Το μετέωρο βήμα των μεταρρυθμίσεων…

Είναι αναμφισβήτητο ότι η Ελλάδα χρήζει εκσυγχρονισμού σε πολλούς τομείς του Δημοσίου αλλά και του Ιδιωτικού Τομέα της Οικονομίας. Το βασικό όμως πρόβλημα της χώρας είναι, το πως αντιμετωπίζονται οι αναγκαίες αυτές μεταρρυθμίσεις από τους διάφορους φορείς της, όπως είναι οι πολιτικές παρατάξεις, οι εκπρόσωποι εργοδοτών, εργαζομένων και παραγωγικών τάξεων, οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης αλλά και οι απλοί πολίτες. Είναι γεγονός ότι όλοι συμφωνούνε, πως η κατάσταση «δεν πάει άλλο» και οφείλουμε να πραγματοποιήσουμε τις αναγκαίες αλλαγές στη δομή και τον προσανατολισμό της χώρας.

Η αντίληψη για το ποιές είναι οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και πως αυτές θα πρέπει να υλοποιηθούν, είναι το βασικό σημείο διαφωνίας μεταξύ των ίδιων των  φορέων, αλλά και των πολιτών. Αυτό προέρχεται από τη διαφορετική βάση εκκίνησης του κάθε ενός από τους εμπλεκόμενους, ατομικά αλλά και συλλογικά. Δυστυχώς ο κάθε ένας, ανάλογα με τη θέση του στην κοινωνία, τοποθετεί ως βάση το ατομικό, το ομαδικό, το τοπικό, το συνδικαλιστικό, το εργοδοτικό, το παραταξιακό και το όποιο άλλο συμφέρον εκτός από το εθνικό ή συλλογικό συμφέρον της χώρας, στο οποίο όλοι, λένε ότι αποβλέπουν στο τέλος.

Η κατάσταση όσο και αν φαίνεται περίπλοκη και ίσως αδιέξοδη, εντούτοις εμπεριέχει και τη λύση. Για να βρεθεί η συνισταμένη μεταξύ όλων αυτών των απόψεων οι οποίες πολλές φορές είναι και εκ διαμέτρου αντίθετες εξυπηρετώντας αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα θα πρέπει να ξεκινήσουμε από μία άλλη  εντελώς διαφορετική βάση. Αντί να προσπαθούμε να συγκεράσουμε τις απόψεις, θα πρέπει να καθορίσουμε το στόχο και μετά να μιλήσουμε για στρατηγικές και τακτικές ενέργειες και μεταρρυθμίσεις, οι οποίες απαιτούνται να γίνουν. Μόνο  με αυτό τον τρόπο η χώρα έχει την ελπίδα, μελλοντικά να αναζωογονηθεί.

Αρκετοί θα ισχυριστούν ότι τα περιθώρια θέσης στόχων είναι περιορισμένα λόγω της ένταξης μας στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και λόγω των μνημονίων τα οποία έχει υπογράψει η χώρα με τους δανειστές μας. Στη «Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα» λέει η ρήση και αυτή είναι πραγματικότητα. Η απόφαση ανήκει αποκλειστικά στους πολίτες οι οποίοι οφείλουν να αποφασίσουν με καθολική ψηφοφορία τι επιλέγουν, αλλά με σαφή γνώση για το τι ακριβώς ψηφίζουν. Άρα θα πρέπει ο λαός να τεθεί εμπρός των ευθυνών του και να αποφασίσει ο ίδιος, τι ακριβώς θέλει και πως το επιθυμεί. 

Αυτό απαιτεί οι ελληνικές πολιτικές παρατάξεις, οι οποίες διεκδικούν τη ψήφο των πολιτών να παρουσιάσουν ένα ρεαλιστικό και εφικτό πρόγραμμα για το πώς αντιλαμβάνονται το μέλλον της χώρας και παραθέτοντας τους στόχους, τις στρατηγικές και τακτικές οι οποίες απαιτούνται για την εφαρμογή του. Το εγχείρημα δεν είναι δύσκολο, όπως ίσως φαίνεται αρχικά, διότι η χώρα διαθέτει ευτυχώς πληθώρα λαμπρών επιστημόνων, οι οποίοι είναι σε θέση να σχεδιάσουν και να προτείνουν πολλά εναλλακτικά προγράμματα, ανάλογα με τις θέσεις της κάθε πολιτικής παράταξης και των φορέων οι οποίοι την ακολουθούν.

Εάν αυτό γίνει πραγματικότητα τότε ο ελληνικός λαός θα έχει την ευθύνη να αποφασίσει και να αποδεχτεί πλήρως τις συνέπειες της όποιας απόφασής του. Αν αυτό δεν υλοποιηθεί η χώρα θα ταλανίζεται από τα διάφορα αιτήματα και τις αντιδράσεις ομάδων πολιτών, οι οποίοι θίγονται από τις μεταρρυθμίσεις και τις συνέπειες τους, χωρίς να γνωρίζουν αν αυτό γίνεται για το συνολικό όφελος ή επειδή εξυπηρετεί τα συμφέροντα μια άλλης πιο ισχυρής ομάδας από τι δική τους. Αν η άποψη αυτή επικρατήσει, γεγονός σύνηθες σε περιόδους οικονομικής κρίσης, θα δημιουργήσει διαρκώς αυξανόμενες τάσεις διαμαρτυρίας.

Η πρωτοβουλία ανήκει αποκλειστικά στην πολιτική και οικονομική ελίτ η οποία κυβερνά τις τύχες αυτού του τόπου. Οι δείκτες ανεργίας, ύφεσης, πτώσης των εισοδημάτων και γενικά της φτωχοποίησης του λαού αποτελούν το πρώτο ηχηρό καμπανάκι. Οι μεταρρυθμίσεις όπως εφαρμόζονται ή μάλλον δεν υλοποιούνται, δεν επιτυχαίνουν τους τεθέντες στόχους, άρα απαιτείται η όποια αναθεώρησή τους. Αντί να αναμένουμε από τους δανειστές να μας τις επιβάλλουν, δεν είναι σαφώς καλύτερο να τις επιλέξουμε και να τις προτείνουμε εμείς οι ίδιοι. Ιδέες και επιστήμονες υπάρχουν, αναμένει να δούμε αν θα υπάρξει θέληση.