Η Ευρώπη και τα διλλήματα της …

Η επόμενη δόση των 31 δις ευρώ προς την Ελλάδα και η αναβολή εκταμίευσής της επαναφέρουν τα διάφορα σενάρια περί χρεωκοπίας της χώρας και εξόδου της από της Ευρωζώνη. Το γεγονός είναι, ότι οι ημερομηνίες δεν είναι πάντοτε καταληκτικές και αυτό αποδεικνύεται από το χρόνο μετατόπισης καταβολής της δόσης εκ μέρους των δανειστών μας. Βεβαίως το ποσό αυτό θεωρείται απαραίτητο για να ταχτοποιηθούν οι διεθνείς οικονομικές υποχρεώσεις της χώρας προκειμένου να μην οδηγηθεί σε άτακτη χρεοκοπία, η οποία θα επιτείνει την κρίση στην Ευρώπη, όπως αναφέρουν τουλάχιστον τα διεθνή ΜΜΕ και επιφανείς οικονομολόγοι.

Αποτελεί πλέον κοινή πεποίθηση των διεθνών δανειστών μας ότι το ελληνικό πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής  δεν είναι εφαρμόσιμο. Οι παραλήψεις, οι αστοχίες και οι καθυστερήσεις λήψης των μέτρων, με ευθύνη όλων έχουν οδηγήσει τη χώρα σε ένα πρωτοφανή κύκλο ύφεσης,  ο οποίος δυναμιτίζει τους στόχους βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, αλλά συγχρόνως διαταράσσει τον κοινωνικό ιστό της χώρας. Με βάση το πλαίσιο αυτό, διεθνείς οίκοι συνιστούν νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους  γεγονός το οποίο αποτελεί «κόκκινη γραμμή» για πολλές ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις ακόμη και για την ΕΚΤ η οποία έχει αποκομίσει σημαντικές ωφέλειες από τα ελληνικά ομόλογα .

Η κρίση δημοσιονομικού χρέους απειλεί σήμερα σχεδόν όλες τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου αναδεικνύοντάς την ως μείζον ευρωπαϊκό πρόβλημα. Η αντίληψη των χωρών του Ευρωπαϊκού Βορρά περί αυστηρής δημοσιονομικής λιτότητας, οδηγεί στην κατάρρευση του κοινωνικού κράτους και στην μείωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών του Νότου χωρίς κάποιο υπαρκτό αντίκρισμα. Η εμμονή της Γερμανικής Κυβέρνησης στην τήρηση αυτών των δημοσιονομικών πολιτικών βρίσκει τους  λαούς αντίθετους,  τις  Κυβερνήσεις απρόθυμες  στην εφαρμογή όλων των ζητούμενων μέτρων. Οι πολιτικές αυτές, ενισχύουν τη διάκριση μεταξύ πλούσιου Βορρά και φτωχού Νότου με αχαρτογράφητες συνέπειες για το μέλλον όχι μόνο της Ευρωζώνης αλλά και της Ευρώπης.

Το δίλλημα τίθεται αμείλικτο στις Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις. Διάσπαση της Ευρωζώνης με ασύμμετρες συνέπειες ή Αλλαγή της δομής και του τρόπου λειτουργίας της, ώστε η κρίση να ξεπεραστεί ως κοινό ευρωπαϊκό πρόβλημα. Η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, όπως υποστηρίζουν αρκετοί πολιτικοί του Βορρά είναι ίσως διαχειρίσιμη οικονομικά, αλλά κανείς τους δεν μπορεί να εκτιμήσει επακριβώς αν αυτή δεν θα δημιουργήσει «ντόμινο» το οποίο θα διαλύσει την Ευρώπη. Ας προσπαθήσει κάποιος να εκτιμήσει την αντίδραση των Αγορών και να εξηγήσει με σαφήνεια γιατί δεν θα ακολουθήσει και κάποια άλλη χώρα του Ευρωπαϊκού Νότου. Είναι σε όλους πλέον αντιληπτό ότι το πρόβλημα είναι πολυσύνθετο, πανευρωπαϊκό και απαιτεί αποδεκτά κοινή και εφαρμόσιμη λύση.

Η παγκοσμιοποίηση επέδειξε την αδυναμία των ευρωπαϊκών συνθηκών να  ανταποκριθούν στις προκλήσεις της νέας παγκόσμιας τάξης. Παράλληλα ανέδειξε και το έλλειμμα ηγεσίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με την προσήλωση των σημερινών ηγετών σε εθνικά παρά σε ευρωπαϊκά πρότυπα. Η Ευρωζώνη και η Ευρώπη γενικότερα πρέπει να διαφοροποιηθούν για να αντιμετωπίσουν τις  σημερινές προκλήσεις του παγκόσμιου περιβάλλοντος. Η Ευρώπη οφείλει να διαχειριστεί το δίλλημα της Ομοσπονδοποίησης ή της αρχής της διάσπασης της Ευρωζώνης με απρόβλεπτες εξελίξει και συνέπειες. Τελικά το τι ακριβώς θα διαχειριστεί η Ευρωπαϊκή Ηγεσία θα το διαπιστώσουμε σύντομα, ελπίζοντας να μην είναι κάποια κρίση πανικού.