (Βουλή - Κυβέρνηση). Είναι φυσικό ότι για την επίτευξη όλων αυτών θα απαιτηθεί χρόνος και σημαντικές θυσίες, τις οποίες ο ελληνικός λαός θα υπομείνει, όταν θα γνωρίζει, ότι υπάρχει βάσιμη ελπίδα στην άκρη του τούνελ. 

  

Οι σκέψεις αυτές δεν εκπορεύονται από κάποια θεωρία φαντασίας αλλά αποτελούν την συμπυκνωμένη εμπειρία και τις απόψεις πολλών στελεχών επιχειρήσεων, οικονομολόγων, πανεπιστημιακών και οικονομικών συντακτών (μελών του ΔΙ.Α.Σ.), όπως αυτή έχει διατυπωθεί και κοινοποιηθεί με ομιλίες, άρθρα και συζητήσεις τους. Η προσπάθεια που έγινε στο παρόν άρθρο είναι να καταγραφεί αυτή η κραυγή αγωνίας των περισσοτέρων από εμάς  (υψηλόβαθμα στελέχη επιχειρήσεων) και να αποτελέσει το σπινθήρα, ώστε επιτέλους αυτή η χώρα να αρχίσει να κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση χωρίς παλινωδίες και καθυστερήσεις. Τέλος διαπιστώνουμε για μια ακόμη φορά ότι επανερχόμαστε στο βασικό μας ερώτημα: Είναι δυνατόν η ελληνική κοινωνία σε όλα τα επίπεδά της να αλλάξει κατεύθυνση, να διδαχθεί από τα λάθη του παρελθόντος, να εξετάσει που και πως πραγματικά βρίσκεται σήμερα και να σχεδιάσει με υπευθυνότητα και αξιώσεις το μέλλον της; Η απάντηση του ερωτήματος αυτού αποτελεί ίσως και την ιδανική λύση του σύνθετου «ελληνικού προβλήματος».

Η Ευρώπη οδηγείται στην κόλαση αν δεν λάβει σωστές αποφάσεις

Η Ευρωπαϊκή πολιτική τάξη στάθηκε αδύνατο να κατανοήσει την αδηφαγία των αγορών η οποία ξεκίνησε διεθνώς από το 2008. Οι συνθήκες δανεισμού γενικά διαμορφώνονται συνεχώς προς το χειρότερο ποσοτικά αλλά και ποιοτικά. Αρχικά η Ευρωπαϊκή Ηγεσία έκρυψε την ανικανότητά της πίσω από το «ξεχωριστό» Ελληνικό πρόβλημα και στη συνέχεια άρχισε να σταδιακά να εμφανίζει και άλλα προβλήματα όπως της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας, του Βελγίου και σε λίγο αναμένεται αυτό της Γαλλίας. Η τελευταία από ηγέτιδα και προστάτιδα των χωρών της Ευρωπαϊκής Περιφέρειας έγινε απλό φερέφωνο της Γερμανίας χωρίς να αποφύγει τελικά την οικονομική της αξιολογική υποβάθμιση.

Το «ξεχωριστό» Ελληνικό πρόβλημα θα μπορούσε να επιλυθεί άμεσα από την ΕΚΤ και όχι να γίνει αντικείμενο παγκόσμιου προβληματισμού και μνημονιακής λύσης η οποία οδήγησε στην ύφεση. Η ίδια συνταγή του ΔΝΤ και της Γερμανίας εφαρμόζεται σε κάθε χώρα με προβλήματα υπερβολικού χρέους ή ελλειμμάτων. Αποτέλεσμα της δημοσιονομικής λιτότητας είναι η ύφεση με αρνητικό αποτέλεσμα στα ελλείμματα, το χρέος και στη διάθεση των τραπεζικών ιδρυμάτων να χορηγήσουν πιστώσεις.

Οι τράπεζες αποτελούν το θεμέλιο λίθο του συστήματος. Οι Ευρωπαϊκές τράπεζες κατέχουν σημαντικού ύψους ευρωπαϊκά ομόλογα με συνέπεια να μειώνεται τόσο η κερδοφορία όσο και η αξιοπιστία τους. Για όλες τους σχεδόν η εξεύρεση κεφαλαίων  από την ελεύθερη αγορά είναι δύσκολη έως αδύνατη. Η νέα απόφαση της Βασιλείας να αυξηθούν τα κεφάλαια των τραπεζών 1^st Tier από 8% σε 9% οδηγεί σε ανακεφαλαιοποίηση και αύξηση των ιδίων κεφαλαίων τους. Οι τράπεζες πρέπει ή να μειώσουν τη μετοχική συμμετοχή των μετόχων, μέσω της εισαγωγής νέου κεφαλαίου(share dilution) ή να προχωρήσουν σε απομόχλευση με μείωση των πιστώσεων και είναι οφθαλμοφανές τι αποφασίζουν τελικά. Η έλλειψη ρευστότητας στην αγορά είναι η βασική συνέπεια αυτού, όπως επίσης και η επιτακτική ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης τους με 200 και πλέον δις ευρώ.

Η δημιουργία του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης για τον δανεισμό των χωρών της Ευρωζώνης (EFSF) οδηγήθηκε από την ίδια τη Γερμανία σε απαξίωση αφού δεν του επετράπη το τραπεζικό δικαίωμα και έπρεπε να αναζητά κεφάλαια από τη διεθνή αγορά με εγγύηση και των κρατών που είχαν την ανάγκη του εκτός βέβαια της Ελλάδος.

