Αρκετά…

Η «κρίση»[i] την οποία βιώνουμε έχει επηρεάσει σημαντικά τις ζωές όλων των κατοίκων αυτής της χώρας. Στην αρχή της το δεύτερο ήμισυ του 2010 ίσως λιγότερο, αλλά σήμερα τρία χρόνια μετά οι επιπτώσεις της σχεδόν αγγίζουν όλους τους Έλληνες. Τα αποτελέσματα της όμως, οδηγούν τους πολίτες όπως είναι εμφανές σε αδιέξοδα, σε απόγνωση και δυστυχώς σε αρκετές περιπτώσεις στην αυτοκτονία. Το αξιοσημείωτο αυτής της κρίσης είναι, ότι δεν αγγίζει μόνο εκείνους οι οποίοι δεν είχαν σταθερό εισόδημα, αλλά συγχρόνως δημιουργεί και νέους πτωχούς συνανθρώπους μας κυρίως εκ της μεσαίας αστικής τάξης, οι οποίοι μέχρι πρότινος χαρακτηρίζονταν από όλους γενικότερα ως «νοικοκυραίοι[ii]».

Η Ελλάδα ως χώρα έκανε σημαντικά λάθη στη διαχείριση των δημοσίων οικονομικών της και σε αυτό εκτός από τους πολιτικούς, οι οποίοι φέρουν τη μεγαλύτερη ευθύνη έχουμε μερίδιο και όλοι εμείς οι απλοί πολίτες με τις επιλογές μας. Είναι δε παγκοσμίως γνωστό ότι στη Βουλή γενικά καθρεπτίζεται το κάθε  Έθνος. Η διαχείριση της εξόδου της χώρας από την κρίση, όπως είναι πλέον εμφανές εκ του μέχρι σήμερα αποτελέσματος, την έχει επιτείνει με τη συνεχιζόμενη ύφεση, χρονικά αλλά και οικονομικά. Μάλλον είμαστε η μοναδική χώρα μέλος του ΟΟΣΑ,[iii] η οποία εν καιρώ ειρήνης έχει υποστεί τόσο σημαντική αλλά και βίαιη μείωση του βιοτικού και κοινωνικού επιπέδου των κατοίκων της.

Η χώρα οδηγήθηκε να δανειστεί για να ικανοποιήσει τις υποχρεώσεις της, κυρίως τις διεθνείς αλλά και τις εσωτερικές της, από το ΔΝΤ,[iv] τα κράτη μέλη της ΟΝΕ[v] και την ΕΚΤ[vi]. Οι δανειακές συμφωνίες οι οποίες υπογράφηκαν, διέπονται από το Αγγλοσαξονικό Δίκαιο, το οποίο δίνει σημαντικά πλεονεκτήματα στους πιστωτές μας. Οι συμφωνίες προέβλεπαν τη σημαντική μείωση του κόστους και την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, σημαντικό περιορισμό του Δημόσιου Τομέα της οικονομίας και σειρά από μεταρρυθμίσεις στην Αγορά ώστε αυτή να αποκτήσει πλήρη ελευθερία. Όπως ήταν φυσικό παρουσιάστηκαν σημαντικές αντιστάσεις από οργανωμένα συμφέροντα και από ομάδες ατόμων οι οποίοι εθίγονταν.

Η εσωτερική υποτίμηση και η υψηλή φορολόγηση οδήγησαν στο φαύλο κύκλο της ύφεσης. Οι πιστωτές λατρεύουν τα αριθμητικά δεδομένα και τις στατιστικές αδιαφορώντας για τον ανθρώπινο παράγοντα. Οι Έλληνες πολιτικοί πιεζόμενοι και εκείνοι από τα εγχώρια συμφέροντα και συντεχνιακές ομάδες, δεν προχωρούν στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, στο Δημόσιο αλλά και στον Ιδιωτικό Τομέα, με αποτέλεσμα το κόστος των απαιτήσεων για τη λειτουργία του Κράτους να το επωμίζεται ανισομερώς το σύνολο των πολιτών, ασχέτως αν το Ελληνικό Σύνταγμα (άρθρο 4, παράγραφος 5) αναφέρει ρητά «οι έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους».

Η κατάσταση του ανθρώπινου δυναμικού σήμερα στην Ελλάδα  περιγράφεται ως εξής: πληθυσμός: 10.815.197 άτομα, οικονομικά ενεργός: 3.360.334 άτομα (31,07%) , άνεργοι: 1.365.406 άτομα (27,3%) και συνταξιούχοι: 2.707.727 άτομα (25,03%)[vii]. Οι αριθμοί είναι ενδεικτικοί και αποδεικνύουν εμφανέστατα, το φαύλο κύκλο εντός του οποίου η χώρα στραγγαλίζεται και οδηγείται σε έναν αργό και επίπονο οικονομικό θάνατο. Τα δημοσιοοικονομικά μεγέθη τα οποία απαιτούν οι δανειστές μας έχουν επιτευχθεί με δραματική συνεισφορά του μεγαλύτερου μέρους των Ελλήνων Πολιτών και οι πολιτικοί μας οφείλουν να αντιληφθούν ότι τα όρια αντοχής της κοινωνίας έχουν προ πολλού ξεπεραστεί.

Αρκετά υπέστη αυτός ο λαός επί μια ολόκληρη τριετία. Μειώθηκαν μισθοί και συντάξεις, απωλέσθηκαν ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα, απαξιώθηκε κινητή και ακίνητη περιουσία και υπέστη βίαιη και υπέρογκη φορολόγηση των εισοδημάτων αλλά και των λοιπών περιουσιακών στοιχείων. Και δυστυχώς όλα αυτά δεν κατάφεραν να ικανοποιήσουν την κάλυψη των δαπανών του δημόσιου τομέα, οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις προκαλούν με το ύψος και τη χρήση τους. Η σθεναρά αντίσταση των διαφόρων ομάδων συμφερόντων στην κατάργηση μη αναγκαίων οργανισμών και υπηρεσιών του δημοσίου οδηγεί στη λήψη οριζοντίων μέτρων, τα οποία θίγουν το σύνολο των ελλήνων πολιτών.

Αρκετά έχουν ειπωθεί από πολλούς για την εισφοροδιαφυγή και την φοροδιαφυγή. Επιτέλους ας επιλεγεί και εφαρμοστεί ένα σύστημα ελέγχουν των εισφορών και των φόρων το οποίο να είναι αντικειμενικό και δίκαιο και να σταματήσουν οι συνεχείς αλλαγές στο φορολογικό  και στους εισπρακτικούς μηχανισμούς. Η τεχνολογία το επιτρέπει, οι πιστωτές μας το επιζητούν, τα απαραίτητα κονδύλια υπάρχουν, όπως και το ανθρώπινο δυναμικό, αλλά δυστυχώς τίποτε ουσιαστικό δεν πραγματοποιείται. Οι λύσεις της υπερφορολόγησης οι οποίες έχουν επιλεχθεί έχουν τα αντίθετα αποτελέσματα, είναι άδικες επί το πλείστον και οδηγούν  τους πολίτες σε αντιδραστικές πράξεις εισφοροδιαφυγής και φοροδιαφυγής.

Αρκετά έχουν γίνει αλλά ποτέ δεν επαρκούν. Οι δανειστές πιέζουν για επιπρόσθετα δημόσια έσοδα, ώστε να μη χρειαστεί να μας δώσουν επιπρόσθετα δάνεια, το χρέος ως προς το διαρκές συρρικνούμενο ΑΕΠ[viii] της χώρας κατ’ ομολογία και των ίδιων είναι μη εξυπηρετήσιμο. Η επικρατούσα πολιτική και εμπόλεμη κατάσταση στις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου γενικότερα δημιουργεί συνεχή κύματα παρανόμων προσφύγων- μεταναστών τα οποία καταλήγουν στη χώρα μας ενώ επιτρέπετε μόνο να επαναπατριστούν ή να τους δοθεί άσυλο λόγω της συμφωνίας Σένγκεν.[ix] Ο δε τραπεζικός τομέας αδυνατεί να διαδραματίσει το ρόλο του στην αναθέρμανση της οικονομίας.

Αρκετά όμως ως λαός έχουμε αποδεχθεί τον περιορισμό της δημοκρατίας. Η χώρα έχει απολέσει την εθνική της κυριαρχία σε χείριστο βαθμό με αποτέλεσμα οι τεχνοκράτες εκπρόσωποί των δανειστών μας (τρόικα) να πρέπει να εγκρίνουν «σχεδόν τα πάντα», ώστε να υλοποιείται η ομαλή χρηματοδότηση της χώρας. Συγχρόνως ομάδες συμβούλων με αμοιβές διεθνούς επιπέδου μας «συμβουλεύουν» για πως η χώρα θα προχωρήσει στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Το βασικό διαχρονικό μας πρόβλημα είναι, ότι αφού τις γνωρίζαμε και τις είχαμε επισημάνει δεν αναλάμβανε η πολιτική ελίτ να τις προχωρήσει σκεφτόμενη σαφώς το πολιτικό κόστος, ενώ τώρα την ευθύνη την μετακυλύει  στην Τρόικα.

Αρκετά έχουμε ως λαός ανεχθεί τα τελευταία χρόνια. Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα αλλά πάντα προσφέρει λύσεις. Ο εξοστρακισμός[x] δεν υφίσταται σήμερα ως πολιτική πράξη αλλά δύναται να χρησιμοποιηθεί, μέσω της ψήφου, για την απομάκρυνση από την πολιτική σκηνή όλων εκείνων των πολιτικών οι οποίοι έβλαψαν την Ελληνική Δημοκρατία. Ο λαός έχει ωριμάσει από την κρίση και μπορεί να κρίνει σωστά και δίκαια. Αλλά και οι δανειστές οφείλουν να αντιληφθούν ότι υπάρχει όριο στην κοινωνική και εθνική μείωση ενός λαού. Δεν επιτρέπετε εντός της ΕΕ να υφίστανται στρατηγικοί σχεδιασμοί λεηλασίας του εθνικού πλούτου ενός κράτους μέλους με την υποθήκευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών του.

Αρκετά όμως με τις υπερβολές και φλυαρίες των πολιτικών μας. Ο Ελληνικός λαός οφείλει στον εαυτό του, στην ιστορία του, στον πολιτισμό του, αλλά και στο μέλλον των παιδιών του να αναλάβει τις ευθύνες του άμεσα και εντός των ορίων της δημοκρατίας. Η λύση δεν θα δοθεί από την υπάρχουσα πολιτική ελίτ, η οποία αν την κατείχε θα την υποδείκνυε, αλλά και θα την εφάρμοζε. Η αναγέννηση της χώρας, όταν θα έλθει, θα προέλθει από υγιείς και νέες πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες θα έχουν ως στόχο την ευημερία της καθώς και των πολιτών της. Οι υφιστάμενες πολιτικές δυνάμεις έχουν ολοκληρώσει τον πολιτικό κύκλο ζωής τους και όσο συντομότερα το αντιληφθούν, τόσο γρηγορότερα θα προκύψει η λύση.

Αρκετά παραμείναμε σιωπηλοί και απαθείς, αρκετά ανεχθήκαμε το βιοτικό και  κοινωνικό μας υποβιβασμό, αρκετά αναβάλαμε τις αντιδράσεις μας. Έφτασε η χρονική στιγμή να μετατραπούμε όλοι σε ενεργούς πολίτες σε τοπικό, σε περιφερειακό και σε εθνικό επίπεδο. Είναι η στιγμή που αυτή η γενιά οφείλει να μιμηθεί  τους Αθηναίους έναντι των Περσών, τους Ραγιάδες έναντι των Τούρκων, τους πατεράδες / παππούδες της έναντι των Ιταλών.  Αυτό απαιτεί πλέον η δημοκρατία μας, η ιστορία μας αλλά και η παρακαταθήκη μας στο μέλλον των παιδιών μας. Ας ενώσουμε την ενέργειά μας με άλλους συμπολίτες μας και ας βροντοφωνάξουμε επιτέλους τα θέλω των ελπίδων μας, γιατί  «φωνή λαού, φωνή θεού»[xi].

