Το επικοινωνιακό θέατρο του παραλόγου

Η ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια δοκιμάζεται από την πραγματική αλλά και την επικοινωνιακή κρίση την οποία δημιουργούν εντέχνως διάφορα κέντρα και αναπαράγουν αφειδώς όλα τα διάφορα μέσα επικοινωνίας ακούσια και εκούσια. Αρχικά δημιουργήθηκε ο φόβος για την πτώχευση- καταστροφή της χώρας με στόχο να οδηγηθούμε στο ΔΝΤ και τους Ευρωπαίους Εταίρους για οικονομική βοήθεια. Σαφώς υπήρχε αυτή η ανάγκη λόγω της οικονομικής κατάστασης στην οποία έφεραν το Ελληνικό Κράτος οι εφαρμοζόμενες διαχρονικά πολιτικές, αλλά και ένα σπάταλο και γραφειοκρατικό δημόσιο. Το ερώτημα όμως το οποίο πλανάται, στη σκέψη των πολιτών, είναι αν αυτή ήταν η έσχατη λύση στο πρόβλημα ή υπήρχε και άλλος δρόμος. Υφίστανται πολλές ερμηνείες, αλλά δυστυχώς το γιατί και το πώς θα απαντηθεί επακριβώς από τις επόμενες γενεές.

Με τη υπαγωγή μας στο δανεισμό δημιουργήθηκε ένα θρίλερ, το οποίο προβάλλεται σε συνέχειες διαχρονικά και αφορά την καταβολή της κάθε δόσης του δανείου, το οποίο μας χορηγούν οι πιστωτές μας. Πάντοτε υφιστάμεθα ένα μικρό εκβιασμό για την καταβολή, ενώ όλοι γνωρίζουν ότι το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων καταλήγει στα χέρια των δανειστών μας, άρα κατά τεκμήριο η δόση θα δοθεί για να καλύψει και τις δικές τους ανάγκες. Αλλά παρατηρούμε τα μέσα επικοινωνίας να δίνουν μεγάλη δημοσιότητα στις εκάστοτε δηλώσεις των ελλήνων, ευρωπαίων και αμερικανών αξιωματούχων οι οποίοι αναφέρονται θετικά και ιδιαιτέρως αρνητικά για το θέμα ανάλογα με τα εκάστοτε συμφέροντα τα οποία εξυπηρετούν. Το επικοινωνιακό παιχνίδι σε όλο του το μεγαλείο για την εξυπηρέτηση στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης να αποδεχθεί την εσωτερική υποτίμηση.

   

Τα μέτρα τα οποία λαμβάνει η Ελληνική Κυβέρνηση με βάση τις συμφωνίες των Μνημονίων έχουν αποτελέσει πεδίο δόξης λαμπρό για την επικοινωνιακή χειραγώγηση των πολιτών. Αφενός το ψευδοδίλλημα εντός ή εκτός ευρωζώνης για να διαπιστωθεί ότι δεν υπάρχει μηχανισμός εκδίωξης αλλά ένα κράτος-μέλος μόνο του αποφασίζει για την αποχώρησή του  με τις όποιες συνέπειες οικονομικές και πολιτικές. Αφετέρου οι συνεχείς διαρροές στα μέσα επικοινωνίας για τα φοβερά μέτρα τα οποία ζητούνται από τους δανειστές και πρέπει να ληφθούν, πάντα με κοινωνική ευαισθησία και τα οποία τελικά αφορούν αποκλειστικά τους μισθωτούς και συνταξιούχους. Τελικά προφανώς η παραμονή μας στο ευρώ αποτελεί δική μας επιλογή, η λήψη των μέτρων λιτότητας γίνεται ηπιότερα και αυτό σηματοδοτεί τη ψευδαίσθηση της πολιτικής νίκης των εκάστοτε κυβερνώντων ή και της αντιπολίτευσης υπέρ των αδυνάτων οικονομικά πολιτών και του συμφέροντος της χώρας.