Ξαφνικά όλοι στην Ευρώπη ανακάλυψαν ότι η κρίση είναι συστημική! Η Γερμανία διαπιστώνει ότι δεν υπάρχει ικανοποιητική απάντηση στην κρίση! Μετά από χρονική υστέρηση τριών ετών η Ευρώπη διαπίστωσε το πρόβλημα! Οι Γερμανοί προτείνουν την αντικατάσταση του EFSF με ένα νέο οικονομικό εργαλείο το Ευρωπαϊκό Ταμείο Εξόφλησης (European Redemption Fund). Αυτό αναμένεται να συγκεντρώσει το χρέος όλων των χωρών της Ευρωζώνης που ξεπερνά το 60% του ΑΕΠ τους. Σε αντιστάθμισμα οι υπερχρεωμένες και ελλειμματικές χώρες θα υποστούν οικονομική κηδεμονία και παράλληλα θα υποχρεωθούν να κατοχυρώσουν συνταγματικά τη μείωση του χρέους που υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ τους.

Η πιο απλή και εφικτή λύση για να μπορέσει η Ευρωζώνη να αναπνεύσει από το σφιχτό εναγκαλισμό της ύφεσης είναι να επιτραπεί στην ΕΚΤ να ασκήσει τα καθήκοντα μιας πραγματικής Κεντρικής Τράπεζας και όχι ενός αντιπληθωριστικού κέρβερου. Η Γερμανία και μια σειρά χωρών δορυφόρων της πρέπει να αντιληφθούν ότι η κρίση τρέχει με γρήγορους ρυθμούς και η Ευρώπη αντί να οδηγεί τις εξελίξεις τις ακολουθεί. Αν η άρχουσα Ευρωπαϊκή πολιτική τάξη δεν αλλάξει σύντομα απόψεις, στόχους και σχέδια, τότε θα είναι πολύ αργά για την ίδια την Ευρωζώνη και ίσως για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και για αυτούς που δεν αντιλαμβάνονται που μας οδηγούν. 

Η συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου 2011 και οι συνέπειες…

Ίσως για πρώτη φορά, από την είσοδο της χώρας στην ευρωζώνη, διαπιστώσαμε μια ιδιαίτερα αυξημένη πίεση - εκβιασμούς για να αποδεχθούμε τη συμφωνία κορυφής της 27^ης Οκτωβρίου. Τα ωμά χρονικά και μη τελεσίγραφα και οι αυστηρές δηλώσεις – προειδοποιήσεις των εταίρων – δανειστών μας, σε ανώτατο μάλιστα πολιτικό επίπεδο, οδήγησαν στην απώλεια της πρωθυπουργίας από τον κ Γ. Παπανδρέου και το σχηματισμό νέας κυβέρνησης υπό τον κ. Λ. Παπαδήμο, την οποία σήμερα υποστηρίζουν τα τρία από τα επίσημα κόμματα του Ελληνικού Κοινοβουλίου και άλλες πολιτικές δυνάμεις. Εκείνο το οποίο όμως πρέπει να διευκρινίσουμε είναι, αν η συνδυασμένη αυτή πίεση προέρχεται από την αστοχία της πρότασης για το δημοψήφισμα ή για κάποιον άλλο περισσότερο σοβαρό λόγο.

Η Ελλάδα υποχρεώθηκε να λάβει μια σειρά αυστηρών μέτρων δημοσιονομικής πολιτικής αρχικά για να μην χρεοκοπήσει και στη συνέχεια για να μην αποβληθεί από την ευρωζώνη. Το τελευταίο μάλιστα έπεισε και την αξιωματική αντιπολίτευση, να αλλάξει την πολιτική της, για να μην χρεωθεί λόγω αδιαλλαξίας την έξοδο της χώρας από το ευρώ. Ο σκοπός του πολιτικού τελεσιγράφου της Ευρωζώνης, με την συνεπικούρηση του ΔΝΤ, είναι να ψηφισθεί από την ελληνική βουλή η συμφωνία της 27^ης Οκτωβρίου με 180 ψήφους ώστε να αναγνωρίζεται ως διεθνής σύμβαση που εκχωρεί εθνική κυριαρχία στους δανειστές μας. Τι σημαίνει αυτό:

Μέχρι σήμερα, αν και νομικά υφίστανται σημαντικές αμφισβητήσεις, υπάγονται στο αγγλοσαξονικό δίκαιο μόνο 45 δις € τα οποία εκταμιεύτηκαν από το πρώτο πακέτο στήριξης. Αν ψηφισθεί η αναδιάρθρωση που προβλέφθηκε στη συμφωνία της 27-10-11 σχεδόν όλο το ελληνικό χρέος θα διέπεται, σύμφωνα με έγκυρες νομικές εκτιμήσεις από το αγγλοσαξονικό δίκαιο, το οποίο προστατεύει επιπρόσθετα τα δικαιώματα των δανειστών με κίνδυνο η χώρα να απολέσει αντίστοιχο τμήμα από το δημόσιο πλούτο της.

Η Ελλάδα έχει οδηγηθεί σε μια βαθιά ύφεση και υψηλότατη ανεργία λόγω της εφαρμογής των συμφωνιών με την τρόικα. Για να μας «δανείσουν» περιορίστηκαν τα εισοδήματα μισθωτών και συνταξιούχων, μειώθηκαν οι ενισχύσεις σε ευπαθή κοινωνικά στρώματα, νοσοκομεία, παιδεία, ασφάλεια, άμυνα. επενδύσεις και μια ολόκληρη χώρα έχει οδηγηθεί σε ένα καταστροφικό δρόμο ύφεσης χωρίς ελπίδα ανάκαμψης. Βέβαια μας έχουν υποσχεθεί ότι αν τηρήσουμε όλα όσα «τώρα» μας ζητούν τότε το 2021 θα βρεθούμε να χρωστάμε το ίδιο ποσοστό χρέους με το 2009 δηλαδή περίπου 120% του ΑΕΠ.

