Αναζητώντας τη Δημοκρατία…

Η Ελλάδα είναι η χώρα που γέννησε το δημοκρατικό πολίτευμα και παράλληλα η χώρα η οποία το τροποποίησε σε αρκετές από τις τωρινές μορφές του. Σήμερα το πολίτευμα της χώρας είναι με βάση το ισχύον Σύνταγμα «Προεδρευόμενη Δημοκρατία», αλλά στην πραγματικότητα το σύστημα διακυβέρνησης της χώρας είναι αμιγώς Πρωθυπουργικό και μάλιστα βαθιά προσωποκεντρικό. Το ζήτημα βέβαια σήμερα δεν είναι να αναλωθούμε στο πως φτάσαμε ως εδώ, αλλά να εξετάσουμε τι μπορεί να ανασκευαστεί στο μέλλον.

Η χώρα έχει δημιουργήσει ένα σύστημα εκλογικής διαδικασίας  γενικότερα από τα Σχολεία, τα Πανεπιστήμια, τους χώρους εργασίας, τις ενώσεις και τους φορείς, τα πολιτικά κόμματα, την τοπική αυτοδιοίκηση και με κορύφωμα τη Βουλή των Ελλήνων. Η γενική παρατήρηση μας ξεκινά από το ποσοστό αποχής στην εκλογική διαδικασία, το οποίο σε αρκετές περιπτώσεις αλλοιώνει το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα. Βεβαίως είναι δικαίωμα του κάθε πολίτη να προσέλθει ή όχι στην όποια εκλογική διαδικασία, αλλά εκείνο που ίσως δεν προβληματίζει σήμερα  εκτός από το ποσοστό της αποχής είναι το γιατί συμβαίνει αυτό.

Η αδιαφορία των μαθητών, φοιτητών, εργαζομένων, φορέων και πολιτών να προσέλθουν στην εκλογική διαδικασία είναι ίσως η αίσθηση την οποία αποκομίζουν από την εφαρμογή της δημοκρατίας στην πράξη. Η έντονη κομματικοποίηση ακόμη δυστυχώς και των εκλογών στα μαθητικά συμβούλια επιτείνει το γεγονός. Οι ψηφοφόροι μαθαίνουν να εκλέγουν όχι τους αρίστους, αλλά εκλογικές παρατάξεις και αυτό τελικά τους απογοητεύει γιατί δεν συμβαδίζει με τις προσδοκίες τους. Θυμίζω τη λυσσαλέα αντίδραση πολιτικών κομμάτων για τη δημιουργία ενιαίου ψηφοδελτίου στις μαθητικές εκλογές.

Οι πρόγονοί μας ευτυχώς μας έχουν κληροδοτήσει με χιλιάδες σοφά γνωμικά. Ένα από αυτά αναφέρει ότι «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι» και αυτό σημαίνει ότι για να αναστρέψουμε το αρνητικό κλίμα θα πρέπει να ξεκινήσουμε από τον Πρώτο Άρχοντα της χώρας. Η έμμεση εκλογή του θα πρέπει να γίνει άμεση από όλους τους πολίτες με σχετική αύξηση των αρμοδιοτήτων του ώστε να δύναται να επέμβει, όταν κατά την κρίση του τα γεγονότα και οι καταστάσεις έρχονται σε αντίθεση με το ονομαζόμενο «λαϊκό αίσθημα» ή και το «εθνικό συμφέρον».

Στη συνέχεια η Βουλή και τα πολιτικά κόμματα οφείλουν να εκδημοκρατιστούν περαιτέρω. Αυτό σημαίνει την πλήρη ανεξαρτητοποίηση του Βουλευτή ως προς την παροχή της ψήφου του στις ψηφοφορίες της Βουλής. Για τα πολιτικά κόμματα όμως σημαίνει τη μετάβαση στις αποφάσεις των πολλών από τη σημερινή κυριαρχία του αρχηγού. Ευτυχώς τα εκλεγμένα δημοκρατικά όργανα υπάρχουν σε κάθε πολιτική παράταξη απλώς η εξουσία τους είναι περιορισμένη, όπως και οι δυνατότητες αντίδρασης στις αποφάσεις του εκάστοτε Αρχηγού  και των περί αυτού. Είναι απορίας άξιον γιατί η κοινοβουλευτική ομάδα δεν αποφασίζει για την εν γένει στάση της πολιτικής παράταξης ή το γεγονός ότι κομματική πειθαρχία σημαίνει υπακοή στις αποφάσεις του αρχηγού.

Στην τοπική αυτοδιοίκηση, τις συνδικαλιστικές, φοιτητικές και μαθητικές εκλογές όλοι οι υποψήφιοι έχουν ως στόχο το «κοινό συμφέρον». Ποιος αλήθεια εξυπηρετείται από το ότι δημιουργούνται διαφορετικές παρατάξεις και δεν υπάρχει ένα κοινό ψηφοδέλτιο, όπου ο ψηφοφόρος να επιλέγει τους άριστους, κατά περίπτωση και κατά τη γνώμη του. Εκτός από τα πολιτικά κόμματα γιατί θα χάσουν την επιρροή τους στην «κομματική πελατεία» και εκείνους, τους επαγγελματίες κομματικούς κυρίως, αντιπροσώπους κάθε χώρου, οι οποίοι δεν επιθυμούν οι άξιοι και οι έχοντες το θάρρος της γνώμης, να αποκτήσουν νομή στην εξουσία γιατί έτσι θα απολέσουν τα δικά τους προσωπικά οφέλη και δύναμη.

Η νέα Βουλή μπορεί και πρέπει να νομοθετήσει προς αυτή την κατεύθυνση και ίσως η επόμενη να προσαρμόσει και το Σύνταγμα της χώρας προς μια περισσότερο δημοκρατική αντίληψη, με βάση και την εποχή στην οποία ζούμε και επιζητούμε τη βελτίωση προς το καλύτερο. Το άμεσο μέλλον θα μας δείξει, αν οι εκπρόσωποι του λαού στα διάφορα επίπεδα της κοινωνίας μας επιθυμούν ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών ή διατήρηση των όποιων δικαιωμάτων τους. Αλλά η Βουλή των Ελλήνων είναι εκείνη η οποία, ως το ανώτατο νομοθετικό σώμα της χώρας οφείλει να δώσει το εναρκτήριο λάκτισμα και τη προοπτική για ένα ποιο δημοκρατικό και αντιπροσωπευτικό αύριο.

Αν το στοίχημα αυτό δεν κερδηθεί σήμερα, τότε ο Ελληνικός λαός θα εξακολουθεί να αναζητεί την ταυτότητα της αυξημένης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και στο αύριο. Είναι δε πιθανόν να εξακολουθήσει να αναδεικνύει την απογοήτευσή του στρεβλά και υπέρ αυτών τα οποία καταγγέλλει ή θέλει να αποφύγει, με την άρνηση άσκησης του ύψιστου δικαιώματός του της «ψήφου για τα κοινά». Δυστυχώς όμως την αδυναμία αυτή του δημοκρατικού μας συστήματος εκμεταλλεύονται όλοι αυτοί οι οποίοι εξυπηρετούνται από τη σημερινή κατάσταση. Είναι η ευκαιρία σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς για τη χώρα,  οι εκπρόσωποί μας στο κοινοβούλιο να δείξουν μια αχτίδα ελπίδας, αυτόβουλα και χωρίς την επέμβαση τρίτων, προσφέροντας στο δοκιμασμένο ελληνικό λαό μια περισσότερο αντιπροσωπευτική δημοκρατία.