Η εγκληματικότητα έχει αυξηθεί λόγω της μείωσης των εισοδημάτων σε ομάδες του πληθυσμού οι οποίες είναι ιδιαίτερα επιρρεπής σε αυτήν. Η αδυναμία των φυλακών της χώρας να δεχτούν τέτοιο υψηλό αριθμό έγκλειστων οδηγεί στην πρόωρη αποφυλάκισή τους με όρους οι οποίοι καταστρατηγούνται και με εγκληματικές ενέργειες οι οποίες και επαναλαμβάνονται. Η συνεχής αύξηση της εισόδου κατοίκων  άλλων χωρών στην Ελλάδα, ως πολιτικών προσφύγων, μεταναστών νομίμων ή μη και η αδυναμία να προωθηθούν στις χώρες τελικού προορισμού ή στις πατρίδες τους ή να τους δοθεί πολιτικό άσυλο επιτείνει το πρόβλημα. Το θέμα αυτό έχει αποτελέσει βασική προσφιλή ενασχόληση όλων των μέσων επικοινωνίας, αλλά και των πολιτικών παρατάξεων της χώρας με την καλλιέργεια ενός φοβικού συνδρόμου, το οποίο επιτείνει η οικονομική κρίση σε μείζον πρόβλημα.

Επιτέλους αντιληφθείτε όλοι εσείς οι μανδαρίνοι της εξουσίας ότι ο ελληνικός λαός «σας έχει πάρει χαμπάρι» και δεν πείθεται πλέον από τα όποια επικοινωνιακά τερτίπια σας. Η οικονομική κατάσταση του Ελληνικού Κράτους είναι πράγματι τραγική και τυπικά θα είχε πτωχεύσει χωρίς την οικονομική βοήθεια των δανειστών μας. Η παράδοση ενός μεγάλου τμήματος εθνικής κυριαρχίας και εθνικών αποφάσεων σε ευρωπαϊκούς και διεθνείς οργανισμούς είναι και αυτή δεδομένη με βάση τις συνθήκες και συμφωνίες που έχει υπογράψει το Ελληνικό Κράτος και έχει ψηφίσει η Βουλή. Η διαπραγματευτική ικανότητα της χώρας βρίσκεται στο ναδίρ, λόγω της χαμένης αξιοπιστίας  της πολιτικής ελίτ η οποία κυβερνά τη χώρα, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Η φοροδοτική ικανότητα των πολιτών  έχει φθάσει σε οριακό σημείο ενώ η πάταξη της φοροδιαφυγής παραμένει μια εικονική πραγματικότητα. Η ύφεση και η ανεργία έχουν διαβρώσει τον αστικό ιστό της χώρας με απρόβλεπτες συνέπειες κοινωνικές, πολιτικές αλλά και εγκληματικής δράσης, την οποία επιδεινώνει η συνεχόμενη ανεξέλεγκτη είσοδος μεταναστών στη χώρα.

Η λύση του ελληνικού προβλήματος απαιτεί ουσιαστικό επανασχεδιασμό της στρατηγικής με τα πραγματικά δεδομένα της οικονομίας και όχι με επικοινωνιακά τεχνάσματα. Είναι ανάγκη να αντιληφθούν όλοι ότι πίσω από τους αριθμούς κρύβονται άνθρωποι και καταστάσεις όταν πραγματοποιούν τους όποιους σχεδιασμούς τους. Η χώρα δεν αντέχει ακόμη μια χρονιά λιτότητας και ύφεσης, γιατί τα περιθώρια υπομονής των πολιτών έχουν στερέψει με τη συνεχιζόμενη πολιτική δημοσιονομικής λιτότητας η οποία οδηγεί σε αδιέξοδο, όπως τουλάχιστον είναι εμφανές από τα αποτελέσματα της την τελευταία διετία. Η λύση της κρίσης, την οποία αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα οφείλει να είναι και θα είναι τελικά αμιγώς ελληνική, γιατί εμείς καλύτερα από όλους τους τρίτους γνωρίζουμε τους εαυτούς μας και τις δυνατότητές μας, χωρίς επικοινωνιακά πυροτεχνήματα αλλά με ειλικρίνεια, προοπτική και δικαιοσύνη για όλους.