Η Ευρώπη (Ευρωζώνη) αντιμέτωπη με τον εαυτό της

Οι διαφορές των οικονομιών Βορρά-Νότου στην Ευρώπη, καταδεικνύουν ότι η λειτουργία της νομισματικής ένωσης δεν κατάφερε να δημιουργήσει τη δυναμική, η οποία θα οδηγούσε σε μελλοντικό χρόνο στην εναρμόνιση των εθνικών οικονομιών των κρατών με αποτέλεσμα η ΟΝΕ να αποτελούσε την ιδανική νομισματική ένωση.

Η Ευρωζώνη με μικρότερο χρέος και μικρότερο έλλειμμα ως ποσοστό του ΑΕΠ, από τις ΗΠΑ ή της Μεγάλη Βρετανία έχει καταφέρει να καλύπτει τις δανειακές ανάγκες των κρατών μελών της, δυσκολότερα και αρκετές φορές ακριβότερα. Αποτέλεσμα να απειλείται με δημοσιονομική κατάρρευση και χρεοκοπία αρκετών εκ των κρατών μελών της.

Ο κίνδυνος έχει αφετηρία τις οικονομίες της Νότιας Ευρώπης οι οποίες διαθέτουν σημαντικά αποθέματα επενδυτικών τοποθετήσεων (δημοσίων και ιδιωτικών) για ρευστοποίηση τα οποία αδυνατούν να προωθήσουν με ικανοποιητικές αποτιμήσεις. Σε αντίθεση η άμεση ρευστοποίηση  τους είναι δυνατόν να προκαλέσει ζημίες σε ολόκληρο το οικονομικό τους σύστημα.

Η συνέχεια του συστηματικού κινδύνου αγγίζει και τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης, οι οποίες αν και δεν αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα ενδογενή προβλήματα λειτουργούν κάτω από ένα πέπλο ανασφάλειας και αβεβαιότητας για το οικονομικό τους μέλλον, από τις επιπτώσεις της πτώχευσης ή της διάσωσης των οικονομιών των Νοτίων.

Η απάντηση στην κρίση η οποία ταλανίζει την Ευρώπη απαιτεί επίλυση τριών σημείων. Αυτά είναι η διάσωση, οι μεταρρυθμίσεις και η επίτευξη σταθεροποίησης των οικονομιών των κρατών μελών. Η επίτευξη των ανωτέρω σημείων προϋποθέτει σημαντικές διαθρωτικές αλλαγές στις δομές τόσο της Ευρωπαϊκής Ένωσης,  όσο και της ΟΝΕ.

Οι συνθήκες αυτές απαιτούν η πλεονάζουσα ρευστότητα των χωρών της Βόρειας Ευρώπης να διοχετευθεί με τη μορφή επενδύσεων στις χώρες του Νότου. Επίσης θα πρέπει η Ευρωπαϊκή Ένωση γενικότερα να αποδεχθεί το «κούρεμα» του χρέους για όσα κράτη μέλη αυτό είναι αδύνατο να εξυπηρετηθεί ως ποσοστό του ΑΕΠ τους.

Η καθυστέρηση στη λήψη αποφάσεων λόγω των εσωτερικών προβλημάτων της Γερμανίας (άρχουσα δύναμη της ΟΝΕ) επιτείνει το πρόβλημα. Η εκκρεμότητα αυτή δεν αποφεύγει ουδόλως τα μεγάλα αγκάθια της ευρωπαϊκής κρίσης τις οικονομίες της Ισπανίας και Ιταλίας, οι οποίες είναι δυνατόν να προκαλέσουν  το ουσιαστικό πρόβλημα επιβίωσης της ΟΝΕ.

Τα επόμενα δύο χρόνια θα είναι καθοριστικά για το μέλλον της Ευρώπης (ΕΕ). Η έξοδος από την ύφεση, η νομισματική σταθερότητα, η περεταίρω οικονομική σύγκλιση και η ανάπτυξη θα αποτελέσουν τις βάσεις για τη θέσπιση νέων κανόνων. Η Ευρώπη θα πρέπει να αποβλέπει στην σύγκλιση και την ομοσπονδοποίησή της με βάση όχι τις λειτουργίες των αγορών, αλλά από την μέσα από τις δικές της δυνάμεις ανάταξή της.