Η πιέσεις για την αποδοχή των συμφωνιών της 27^ης Οκτωβρίου περιέχουν και περιορισμένο (άμεσο) χρονικό ορίζοντα, από το φόβο να σκάσει «το χρέος» της Ιταλίας πριν ληφθούν οι αποφάσεις για το μέλλον της Ευρωζώνης και της Ελλάδος. Σήμερα η Ελλάδα κρατά ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια της γιατί το 90% περίπου του ελληνικού χρέους διέπεται από το Ελληνικό Δίκαιο και από τους νόμους που ψηφίζει η Βουλή των Ελλήνων. Η νέα Κυβέρνηση θα πρέπει να εξετάσει με προσοχή αν οι αποφάσεις της 27^ης Οκτωβρίου που καλείται να ψηφίσει στο σύνολό τους, αποσκοπούν στην παραμονή της χώρας στο ευρώ και τη διάσωσή της, όπως υποστηρίζεται από όλους τους εταίρους – πιστωτές μας  ή μήπως αντίθετα λειτουργούν αποκλειστικά για το συμφέρον τους, δηλαδή την εξασφάλιση μόνο των τραπεζών τους και των δανείων τους και δεν ενδιαφέρονται για την μελλοντική πορεία της χώρας και την ανάπτυξη της οικονομίας της.

Η μέχρι σήμερα πορεία των συμφωνιών μας με την τρόικα έχει μειώσει το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων και παράλληλα τον παραγωγικό-συναλλακτικό ιστό της χώρας με αποτέλεσμα η επίσημη ανεργία να καλπάζει προς το 20% του πληθυσμού της. Όλα τα παραπάνω δημιουργούν το συμπέρασμα ότι αν δεν προβλεφθεί ανάπτυξη ή αναθέρμανση της πραγματικής οικονομίας δεν υπάρχει «ελπίδα» για τη Ελλάδα. Αν οι συμφωνίες οδηγούν στην ικανοποίηση των πιστωτών μας και στην υποθήκευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων της χώρας και συνεπώς  του μέλλοντος του λαού της τότε πρέπει να επανεξεταστεί το πλαίσιό τους με σοβαρότητα και σύνεση.

Η υπαγωγή του χρέους στο ελληνικό δίκαιο προσδίδει σήμερα ένα σοβαρό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα στη νέα Κυβέρνηση, το οποίο θα πρέπει να εκμεταλλευτεί όχι για να εκβιάσει τους εταίρους- πιστωτές μας, αλλά για να επιτύχει μια τελική συμφωνία η οποία θα αποκαθιστά την τιμή και αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού και θα του δίνει το αναφαίρετο δικαίωμά να ατενίζει με αισιοδοξία και προοπτική το μέλλον του.

Αποφασίζουν για το μέλλον μας, χωρίς εμάς….

 

Στη Σύνοδο Κορυφής ή στη Σύνοδο των  G20 τον Νοέμβριο του 2011 θα αποφασιστεί το μέλλον της Ελλάδας. Η πολιτική ηγεσία μάχεται για τη δόση του μήνα , οι λοιπές πολιτικές δυνάμεις για να ισχυροποιήσουν την πολιτική  θέση τους την επόμενη ημέρα και οι ηγεσίες των κοινωνικών εταίρων και συνδικαλιστικών φορέων για να κρατήσουν   τα προνόμια του παρελθόντος.  Ουδείς τους  έχει αντιληφθεί ότι  το γενικότερο περιβάλλον έχει αλλάξει, πολύ λίγοι έχουν σχεδιασμούς με μακροπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα και ακόμη λιγότεροι μάχονται για το μέλλον και τη θέση της Ελλάδος στην Ευρωζώνη.

Η Ελλάδα ήταν ουσιαστικά χρεωκοπημένη από τη στιγμή που οι αγορές με  υψηλά επιτόκια κατέστησαν ανέφικτο τον δανεισμό της χώρας. Η συμφωνία της 21^ης Ιουνίου έγινε για την επιβίωση των ευρωπαϊκών τραπεζών παρά της  Ελλάδος. Τα γεγονότα που ακολούθησαν μέχρι σήμερα  απέδειξαν ότι οι αγορές απαιτούν μια ολοκληρωμένη λύση για το ελληνικό χρέος, με την αποφυγή ενός πιστωτικού γεγονότος ώστε οι  ευρωπαϊκές τράπεζες να μην αναγκαστούν να εγγράψουν ζημίες  στους ισολογισμούς τους.

Το περίφημο «κούρεμα»  του 21% υπολογίζεται με επιτόκιο 9% (με αποτίμηση η σημερινή τους αξία στο 79%) στα ομόλογα τριακονταετούς λήξης και έχει γίνει αποδεκτό από το ΙΙF (Dalara) για τη διαπραγμάτευση με τις τράπεζες. Μεγαλύτερη απομείωση της τάξης του 36 έως 50% αναμένεται να μην είναι εθελοντικά αποδεκτή. Επισημαίνεται ότι ακόμη και σε μια επιτυχημένη ανταλλαγή η Ελλάδα θα χρειαστεί περί τα 6 δις ευρώ (αρχική συμφωνία) για να εξυπηρετήσει τους τόκους των νέων ομολόγων, ποσό που απαιτεί την επίτευξη  πρωτογενούς πλεονάσματος 3%, γεγονός που είναι εντελώς ανέφικτο με τις υπάρχουσες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες της χώρας.

Το εφιαλτικό σενάριο του πιστωτικού γεγονότος θα αναγκάσει τις ευρωπαϊκές τράπεζες και την ΕΚΤ να εγγράψουν ζημίες. Τα ελληνικά κρατικά ομόλογα δεν θα αποτελούν αποδεκτές εμπράγματες  εγγυήσεις  και οι τράπεζες θα πρέπει να τα αντικαταστήσουν για να μπορούν να αντλήσουν ρευστότητα. Υπάρχει κίνδυνος επέκτασης της κρίσης και η ΕΕ θα πρέπει να αποφασίσει για τον τρόπο επανακεφαλοποίησης των τραπεζών της. Όλα τα συμβόλαια πιστωτικής  ασφάλειας  (CDS) θα πρέπει να πληρωθούν χωρίς κανείς να είναι σήμερα σε θέση να εξηγήσει τι και που το γεγονός αυτό  θα επιφέρει ζημίες παγκοσμίως.

Οι Ελληνικές τράπεζες θα οδηγηθούν σε αυξήσεις του μετοχικού τους κεφαλαίου ή στον μηχανισμό Επείγουσας Αρωγής Ρευστότητας (ΕΑΡ ή ΕLA αγγλιστί) τον οποίο όμως εγγυάται το ελληνικό κράτος και πιθανόν να υπάρξουν αμφισβητήσεις. Σήμερα η πλειονότητα των ελληνικών ομολόγων διέπεται από το ελληνικό δίκαιο το οποίο δεν προβλέπει τις  Ρήτρες Συλλογικής Δράσης (CAC). Ο διακανονισμός  με τους δανειστές μπορεί να διαρκέσει και πάνω από έξη μήνες, χρονικό διάστημα κατά το οποίο το ελληνικό κράτος θα πρέπει να πληρώνει μισθούς και συντάξεις και παράλληλα να διαθέτει χρηματικά ποσά για εισαγωγές  των αναγκαίων αγαθών.

Είναι βέβαιο ότι η απόφαση που θα ληφθεί θα έχει σοβαρότατες επιπτώσεις για την Ελλάδα τα επόμενα 30 χρόνια. Αποτελεί σοβαρή απώλεια εθνικής κυριαρχίας διότι η όποια ανταλλαγή θα σημαίνει ότι όλο σχεδόν το ελληνικό χρέος θα περάσει στο αγγλοσαξονικό δίκαιο. Η ελληνική πλευρά θα πρέπει να επιδιώξει την μετατροπή του σε ελληνικό ή έστω σε ευρωπαϊκό, εφόσον εκπληρώσει ορισμένες προϋποθέσεις και δεσμεύσεις,  ώστε να το μετατρέψει σε «εξωτερικό» χρέος. Αυτό σήμερα έχει μεγαλύτερη σημασία από οιανδήποτε εκλογική αναμέτρηση ή πολιτική ιδεολογία για όλους τους Έλληνες.

Και όμως υπάρχει λύση….

Είναι  γεγονός η χώρα μας έχει «πτωχεύσει» και οι εταίροι – δανειστές αναμένεται να συμφωνήσουν κάποια στιγμή ποιο θα είναι το τελικό «κούρεμα» του ελληνικού χρέους το οποίο τους συμφέρει. Διότι όλα γίνονται για το συμφέρον των χωρών τους, των οικονομιών τους και φυσικά για την επιβίωση του ευρώ επειδή είναι το κοινό νόμισμα τόσο για τις πλούσιες όσο και για τις ελλειμματικές χώρες της ευρωζώνης.

Η χώρα μας έφθασε σ’ αυτή την κατάσταση επειδή το πολιτικό προσωπικό δεν ήταν και εξακολουθεί να μην είναι ικανό να αντιμετωπίσει την όλη κατάσταση η οποία έχει διαμορφωθεί στη χώρα μετά την μεταπολίτευση. Συγχρόνως έχει διαμορφώσει και διαπλάσει την ελληνική κοινωνία σε τέτοιο σημείο ώστε μεγάλο τμήμα της να αντιτίθεται σθεναρά σε κάθε αλλαγή  των κεκτημένων δικαιωμάτων του δικαίων και αδίκων και πολλές φορές σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.

Η διαπίστωση στην οποία καταλήγει οιαδήποτε αντικειμενικός ερευνητής σήμερα είναι ότι το ελληνικό κράτος δεν δύναται να ανταποκριθεί έστω και στα πιο απλά καθήκοντά του. Η προστασία των πολιτών, η υγεία, η παιδεία, η απασχόληση, η οικονομία και άλλοι τομείς βρίσκονται σε διάφορες κρίσιμες φάσεις, τις οποίες επιτείνουν οι άμεσες απαιτήσεις των δανειστών  μας για τη συνεχή λήψη μέτρων δημοσιονομικής λιτότητας, τα οποία μειώνουν τα οικογενειακά εισοδήματα και την κατανάλωση, δημιουργώντας αντίστοιχα ένα φαύλο κύκλο ύφεσης.

