Η διέξοδος στο αδιέξοδο…

Η επικοινωνιακή πολιτική της συμπολίτευσης προσπαθεί να πείσει τον Έλληνα Πολίτη ότι η μόνη λύση για έξοδο από την κρίση είναι η εφαρμογή των απαιτήσεων των δανειστών μας. Από την άλλη πλευρά η αντιπολίτευση προτείνει κάποιες διαφορετικές λύσεις, ανάλογα με την πολιτική ιδεολογία της κάθε παράταξης, χωρίς όμως πειθώ, ότι αυτές είναι ρεαλιστικές.

Ο απλός πολίτης συγχυσμένος δε δύναται να αντιληφθεί τι ακριβώς συμβαίνει, ποια είναι τα πραγματικά οικονομικά στοιχεία της χώρας και να αξιολογήσει τις προτεινόμενες λύσεις. Οι πολιτικές δυνάμεις της χώρα σκοπίμως ενημερώνουν απομονώνοντας τα στοιχεία εκείνα τα οποία εξυπηρετούν τα όποια στενά πολιτικά παραταξιακά και προσωπικά συμφέροντα.

Θα πρέπει να αποδεχτούμε ορισμένα γεγονότα τα οποία είναι αναμφισβήτητα. Η Ελλάδα, ως μέλος ένωσης κρατών, έχει αποδεχτεί και μεταφέρει στα όργανα της αρκετά από τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Οι δανειακές συμβάσεις, τις οποίες έχει υπογράψει η χώρα, είναι δεσμευτικές γιατί το κράτος έχει συνέχεια ασχέτως των εναλλαγών στην Κυβέρνηση.

Οι όποιες λύσεις θα πρέπει να αναζητηθούν μέσα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και των δανειακών συμβάσεων με τα κράτη μέλη της ευρωζώνης, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Στη συνέχεια θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε τις δυνατότητες ελιγμών οι οποίες παρέχονται στην Ελληνική Κυβέρνηση, ώστε να διαπραγματευθεί με αξιοπρέπεια το χρέος.

Η Ελλάδα καλείται να πληρώσει μέχρι τα τέλη του 2014 στην ΕΚΤ και τις κεντρικές τράπεζες των κρατών της ΕΕ ομόλογα ύψους 30 δις ευρώ. Ακόμη και αν δεν εξοφληθούν στην τιμή κτήσης τους, η επιμήκυνση στη αποπληρωμή τους θα εξασφάλιζε τα απαραίτητα κεφάλαια για την επαναγορά τους, από τη δευτερογενή αγορά, με όφελος το 25% του ΑΕΠ του 2012.

Τα 48,8 δις ευρώ για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, είναι απαραίτητο να αφαιρεθούν από το ελληνικό χρέος και να μεταφερθούν στον EFSF, με όσο το δυνατό πιο πολυετές πρόγραμμα λήξης. Ο συνδυασμός των δύο θα αφαιρέσει από το ελληνικό χρέος μεταξύ 100 και 130 δις ευρώ, χωρίς οικονομικό και πολιτικό κόστος για οιονδήποτε.

Ενώ η μείωση στα επιτόκια των ελληνικών δανείων θα συναντήσει πολλές αντιδράσεις, η κεφαλαιοποίηση των τόκων των ελληνικών δανείων είναι δυνατή χωρίς αντιρρήσεις. Για τα πρώτα δύο χρόνια, θα απελευθερωθούν κεφάλαια ύψους 22 δις ευρώ, για την επαναγορά ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά, με πιθανή μείωση του χρέους ,ας κατά 40 δις ευρώ.

Η χρήση πολιτικά ουδέτερων λύσεων για τη μείωση του ελληνικού χρέους, θα οδηγούσε σε μείωσή του κατά 140 έως 192 δις ευρώ μέχρι το τέλος του 2014, δηλαδή κατά 72% έως 98% του ΑΕΠ του 2012. Τα σενάρια αυτά θα πρέπει να εκτελεστούν με μυστικότητα ώστε να μην απογειωθούν οι τιμές των ελληνικών ομολόγων και υπάρξουν τάσεις κερδοσκοπίας.

 Δεν υπάρχει κανένα προφανές νομικό, χρηματοοικονομικό, ηθικό ή πολιτικό κώλυμα για την άρνηση υλοποίησης οποιασδήποτε από τις συγκεκριμένες τρεις επιλογές. Αν υπάρξει πολιτική απόφαση, εθνική αλλά και ευρωπαϊκή, προς αυτήν την κατεύθυνση η ελληνική κρίση θα αποκλιμακωθεί άμεσα και θα τελειώσει το συντομότερο δυνατό.