Η Ελληνική Ανταγωνιστικότητα. Μύθοι και αλήθειες…

Η Ανταγωνιστικότητα είναι μια λέξη πολύφερνη στα χείλη όλων των πολιτικών, των οικονομολόγων, των πανεπιστημιακών, των στελεχών επιχειρήσεων και οργανισμών, των εμπειρογνωμόνων, των δανειστών, επιχειρηματιών ακόμη και απλών πολιτών. Στην πραγματικότητα όμως είναι εμφανές ότι ο κάθε ένας την ορίζει από τη δική του οπτική γωνία.

Οι δανειστές μας εξαντλούν κυρίως την ανταγωνιστικότητα στη μείωση του κόστους της εργασίας αγνοώντας τους άλλους συντελεστές της παραγωγής. Η άποψη αυτή είχε ως αποτέλεσμα, μαζί με την υψηλή φορολόγηση, να δημιουργήσει τον φαύλο κύκλο της ύφεσης με αρνητικά αποτελέσματα τόσο για την Ελλάδα όσο και για τους κατοίκους της.

Οι επιχειρηματίες έχουν δύο απόψεις. Οι έμποροι κυρίως αντιλαμβάνονται ότι η περεταίρω μείωση μισθών αντί να ωφελεί έχει αντίκτυπο στην κατανάλωση και τελικά στον κύκλο εργασιών των επιχειρήσεών τους και την απεύχονται με κάθε τρόπο. Η άλλη κατηγορία την οποία απαρτίζουν βασικά οι επιχειρηματίες του τουρισμού,  στηρίζουν την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεών τους στη μείωση των μισθών και των φόρων με την κοινή πεποίθηση ότι έτσι θα γίνουν ανταγωνιστικοί στο διεθνές περιβάλλον.

Οι οικονομολόγοι συνήθως έχουν αντιληφθεί τον κύκλο της ύφεσης και θεωρούν  ότι οι επενδύσεις σε επιλεγμένους παραγωγικούς τομείς, θα αυξήσουν την εξωστρέφεια και την ανταγωνιστικότητα της χώρας. Αρκετοί επικεντρώνονται στις δημόσιες επενδύσεις και στα μεγάλα έργα τα οποία θεωρούν ως τα μόνα τα οποία στην παρούσα χρονική στιγμή θα οδηγήσουν σε ανατροπή του αρνητικού κλίματος.

Οι Πανεπιστημιακοί ως ακαδημαϊκοί,  παρουσιάζουν μια πανσπερμία απόψεων και θεωριών. Άλλοι ομιλούν για την ανταγωνιστικότητα με βάση τα ενδογενή προβλήματα της χώρας, άλλοι στηρίζουν την άποψή τους στην έλλειψη ρευστότητας, άλλοι στο λαθεμένο μείγμα της οικονομικής πολιτικής και του Μνημονίου και όλοι ομιλούν για το κακό επενδυτικό κλίμα.

Τα στελέχη των επιχειρήσεων και οι εμπειρογνώμονες αναφέρουν ότι οι ανταγωνιστικότητα απαιτεί εξωστρέφεια, σχεδιασμό πολιτικής ανάπτυξης , προσέλκυση άμεσων επενδύσεων και αλλαγή   του αρνητικού κλίματος με στροφή σε νέες αναπτυξιακές και καινοτόμες δραστηριότητες.

Οι Έλληνες Πολιτικοί μάλλον τα έχουν χαμένα. Αυτό εξηγεί και το γεγονός ότι η χώρα έφτασε στο χείλος της καταστροφής πριν αντιληφθούν το μη σωστό μείγμα της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Προσπαθούν με παλιές συνταγές να γιατρέψουν νέες ασθένειες οι οποίες απαιτούν διαφορετική θεραπεία. Το αποτέλεσμα της ανυπαρξίας τους είναι η πλήρης αποδοχή ενός σχεδίου των δανειστών μας (Μνημόνιο) και η υπερφορολόγηση των πολιτών με δυσμενή αποτελέσματα στην ύφεση και την ανεργία, τα οποία αποτελούν βραδυφλεγείς βόμβες για τη χώρα..

Η ανταγωνιστικότητα μιας χώρας δεν στηρίζεται στα φθηνά εργατικά χέρια. Στηρίζεται στην καινοτομία, στην εξωστρέφεια, στην ποιότητα, στη σοβαρότητα και κυρίως στην αξιοπιστία. Δυστυχώς η αξιοπιστία της χώρας έχει κατακρημνισθεί και απαιτεί προσπάθεια, χρόνο και επιμονή για να επανέλθει στα πρότερα επίπεδα. Μέχρι να φθάσει η αξιοπιστία μας σε αυτά τα επίπεδα θα κριθεί από τις πράξεις και τις ενέργειες της ελληνικής πολιτικής ελίτ, τη δυνατότητα δηλαδή των πολιτικών μας να εμπνεύσουν τους Έλληνες πολίτες και να δημιουργήσουν ξανά το όραμα και να επαναφέρουν την ελπίδα.