Οι φιλελεύθερες πολιτικές ελίτ της ευρωζώνης και όχι μόνο κατάφεραν να μειώσουν τους μισθούς, να απεμπολήσουν κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα δεκαετιών και να απαξιώσουν τα περιουσιακά στοιχεία των περισσοτέρων ελληνικών επιχειρήσεων και του δημοσίου. Έτσι θα εμφανιστούν αύριο ως σωτήρες επενδυτές και θα αγοράσουν σε εξευτελιστικές τιμές ιδιωτικές και δημόσιες επιχειρήσεις και εκτάσεις και φυσικά μετά θα απασχολήσουν και τον ελληνικό λαό ο οποίος θα εκλιπαρεί για μια θέση εργασίας με το φθηνό «μεροκάματο».

Κάπως έτσι έχουν σχεδιαστεί τα γεγονότα και δυστυχώς η μέχρι σήμερα πορεία τους δικαιώνει όλους όσους πιστεύουν ότι όλα γίνονται σύμφωνα με ένα σχέδιο όπου όλοι εμείς οι έλληνες πολίτες είμαστε απλά μαριονέτες. Στο σημείο αυτό έχει τεράστια ευθύνη όλο το πολιτικό σύστημα που ανέχτηκε, αποδέχτηκε, υποστήριξε και τελικά παραδόθηκε σχεδόν αμαχητί, σε μία κερδοσκοπική οικονομική ελίτ.

Το ελληνικό κράτος αντιμετωπίζει δύο βασικά προβλήματα, πρώτο είναι το μεγάλο χρέος που αδυνατεί να εξυπηρετήσει και δεύτερο ότι είναι τόσο αναποτελεσματικό ώστε εξακολουθεί να δημιουργεί πρωτογενή ελλείμματα, ακόμη και σ’ αυτή την περίοδο εφαρμογής μέτρων πρωτοφανούς για τη χώρα λιτότητας.

Θα πρέπει έστω και αυτή την έσχατη ώρα να ειπωθεί η πλήρης αλήθεια της κατάστασης που αντιμετωπίζει η χώρα και των τυχόν εναλλακτικών λύσεων και ο λαός ν’ αποφασίσει για το μέλλον του. Σαφώς το μέλλον της χώρας στο σημερινό ασύμμετρο παγκόσμιο οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον είναι ενταγμένο στην ευρωζώνη διότι διαφορετικά η χώρα θα πρέπει να αποφασίσει ότι θα οδηγηθεί οικονομικά δεκαετίες πίσω από το σήμερα.

Έχουν ακουστεί εκ μέρους των δανειστών – εταίρων μας πολλά σχέδια για τη διάσωση των οκνηρών ελλήνων που ζουν σε βάρος τους και όλα επιζητούν να αξιοποιηθεί μέσω αποκρατικοποιήσεων η δημόσια περιουσία για να εξοφληθούν οι υποχρεώσεις μας.  Αν γίνει αυτό με τους τρόπους που παρουσιάζονται ο ελληνικός φυσικός πλούτος και οι δημόσιες επιχειρήσεις που έχουν δυστυχώς χρυσοπληρώσει οι έλληνες φορολογούμενοι θα αποκτηθεί από «ξένους» με χαμηλό τίμημα και θα αφελληνιστεί η κληρονομιά των επόμενων γενεών.

Η εποχή είναι ρευστή και απαιτεί δύσκολες και επώδυνες αποφάσεις. Θα πρέπει βεβαίως να αξιοποιηθεί άμεσα η κρατική περιουσία, όμως με τη μέθοδο της ενοικίασης για 49-99 έτη, όπως πολύ σωστά μας έχουν πράξει επί χρόνια οι διαχειριστές  των μοναστηριακών περιουσιών. Με τον τρόπο αυτό και η δημόσια περιουσία αξιοποιείται αλλά και το περιουσιακό στοιχείο παραμένει στο κράτος. Επίσης θα πρέπει να αποκρατικοποιηθεί όποια δημόσια επιχείρηση και ΔΕΚΟ δεν έχει άμεση σχέση με το στενό δημόσιο κοινωνικό τομέα αγαθών και υπηρεσιών. Τα ακίνητα περιουσιακά στοιχεία των επιχειρήσεων αυτών δεν θα μεταβιβαστούν, αλλά θα ενοικιαστούν αντίστοιχα από το κράτος για τη χρήση τους, με τον τρόπο αυτό ακόμη και αν μια επιχείρηση αποκτηθεί από αλλοδαπά κεφάλαια δεν θα αφελληνιστεί.

Εάν συμβούν όλα τα παραπάνω η χώρα θα μπορέσει σε εύλογο χρονικό διάστημα να χρηματοδοτήσει άνετα την αγορά σημαντικού μέρους του χρέους της από τη δευτερογενή αγορά με σημαντική έκπτωση και ανάλογο όφελος. Το κράτος θα πρέπει επίσης να φροντίσει για την πλήρη εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της χώρας με διαφανείς συμφωνίες – συνεργασίες  και καθορισμό επιτέλους της ΑΟΖ σε όλη την ελληνική επικράτεια, η Κύπρος έχει ανοίξει το δρόμο στο σημείο αυτό.

Η εφαρμογή ενός τίμιου και καθολικού «πόθεν έσχες» για όλους από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι τον τελευταίο πολίτη θα ενισχύσει την φορολογική συνείδηση όλων των πολιτών. Φυσικά το ίδιο θα πρέπει να ισχύσει και για όλα τα πολιτικά κόμματα και όλες τις επιχειρήσεις δημόσιες και ιδιωτικές. Η χώρα πρέπει να βρει την αξιοπρέπειά της και τον βηματισμό της σε ένα δύσκολο και ιδιαίτερα ανταγωνιστικό περιβάλλον και οι πολίτες τη χαμένη εμπιστοσύνη τους στο κράτος.

