Η Ευρωπαϊκή πολιτική τάξη στάθηκε αδύνατο να κατανοήσει την αδηφαγία των αγορών η οποία ξεκίνησε διεθνώς από το 2008. Οι συνθήκες δανεισμού γενικά διαμορφώνονται συνεχώς προς το χειρότερο ποσοτικά αλλά και ποιοτικά. Αρχικά η Ευρωπαϊκή Ηγεσία έκρυψε την ανικανότητά της πίσω από το «ξεχωριστό» Ελληνικό πρόβλημα και στη συνέχεια άρχισε να σταδιακά να εμφανίζει και άλλα προβλήματα όπως της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας, του Βελγίου και σε λίγο αναμένεται αυτό της Γαλλίας. Η τελευταία από ηγέτιδα και προστάτιδα των χωρών της Ευρωπαϊκής Περιφέρειας έγινε απλό φερέφωνο της Γερμανίας χωρίς να αποφύγει τελικά την οικονομική της αξιολογική υποβάθμιση.
Το «ξεχωριστό» Ελληνικό πρόβλημα θα μπορούσε να επιλυθεί άμεσα από την ΕΚΤ και όχι να γίνει αντικείμενο παγκόσμιου προβληματισμού και μνημονιακής λύσης η οποία οδήγησε στην ύφεση. Η ίδια συνταγή του ΔΝΤ και της Γερμανίας εφαρμόζεται σε κάθε χώρα με προβλήματα υπερβολικού χρέους ή ελλειμμάτων. Αποτέλεσμα της δημοσιονομικής λιτότητας είναι η ύφεση με αρνητικό αποτέλεσμα στα ελλείμματα, το χρέος και στη διάθεση των τραπεζικών ιδρυμάτων να χορηγήσουν πιστώσεις.
Οι τράπεζες αποτελούν το θεμέλιο λίθο του συστήματος. Οι Ευρωπαϊκές τράπεζες κατέχουν σημαντικού ύψους ευρωπαϊκά ομόλογα με συνέπεια να μειώνεται τόσο η κερδοφορία όσο και η αξιοπιστία τους. Για όλες τους σχεδόν η εξεύρεση κεφαλαίων από την ελεύθερη αγορά είναι δύσκολη έως αδύνατη. Η νέα απόφαση της Βασιλείας να αυξηθούν τα κεφάλαια των τραπεζών 1st Tier από 8% σε 9% οδηγεί σε ανακεφαλαιοποίηση και αύξηση των ιδίων κεφαλαίων τους. Οι τράπεζες πρέπει ή να μειώσουν τη μετοχική συμμετοχή των μετόχων, μέσω της εισαγωγής νέου κεφαλαίου(share dilution) ή να προχωρήσουν σε απομόχλευση με μείωση των πιστώσεων και είναι οφθαλμοφανές τι αποφασίζουν τελικά. Η έλλειψη ρευστότητας στην αγορά είναι η βασική συνέπεια αυτού, όπως επίσης και η επιτακτική ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης τους με 200 και πλέον δις ευρώ.
Η δημιουργία του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης για τον δανεισμό των χωρών της Ευρωζώνης (EFSF) οδηγήθηκε από την ίδια τη Γερμανία σε απαξίωση αφού δεν του επετράπη το τραπεζικό δικαίωμα και έπρεπε να αναζητά κεφάλαια από τη διεθνή αγορά με εγγύηση και των κρατών που είχαν την ανάγκη του εκτός βέβαια της Ελλάδος.
Ξαφνικά όλοι στην Ευρώπη ανακάλυψαν ότι η κρίση είναι συστημική! Η Γερμανία διαπιστώνει ότι δεν υπάρχει ικανοποιητική απάντηση στην κρίση! Μετά από χρονική υστέρηση τριών ετών η Ευρώπη διαπίστωσε το πρόβλημα! Οι Γερμανοί προτείνουν την αντικατάσταση του EFSF με ένα νέο οικονομικό εργαλείο το Ευρωπαϊκό Ταμείο Εξόφλησης (European Redemption Fund). Αυτό αναμένεται να συγκεντρώσει το χρέος όλων των χωρών της Ευρωζώνης που ξεπερνά το 60% του ΑΕΠ τους. Σε αντιστάθμισμα οι υπερχρεωμένες και ελλειμματικές χώρες θα υποστούν οικονομική κηδεμονία και παράλληλα θα υποχρεωθούν να κατοχυρώσουν συνταγματικά τη μείωση του χρέους που υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ τους.
Η πιο απλή και εφικτή λύση για να μπορέσει η Ευρωζώνη να αναπνεύσει από το σφιχτό εναγκαλισμό της ύφεσης είναι να επιτραπεί στην ΕΚΤ να ασκήσει τα καθήκοντα μιας πραγματικής Κεντρικής Τράπεζας και όχι ενός αντιπληθωριστικού κέρβερου. Η Γερμανία και μια σειρά χωρών δορυφόρων της πρέπει να αντιληφθούν ότι η κρίση τρέχει με γρήγορους ρυθμούς και η Ευρώπη αντί να οδηγεί τις εξελίξεις τις ακολουθεί. Αν η άρχουσα Ευρωπαϊκή πολιτική τάξη δεν αλλάξει σύντομα απόψεις, στόχους και σχέδια, τότε θα είναι πολύ αργά για την ίδια την Ευρωζώνη και ίσως για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και για αυτούς που δεν αντιλαμβάνονται που μας οδηγούν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου