ΑΝΑΠΤΥΞΗ, αλλά πως;

Η λέξη «ανάπτυξη» αποτελεί μια από τις βασικές αναφορές σε κάθε πρόγραμμα των ελληνικών πολιτικών παρατάξεων με στόχο την επάνοδο της χώρας σε ομαλή οικονομική και κοινωνική ζωή. Αν μελετήσει κάποιος σε βάθος τα προγράμματα αυτά, όπως έχουν αναρτηθεί και στο διαδίκτυο, θα διαπιστώσει ότι καλύπτουν όλες σχεδόν τις πτυχές της οικονομικής ζωής της χώρας. Αλλά αν εξετάσουμε το όλο θέμα με όσο το δυνατόν ρεαλιστική προσέγγιση θα διαπιστώσουμε, ότι η ανάπτυξη δεν είναι στην πράξη και τόσο εύκολη υπόθεση διότι απαιτεί την επίτευξη βασικών προϋποθέσεων για να υλοποιηθεί.

Το ευρωπαϊκό πακέτο διάσωσης των 130 δις ευρώ, το οποίο είχε σκοπό να βοηθήσει την Ελλάδα να ανακάμψει κερδίζοντας τον απαραίτητο χρόνο για να τακτοποιήσει τα δημοσιονομικά της, ουσιαστικά εξυπηρετεί κυρίως τόκους του εξωτερικού χρέους της χώρας. Από την άλλη πλευρά ο χρόνος αυτός δυστυχώς πέρασε ανεκμετάλλευτος γιατί η πολιτική ελίτ της χώρας δεν τόλμησε ως όφειλε, να προχωρήσει σε δομικές αλλαγές στο δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Αποτέλεσμα είναι το ελληνικό κράτος να έχει προχωρήσει σε «μερική» εσωτερική στάση πληρωμών κυρίως σε καταβολές οφειλών του Δημοσίου, σε επιστροφές ΦΠΑ, φόρων και σε άλλες κοινωνικές παροχές του προς τους πολίτες, όπως στον πολύπαθο κλάδο της υγείας. 

Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι πολύ μεγάλο σε σχέση με το ΑΕΠ της χώρας και με τους τόκους συνεχώς αυξάνει, ενώ μια απλή επιμήκυνσή του χρόνου αποπληρωμής του δεν αποτελεί λύση στο πρόβλημα λόγω της συνεχιζόμενης ύφεσης. Είναι γεγονός ότι η ελληνική κρατική μηχανή είναι τόσο αποδιαρθρωμένη, ώστε αδυνατεί να στηρίξει την απλή συλλογή των βεβαιωμένων φόρων, πολύ δε περισσότερο αναπτυξιακές πολιτικές. Η χώρα για να προχωρήσει σε ρυθμούς ανάπτυξης χρειάζεται να αλλάξει πλήρως το παραγωγικό και συναλλακτικό της μοντέλο, ουσιαστικά δηλαδή να ανοικοδομηθεί από την αρχή. Η υλοποίησή των αλλαγών αυτών απαιτεί ριζικές μεταρρυθμίσεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, αλλαγή νοοτροπίας και την εκπόνηση και εφαρμογή πλήρους ορθολογικού, σύγχρονου, μακροπρόθεσμου αλλά και σαφώς ρεαλιστικού αναπτυξιακού σχεδίου για τη χώρα.