Η χώρα πρέπει να αποκτήσει άμεσα ένα νέο σύγχρονο Σύνταγμα και παράλληλα νέους κώδικες φορολογίας, πολεοδομίας, αστικό, εμπορικό, δημοσιοϋπαλληλικό και άλλους ώστε να κωδικοποιηθεί, να απλοποιηθεί και να εκσυγχρονιστεί η νομοθεσία και παράλληλα η απονομή δικαιοσύνης η οποία ταλανίζει όλους τους έλληνες. Το ρητό ίση αμοιβή για τα ίδια προσόντα πρέπει να ισχύσει σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα αλλά με τους μισθούς και τις συντάξεις που πρέπει να συγκλίνουν στον αντίστοιχο μέσο όρο της ευρωζώνης τουλάχιστον.

Η σταθεροποίηση της άμεσης και έμμεσης φορολογίας θα επιτρέψει επιχειρήσεις και νοικοκυριά να καταστρώσουν τους προϋπολογισμούς τους και να σχεδιάσουν με εμπιστοσύνη τα σχέδια για το μέλλον. Το κράτος πρέπει να είναι αρωγός αυτής της προσπάθειας και όχι να θέτει συνεχώς φραγμούς και εμπόδια, ενώ παράλληλα να επιβραβεύει όσους φοροδιαφεύγουν.

Η διαφάνεια σε όλους στους τομείς της κοινωνικής, οικονομικής, επιχειρηματικής,  δημόσιας ζωής της χώρας θα αποτρέψει τη δημιουργία συντεχνιών, καρτέλ και κυκλωμάτων που λυμαίνονται τη χώρα και τους πολίτες της. Στο σημείο αυτό το κράτος θα πρέπει να υλοποιήσει ένα από τους πιο σοβαρούς ρόλους του στην καταπολέμηση της διαφθοράς, της αισχροκέρδειας, των αδικιών και της ανισότητας στην αντιμετώπιση όλων των πολιτών του.

Κάποιοι θα αναφέρουν ότι όλα αυτά είναι πολύ θεωρητικά ή και ίσως αριστερίστικα για να εφαρμοστούν στη χώρα μας. Αν και αυτοί, οι όποιο αμφισβητίες, κοιτάξουν βαθιά και αντικειμενικά μέσα τους θα ανακαλύψουν ότι όλα όσα προαναφέρονται είναι ίσως η μοναδική ευκαιρία να προχωρήσουμε συντεταγμένα ως λαός και ως κρατική οντότητα έξω από το σημερινό τέλμα. Σε διαφορετική περίπτωση θα αποτελέσουμε βορά των διαφόρων κερδοσκόπων που αναμένουν την ευκαιρία να αρπάξουν ένα κομμάτι από τον πλούτο της χώρας, πετώντας ένα ξεροκόμματο στο λαό της.

Δυστυχώς μέχρι σήμερα υπάρχουν μόνο φωνές που προτείνουν διάφορες λύσεις στο αδιέξοδο της χώρας μας. Η λύση είναι στα ελληνικά χέρια και θα πρέπει να αναληφθεί από δυνάμεις αμόλυντες από τη γάγγραινα του σημερινού πολιτικού συστήματος και των επαγγελματιών συνδικαλιστών. Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο γιατί ο ελληνικός λαός άρχισε να ωριμάζει και να σκέπτεται ορθά και αντικειμενικά και αυτό είναι που φοβούνται όλοι εκείνοι οι «Μαυρογιαλούροι» του παρελθόντος. Το γεγονός ότι ο λαός θα τους τοποθετήσει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Η κρίση…

Βιώνουμε στις μέρες μας μια πρωτοφανή κρίση. Δυστυχώς η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά παράλληλα κοινωνική και πολιτισμική. Δεν είναι κρίση ελληνική, αλλά ούτε και ευρωπαϊκή αλλά μια κρίση παγκόσμια. Απλά η ελληνική κρίση είναι μεγάλος συστημικός κίνδυνος για την Ευρωζώνη και πρέπει να αντιμετωπισθεί πριν δημιουργήσει ένα Ευρωπαϊκό αλλά και παγκόσμιο ντόμινο.

Η κρίση στη χώρα μας δεν είναι παρά το πρώτο ρήγμα  μέσου του πλέον αδύναμου κρίκου της Ευρωζώνης. Η παγκοσμιοποίηση απελευθέρωσε πλήρως τις δυνάμεις των αγορών και οι πολυεθνικές εταιρίες, για να επιτύχουν χαμηλό κόστος εργασίας, μετέφεραν τις παραγωγικές δραστηριότητές τους εκτός των ανεπτυγμένων χωρών. Δυστυχώς το γεγονός ενθαρρύνθηκε σχεδόν από το σύνολο της άρχουσας πολιτικής τάξης των ανεπτυγμένων χωρών της «Δύσης», η οποία είχε και έχει την τάση να ταυτίζει τα συμφέροντα των κρατών με εκείνα των εταιριών.

Το αποτέλεσμα ήταν να μειωθούν οι θέσεις εργασίας στις ανεπτυγμένες χώρες, τα νοικοκυριά να απολέσουν εισοδήματα και τα κράτη αντίστοιχα έσοδα από φόρους. Το γεγονός ότι οι μεγαλομέτοχοι των πολυεθνικών είναι Αμερικανοί ή Ευρωπαίοι ουδόλως σημαίνει ότι τα κέρδη επαναπατρίζονται στις αναπτυγμένες χώρες και αναπληρώνουν το αντίστοιχο κενό.

