Οικονομία & Εκλογές

Η προκήρυξη των εκλογών του Μαΐου βρίσκει τη χώρα σε μια πρωτοφανή οικονομική συγκυρία. Το ελληνικό δημόσιο βρίσκεται ουσιαστικά σε ‘’πτώχευση’’ και διατηρείται στη ζωή αποκλειστικά από τα χρήματα των δανειστώ ν μας. Η ελληνική διοίκηση δεν κατάφερε στο διετές  χρονικό διάστημα της κρίσης να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του κράτους παρά τις σημαντικές περικοπές μισθών, συντάξεων, κοινωνικών παροχών και δικαιωμάτων. Οι δανειστές επιμένουν στη συνέχιση της δημοσιονομικής λιτότητας, η οποία αναμένεται να επιφέρει και νέα μέτρα περικοπών σε εισοδήματα και παροχές, επιτείνοντας τις συνθήκες κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας.

Οι έλληνες πολίτες καλούνται να μεταβούν στις κάλπες απογοητευμένοι και με το φοβικό σύνδρομο της περεταίρω μείωσης των αποδοχών, των εργασιακών δικαιωμάτων και της αύξησης της φορολογίας. Από τους υποστηρικτές του ‘’μνημονίου’’ κανείς δεν τους παρουσιάζει σχέδιο εξόδου από την ‘’ύφεση’’. Αντιθέτως όλοι αναφέρουν ότι αυτή θα βαθύνει περισσότερο τη φετινή χρονιά και ότι η συρρίκνωση θα συνεχιστεί και την επόμενη. Οι πολέμιοι του ‘’μνημονίου’’ κερδίζουν τις εντυπώσεις, χωρίς όμως κανένας  τους να αναφέρει τις επιπτώσεις στην καθημερινότητά μας, αν η χώρα προχωρήσει σε αυτή την κατεύθυνση. Αυτό είναι βεβαίως φυσικό, γιατί κανείς δεν γνωρίζει τη στάση που τελικά θα λάβουν οι δανειστές μας και το διεθνές οικονομικό περιβάλλον.

Η συνέχιση της λιτότητας θα δημιουργήσει μεγάλη κοινωνική αναταραχή. Η μείωση των εισοδημάτων, των εργασιακών δικαιωμάτων και του κοινωνικού κράτους δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί. Η ανεργία και η έλλειψη προοπτικής για το αύριο αποτελούν το χειρότερο σύμβουλο για τον εκλογέα πολίτη. Αν δεν υπάρξει σαφή διαβεβαίωση από τους δανειστές μας ότι δεν θα επιβληθεί κανένα άλλο μέτρο λιτότητας και ότι η έμφαση θα δοθεί στην ‘’ανάπτυξη’’ τότε η ψήφος διαμαρτυρίας θα κορυφωθεί. Αυτό σημαίνει ότι θα υπάρξουν νέες επενδύσεις, δημόσια έργα, επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων, εκσυγχρονισμός του κράτους, αντιμετώπιση της εισφοροδιαφυγής και φοροδιαφυγής ώστε να μην είναι αναγκαία και νέα μέτρα λιτότητας. Είναι ίσως επίκαιρο κάποιος να ασχοληθεί σοβαρά και με την «ελληνική πρόταση» διεξόδου από την κρίση, από το να προσπαθούμε μάταια να αμβλύνουμε τις προτάσεις των δανειστών μας.

Η κατάργηση της πολιτικής του ‘’μνημονίου’’ θα πρέπει να αναφέρει και τα μέτρα για την άμβλυνση των όποιων επιπτώσεων. Βασικά ζητήματα είναι ο ισοσκελισμός του κρατικού προϋπολογισμού ώστε να μην απαιτείται επιπλέον δανεισμός και η παραμονή μας ή όχι στη ζώνη του ευρώ. Το πρώτο σημαίνει μείωση των δαπανών του κράτους, μεταρρυθμίσεις, εκσυγχρονισμός στη δημόσια διοίκηση και αύξηση των εσόδων με πάταξη επιτέλους της φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής. Το δεύτερο σημαίνει αμφίβολη παραμονή στο ευρώ ή επιστροφή στο εθνικό νόμισμα τη δραχμή. Όλα αυτά, με λεπτομέρειες και ρεαλιστικές προσεγγίσεις για τις συνέπειες,  θα πρέπει να γνωστοποιηθούν στους πολίτες καθώς και το χρονοδιάγραμμα εφαρμογής τους διαφορετικά η οικονομική  κατάσταση μπορεί να γίνει κρίσιμη και ίσως ανεξέλεγκτη.

Οι εκλογές θα πρέπει να γίνουν σε ένα πλαίσιο αισιοδοξίας. Ο έλληνας εκλογέας θα πρέπει να μεταβεί στις κάλπες όχι με το φόβο για το αύριο, αλλά με την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον δικό του και των παιδιών του. Αυτό πρέπει να υποσχεθούν οι πολιτικοί σχηματισμοί γιατί ο πολίτης θα ψηφίσει την προσδοκία και όχι ένα αβέβαιο αύριο.