Η χρηματοδότηση ενός τέτοιου μεγαλεπήβολου σχεδίου ανάπτυξης της χώρας, η οποία βρίσκεται στην πέμπτη χρονιά ύφεσης, απαιτεί «κεφάλαια» τα οποία το ελληνικό κράτος δεν διαθέτει σήμερα. Με τη δεδομένη αδυναμία της Ελλάδας να δανειστεί από τις αγορές, τη μόνη πιθανή λύση για την εξεύρεσή τους  αποτελεί η Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι εταίροι μας θα χρειαστεί να μας στηρίξουν, για μια ακόμη φορά, αλλά με εντελώς διαφορετικό τρόπο.  Η νέα χρηματοδότησή τους οφείλει να συμπεριλάβει εκτός από το χρέος, το οποίο εξυπηρετεί αποκλειστικά τους ίδιους και την ανάπτυξη της χώρας γεγονός που ωφελεί πρωτίστως τη χώρα και τους πολίτες της, αλλά και δευτερευόντως τους δανειστές μας. Θα πρέπει να πάψουν να βλέπουν του έλληνες ως επαίτες ή ακόμη και ως χρηματοδοτικούς «πελάτες» με αδυναμία ουσιαστικής διαπραγμάτευσης των όρων δανεισμού τους, αλλά να τους αντιμετωπίσουν ως ισότιμους εταίρους, οι οποίοι έχουν να επιλύσουν πολλά και σοβαρά εσωτερικά προβλήματα ίσως και με τη δική τους ευρωπαϊκή τεχνογνωσία.

Η ανάπτυξη είναι λέξη με πολλές αναγνώσεις αλλά και οπτικές γωνίες. Στα χείλη των ελλήνων πολιτικών προφέρεται ίσως με ευκολία, αλλά η εφαρμογή της απαιτεί ολοκληρωμένο και εφαρμόσιμο σχέδιο το οποίο θα πρέπει να αποδεχτεί αρχικά ο ελληνικός λαός αλλά και οι δανειστές του. Όλοι οι πολιτικοί Έλληνες και Ευρωπαίοι, οφείλουν να αντιληφθούν ότι η ‘’ύφεση’’ των δημοσιονομικών μέτρων της μονομερούς λιτότητας χωρίς ανάπτυξη, οδηγεί στην κοινωνική και οικονομική εξαθλίωση ενός ολόκληρου λαού – εταίρου και  εφόσον δεν αντιμετωπιστεί άμεσα και αποτελεσματικά, θα αποτελέσει το αρχικό σημείο κατάρρευσης όλου του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

Οι πολιτικές παρατάξεις οφείλουν να είναι πολύ προσεκτικές στο θέμα των μορφών ανάπτυξης τις οποίες προτείνουν. Θα πρέπει το όποιο «σχέδιο ανάπτυξης» να είναι άμεσα εφαρμόσιμο μετά τον σχηματισμό της Κυβέρνησης. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είναι πλήρες, κοστολογημένο και συμπεφωνημένο για να κριθεί αφενός από τον ελληνικό λαό κατά την προσεχή εκλογική διαδικασία, αλλά και από τους εταίρους μας οι οποίοι και θα εξετάσουν τους τρόπους χρηματοδότησής του. Αν επίσης κάποιοι πιστεύουν ότι θα βρεθούν «κεφάλαια» από τρίτες χώρες ή την αγορά, θα πρέπει να έχουν υπόψη τους την αναμενόμενη λογική του υψηλού οικονομικού ή πολιτικού οφέλους με την οποία λαμβάνονται αυτές οι αποφάσεις ιδιαίτερα, όταν η δανειζόμενη χώρα βρίσκεται μπροστά σε αδιέξοδα.

Η «ανάπτυξη» της Ελλάδας και η έξοδος από την ύφεση και την κρίση, οφείλει και πρέπει να αποτελέσει το όραμα των πολιτών της για ένα καλύτερο αύριο ιδιαίτερα των γενεών οι οποίες ακολουθούν. Παράλληλα η ανάπτυξη αυτή είναι δυνατόν να γίνει η αφετηρία για μια νέα Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία θα ενώσει τους λαούς – μέλη της ισότιμα και αλληλέγγυα δίδοντας τους προοπτική και ελπίδα για το αύριο, μέσα σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον στο οποίο σήμερα δυστυχώς κυριαρχεί η απληστία και η ασυδοσία των Αγορών.