Η μείωση των εσόδων για τα κράτη και η πίεση του εκλογικού σώματος, ανάγκασε τις κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων «δυτικών» χωρών να καταφύγουν στο δανεισμό προκειμένου να καλύψουν το μέσο βιοτικό επίπεδο και τις  υπάρχουσες κοινωνικές υποδομές στις χώρες τους. Στην Ευρωζώνη, αυτό ήταν σχετικά εύκολο λόγω της προσφοράς των κεφαλαίων, αλλά και των χαμηλών επιτοκίων, με αποτέλεσμα τα χρέη των κρατών να ακολουθήσουν ανοδική πορεία. Ιδιαίτερα το «πλεονέκτημα» αυτό αξιοποιήθηκε από τις νέες Μεσογειακές χώρες της Ευρωζώνης, οι οποίες δανείζονταν με υψηλά επιτόκια μέχρι τότε  λόγω των εθνικών τους νομισμάτων,  με πρώτη και καλύτερη τη χώρα μας.

Το 2007-8 η πρώτη κρίση  χρέους του καπιταλισμού ξεκίνησε από την Αμερική, με τα τοξικά χρηματοοικονομικά παράγωγα τα οποία μόλυναν τις τράπεζες σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες. Για να αποτραπεί η οικονομική κρίση τα κράτη έσπευσαν να διασώσουν τις τράπεζες με αποτέλεσμα την δυσανάλογη αύξηση του αντίστοιχου δημοσίου τους χρέους σε υψηλά επίπεδα. Στο σημείο αυτό άρχισε και η διαφοροποίηση μεταξύ  Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρωζώνης ως προς τη χρήση και ποιών νομισματικών όπλων ενάντια στην οικονομική κρίση.

Στην Ευρωζώνη οι άρχουσες πολιτικές τάξεις χρησιμοποιούν μέσω των διαφόρων μηχανισμών πληροφόρησης που διαθέτουν την πολύ βολική για τις ίδιες θεώρηση, ότι οι πολίτες διαβιούν σε επίπεδο πάνω από αυτό που επιτρέπουν οι πραγματικές δυνατότητές τους. Με τον τρόπο αυτό επιχειρούν να επιρρίψουν την όποια μείωση του υψηλού δημοσίου χρέους τους σε βάρος των απλών φορολογουμένων πολιτών και έτσι δημιουργούνται οι πολιτικές δημοσιονομικής λιτότητας.

Η άρχουσα τάξη πολιτική και οικονομική κάθε χώρας η οποία ευθύνεται για την ανεξέλικτη παγκοσμιοποίηση, για την μετατροπή της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης σε κρίση δημοσίου χρέους και οδηγεί τις οικονομίες της Ευρωζώνης σε μια παρακμή  τελικά επωμίζεται πολύ μικρότερο μερίδιο κοινωνικής ευθύνης και φόρων από όσο την αναλογεί στην πραγματικότητα.

Οι κερδοσκόποι από την άλλη πλευρά βρίσκουν έδαφος για να συνεχίσουν τα καταστροφικά τους παιχνίδια σε βάρος  κρατών αλλά και ολόκληρων κοινωνιών. Η ευθύνη των Κυβερνήσεων είναι μεγάλη διότι εξακολουθούν να επιτρέπουν στις αγορές την ονομαζόμενη  αυτορρύθμιση, αντί να λάβουν ουσιαστικά μέτρα ελέγχου των  αγορών χρήματος  και γιατί όχι της φορολόγησης των υψηλών κερδών τους.

Η προσκόλληση των πολιτικών ελίτ στις Ευρωπαϊκές χώρες και στον υπόλοιπο «Δυτικό» γενικότερα κόσμο, σε ξεπερασμένους θεσμούς και σε ακατάλληλα χρηματοοικονομικά εργαλεία, αποδεικνύει την ανεπάρκειά τους σε σημείο, που να αδιαφορούν για τις ίδιες τις κοινωνίες στις οποίες κυβερνούν. Αν όμως όντως αυτό πραγματικά συμβαίνει τότε έχουμε μείζον πρόβλημα αφού ακυρώνεται κάθε έννοια του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Η κρίση σήμερα οφείλεται στο χρηματιστηριακό και εν γένει διεθνές κεφάλαιο το οποίο με τους μηχανισμούς που διαθέτει τόσο στα ΜΜΕ αλλά και στο πολιτικό σύστημα επηρεάζει σημαντικά τις όποιες αποφάσεις των Κυβερνήσεων. Οι δυνάμεις αυτές εξακολουθούν να  επιτρέπουν την ασυδοσία των αγορών και το επιτυγχάνουν με τον έλεγχο σχεδόν των περισσότερων «διαμορφωτών» της  κοινής γνώμης παγκοσμίως.

Η αντίθετη πλευρά  μέχρι σήμερα δεν έχει καταφέρει να παρουσιάσει ένα κοινό πρόσωπο. Αποτελείται από ποικίλες και διάσπαρτες δυνάμεις οι οποίες πιέζουν για την αυτονομία της πολιτικής εξουσίας κυρίως με δημοκρατικές διαδικασίες, αν και σε αρκετές περιπτώσεις τα γεγονότα ξεφεύγουν από τον έλεγχό τους. Τα όσα συμβαίνουν σήμερα δικαιώνουν αυτές τις δυνάμεις, αλλά η πίεσή τους για την επιβολή κανόνων στην ασύδοτη αγορά είναι μέχρι σήμερα ανεπιτυχής.