ΒΟΡΕΙΟΣ

---

[i] Ελληνική Οικονομική Κρίση: Στα μέσα του 2010, και μετά τη διαπίστωση ότι υο δημοσιονομικό έλλειμμα της Ελλάδας έκλεισε για το 2009 σε επίπεδα πολύ πάνω από αυτά της βιωσιμότητάς του, η ελληνική κυβέρνηση αδυνατούσε να δανειστεί με λογικά επιτόκια από τις αγορές χρήματος για τη χρηματοδότηση του τρέχοντος δημοσιονομικού ελλείμματος και την αναχρηματοδότηση του χρέους. Αποτέλεσμα αυτών θα ήταν ο άμεσος κίνδυνος χρεοκοπίας και στάσης πληρωμών του Ελληνικού Δημοσίου και έτσι επιλέχθηκε από την πολιτική ηγεσία η λύση δανεισμού από την ΕΕ και το ΔΝΤ.

[ii]  Νοικοκύρης: περιγράφει την προκοπή ενός ανθρώπου, την αξιοσύνη του, τον κόπο και τα αγαθά τα οποία κέρδισε και διατήρησε από την εργασία του.

[iii] ΟΟΣΑ: Ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης,  είναι διεθνής οργανισμός εκείνων των αναπτυγμένων χωρών (33 χώρες μέλη)  που υποστηρίζουν τις αρχές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς.

[iv] ΔΝΤ: Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, είναι διεθνής οργανισμός ο οποίος επιβλέπει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα παρακολουθώντας τις συναλλαγματικές ισοτιμίες αλλά και τα ισοζύγια πληρωμών,  προσφέροντας οικονομική και τεχνική βοήθεια όταν του ζητηθεί.

[v] ΟΝΕ: Η Οικονομική και Νομισματική Ένωση, από τα 28 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) σήμερα, τα 17 έχουν υιοθετήσει το ευρώ, δηλαδή συμμετέχουν πλήρως στο Τρίτο Στάδιο της ΟΝΕ .

[vi] ΕΚΤ: Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, είναι η κεντρική τράπεζα για το ενιαίο νόμισμα της Ευρώπης, το ευρώ. Το βασικό καθήκον της ΕΚΤ είναι να διατηρεί την αγοραστική δύναμη του ευρώ, συνεπώς, τη σταθερότητα των τιμών στη ζώνη του ευρώ (δηλαδή στην ΟΝΕ).

[vii] ΕΣΑ: Ελληνική Στατιστική Αρχή, Δελτίο Τύπου, Αύγουστος 2013.

[viii] ΑΕΠ: Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν, είναι το σύνολο όλων των προϊόντων και αγαθών τα οποία παράγει η οικονομία μιας χώρας σε διάστημα ενός έτους, εκφρασμένο σε χρηματικές μονάδες.

[ix] ΣΕΝΓΚΕΝ:Η Συμφωνία ή η Συνθήκη Σένγκεν ισχύει με την εφαρμογή της συνθήκης του Άμστερνταμ το Μάιο του 1999 και καταργεί τους ελέγχους στα εσωτερικά σύνορα, χερσαία (συμπεριλαμβάνονται και τα αεροδρόμια) και θαλάσσια μεταξύ των χωρών της ΕΕ για υπηκόους της αλλά και τρίτους οι οποίοι όμως εισήλθαν νόμιμα (από τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, όπως αυτά της Ελλάδας).

[x] ΕΞΟΣΤΡΑΚΙΣΜΟΣ: Είναι πολιτικό μέτρο (απομάκρυνσης για 10 χρόνια) το οποίο ελάμβανε η πολιτεία, στην αρχαία Ελλάδα και κυρίως στην Αθήνα, ενάντια σ' εκείνους τους διάσημους άντρες (κυρίως δημόσιους) που θεωρούνταν, για κάποιο λόγο, επικίνδυνοι για το δημοκρατικό πολίτευμα.

[xi] Ρητό: μετάφραση σε Φωνή λαού, φωνή Θεού, του Vox populi, vox dei (λατινικά).