Στην Ευρωζώνη η σύγκρουση δεν βρίσκεται σήμερα ανάμεσα στις αγορές και τα κράτη – μέλη. Το αντικείμενό της είναι ποια κρατική ελίτ θα επικρατήσει στον αγώνα για τον έλεγχο της κρατικής εξουσίας σε κάθε κράτος – μέλος της Ευρωζώνης, αλλά και σε κάθε πολιτικό κομματικό εθνικό σχηματισμό. Η έκβαση της μάχης αυτής, ιδιαίτερα σε χώρες με ειδικό οικονομικό βάρος για την Ευρωζώνη, θα κρίνει αν τις τύχες των κοινωνιών της Ευρώπης θα καθορίζουν οι κερδοσκόποι των αγορών ή οι δημοκρατικά εκλεγμένοι εκπρόσωποι  των πολιτών και οι Κυβερνήσεις που αυτοί θα σχηματίσουν.

Ενεργοποιηθείτε!

Η δραματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, μας οδηγεί στο να εκφράσουμε ανοικτά και δημόσια την αγωνία μας για την πορεία της. Σήμερα η υπόσταση της χώρας μας, ως σύγχρονο προηγμένο και ευημερούν κράτος μέλος της μεγάλης Ευρωπαϊκής Οικογένειας, δείχνει να απειλείται σοβαρά. Παράλληλα όλες οι μεγάλες εργασιακές, κοινωνικές , πολιτικές και κοινωνικές κατακτήσεις του λαού μας κινδυνεύουν να αποδομηθούν στο όνομα μιας χωρίς αποτέλεσμα οικονομικής πολιτικής. Ως στελέχη επιχειρήσεων του ιδιωτικού αλλά και του δημόσιου τομέα νοιώθουμε την ανάγκη να ορθώσουμε τη φωνή μας, καθώς η ανευθυνότητα και ο λαϊκισμός κυριαρχούν πλέον στο δημόσιο λόγο, ενώ προτείνονται λύσεις ανεδαφικές, καταστροφικές ή και εξωπραγματικές οι οποίες δεν οδηγούν στην επιθυμητή έξοδο από την κρίση, αλλά σε μια πιθανή ανακύκλωσή της. Απευθύνουμε έκκληση σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας μας να μιλήσουν στο λαό και να αναφέρουν ολόκληρη την αλήθεια για την κρισιμότητα της κατάστασης.

Κυβέρνηση, Αντιπολίτευση και οι λοιπές πολιτικές δυνάμεις πρέπει να αλλάξουν κουλτούρα, σχεδιασμούς, στόχους και οράματα. Οι ιδιοτέλειες του παρελθόντος, οι προσχηματικές εσωκομματικές και εξωκομματικές αντιμαχίες, οι συμψηφισμοί, οι κομματικοί υπολογισμοί και οι περιχαρακώσεις σε ιδεολογίες χωρίς νόημα έχουν παρέλθει και ο κάθε πολιτικός σχηματισμός πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Η κατάσταση έχει φτάσει σε τέτοιο κρίσιμο σημείο, που μόνο με ομοψυχία και συντονισμένες ενέργειες θα αποτρέψουμε την ολοκληρωτική καταστροφή.

Ο τόπος χρειάζεται ηγετική ομάδα έργων, ευθύνης και αποτελεσματικότητας. Η ηγεσία αυτή πρέπει να εξηγήσει με σαφήνεια στο λαό την πραγματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το Κράτος, χωρίς να αποκρύψει τίποτα. Στη συνέχεια θα ορίσει τους στόχους, τις ενέργειες και το χρονοδιάγραμμα υλοποίησής τους, σε συνεργασία με τους Ευρωπαίους Εταίρους μας, ώστε να οδηγηθούμε στη σωτηρία. Ο δρόμος θα είναι σαφώς δύσκολος, ανηφορικός και θα απαιτεί θυσίες από όλους αναλογικά, αλλά όλοι θα συμμετάσχουν γιατί θα γνωρίζουν ότι οδηγεί στο όραμα μιας σύγχρονης, ακμάζουσας, αξιοπρεπούς και κοινωνικά δίκαιης χώρας.

Οι πρόγονοί μας αγωνίστηκαν για να κληρονομήσουμε μια Ελλάδα δημοκρατική και ελεύθερη, ενώ σε εμάς σήμερα έλαχε το καθήκον να αγωνισθούμε για μια χώρα αξιοπρεπή, σύγχρονη και ευημερούσα. Μπορούμε να το καταφέρουμε όλοι μαζί, και ιδιαίτερα τα μέλη της Βουλής που σήμερα οφείλουν να ασκήσουν τα καθήκοντά τους με προσήλωση στο μέλλον αυτού του τόπου. Αν η Κυβέρνηση, η Αντιπολίτευση και όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς κάνουν σωστά το καθήκον τους τότε η σωτηρία της Ελλάδας από αυτή τη δύσκολη, τελματώδη κατάσταση θα είναι πραγματικά αναμφισβήτητη.

Η ύπαρξή μας σήμερα ως χώρας και ως έθνους η οποία προέρχεται από αγώνες και θυσίες προηγουμένων γενεών αποτελεί πολύτιμη κληρονομιά μας. Ως Έλληνες πολίτες δεν έχουμε το δικαίωμα να την εγκαταλείψουμε, να την καταστρέψουμε και να αδιαφορήσουμε γι’ αυτήν. Αποτελεί καθήκον αλλά και υποχρέωσή μας, για το μέλλον των γενεών που ακολουθούν, να αγωνισθούμε για ένα καλύτερο αύριο όλων μας.